Wyrok NSA z 18 stycznia 2005 r., OSK 918/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojciecha K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r. sygn. akt 6/II SA 3260/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno, Izabella Kulig-Maciszewska /spr./
Agnieszka Majewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Wojciecha K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia 28 sierpnia 2002 r. (...) w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2) zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz Wojciecha K. kwotę 400 /słownie: czterysta/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 marca 2004 r. oddalił skargę Wojciecha K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia 28 sierpnia 2002 r. (...), w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach:

W dniu 5 lipca 2000 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (...) Urzędu Wojewódzkiego w S. wystąpił z wnioskiem do Głównego Geodety Kraju o udzielenie nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe Wojciechowi K., (...) - Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "G." ul. P. 21/1, (...) P. w związku z naruszeniem zasad zawartych w art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1998 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./.

Główny Geodeta Kraju, uznając za słuszne w całości wystąpienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S., decyzją z dnia 13 lipca 2000 r. (...), wydaną w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 42 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 104 Kpa udzielił Wojciechowi K. nagany z wpisaniem do Centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe.

Wojciech K. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy przez Głównego Geodetę Kraju na podstawie art. 127 par. 3 Kpa w związku z art. 138 Kpa. We wniosku tym wykazywał, że przeanalizował dostępne materiały, a sposób odniesienia się do nich jest wypadkową zasad techniki geodezyjnej i praktyki stosowanej w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, zaś błędnie zredagowane sprawozdanie techniczne w kwestii trwałego zestabilizowania nowo powstałych punktów wynikało ze sposobu kompletowania operatu i wymogów określonych przez Ośrodek.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia 12 września 2000 r. (...) w oparciu o art. 127 par. 3 Kpa w związku z art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa orzekł o utrzymaniu w mocy swojej poprzedniej decyzji z dnia 13 lipca 2000 r.

Badając ponownie sprawę stwierdzono, że przedstawione przez geodetę uprawnionego argumenty we wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji nie są nowymi okolicznościami i były znane organowi w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego.

Powyższą decyzję Głównego Geodety Kraju zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojciech K., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, 9, 11 par. 1, 80, 86 i 107 par. 3 Kpa poprzez wybiórczą i jednostronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie całokształtu dowodów zebranych w sprawie, co rzutowało na wydanie decyzji ostatecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie II SA 2835/00 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia 13 lipca 2000 r. oraz zasądził od Głównego Geodety Kraju na rzecz Wojciecha K. kwotę 250 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd uznał za zasadny zarzut skarżącego naruszenia prawa materialnego albowiem podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, o udzieleniu skarżącemu nagany stanowił przepis art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu obowiązującym od dnia 23 lutego 2000 r. po nowelizacji ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 12 poz. 136/, mocą której rozszerzono katalog kar dyscyplinarnych geodetów wykonujących samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii. Tymczasem skarżący wykonywał prace geodezyjne w 1999 roku, kiedy obowiązujący w tym czasie art. 46 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewidywał nagany tylko upomnienie i zakaz wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres od roku do 5 lat.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku postępowań dyscyplinarnych zasadą jest, że stosuje się prawo materialne obowiązujące w czasie popełnienia czynu powodującego odpowiedzialność dyscyplinarną /zasada prawa karnego - nie ma kary, która obowiązywała w dacie popełnienia przestępstwa/.

Natomiast pozostałe zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 9, 77 par. 1, 80, 86 i 107 par. 1 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nietrafne, gdyż ustalenia faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia zostały oparte na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym, który został wszechstronnie oceniony, a wnioski wyprowadzone przez organ z oceny kontrolowanych prac geodezyjnych wykonanych przez skarżącego sprowadzające się do stwierdzenia szeregu naruszeń przepisów w zakresie geodezji nie nasuwają zastrzeżeń.

W wyniku tego wyroku Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia 29 maja 2002 r. na podstawie brzmienia byłego art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./ oraz art. 104 Kpa zakazał skarżącemu wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres 2 lat.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż ciężar gatunkowy popełnionych nieprawidłowości w toku opracowania projektu podziału nieruchomości przez Wojciecha K. wskazuje na brak znajomości przepisów prawa i uzasadnia zastosowanie kary dyscyplinarnej jak w decyzji.

Wojciech K. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy związanej z decyzją z dnia 29 maja 2002 roku podniósł, iż nałożona na niego kara dyscyplinarna jest niewspółmierna w stosunku do ustaleń będących treścią postawionych mu zarzutów.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia 28 sierpnia 2002 r. (...) utrzymał w mocy swoją decyzję, uznając, iż w świetle ujawnionych okoliczności, orzeczona kara dyscyplinarna jest adekwatna w stosunku do popełnionych przez geodetę czynów.

Wojciech K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia utrzymanej nią w mocy decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia 29 maja 2002 r. wraz z zasądzeniem od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:

• art. 51 ustawy o NSA w związku z art. 2 Konstytucji przez wydanie rozstrzygnięcia pogarszającego sytuację skarżącego w stosunku do decyzji uchylonych przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2002 r., II SA 2835/00;
• art. 30 ustawy o NSA i pominięcie oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r. II SA 2835/00;
• art. 80 i 81 Kpa poprzez przyjęcie za podstawę decyzji okoliczności, które nie stanowiły przedmiotu postępowania dowodowego, a mianowicie innych prac skarżącego, wykonanych w 1999 r.;
• art. 104 par. 2 Kpa poprzez wykroczenie poza granice sprawy administracyjnej wszczętej w roku 1999 i uwzględnienie innych jeszcze zarzutów wobec skarżącego, niż objęte decyzjami uchylonymi przez NSA wyrokiem z dnia 27 lutego 2002 r. II SA 2935/00.

W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 marca 2004 r. oddalił powyższą skargę. Sąd dokonał oceny zaskarżonej decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia 28 sierpnia 2002 r., pod względem zgodności z prawem oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 29 maja 2002 r. Obie decyzje zostały wydane po uchyleniu poprzednich decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia 12 września 2000 r. i z dnia 13 lipca 2000 r. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., w uzasadnieniu którego Sąd przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ administracyjny zlecił odnieść się do omówionego naruszenia prawa materialnego bez potrzeby ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i dokonywania nowych ustaleń faktycznych w przedmiocie wykonanych przez skarżącego prac geodezyjnych - projektu podziału nieruchomości położonej w obrębie W. Gmina D. - działka nr 357/1.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Naczelny Sąd Administracyjny polecił na gruncie ustalonego już stanu faktycznego sprawy i zgromadzonych dowodów rozważenie zastosowania jednej z kar dyscyplinarnych, które były przewidziane w art. 46 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w brzmieniu tego przepisu obowiązującego na datę wykonywania czynności przez geodetę w 1999 roku. Sąd I instancji wskazał również, iż zgodnie z art. 30 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Po reformie sądownictwa administracyjnego od 1 stycznia 2004 r. zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 i nr 240 poz. 2052/ ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. z zastrzeżenie art. 100 wiąże w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Kierując się wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia 29 maja 2002 r. na podstawie brzmienia byłego art. 46 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 42 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne zakazał Wojciechowi K. wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres dwóch lat. Organ na podstawie ustalonego stanu faktycznego prawidłowo - w ocenie Sądu - uznał, iż Wojciech K. naruszył dyspozycję przepisu art. 42 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego tzn. przy wykonywaniu projektu podziału nieruchomości, nie wykazał należytej staranności, zadań nie wykonywał zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym organ mając na względzie rodzaj i ciężar gatunkowy uchybień uznał za stosowne wymierzyć Wojciechowi K. jedną z dwóch przewidzianych w przepisie ówcześnie obowiązującego art. 46 Prawa geodezyjnego i kartograficznego kar dyscyplinarnych, karę surowszą, tj. zakazać mu wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres 2 lat. Sformułowanie przepisu art. 46 ust. 1 ówcześnie obowiązującego Prawa geodezyjnego o kartograficznego wskazuje na uznaniowość decyzji Głównego Geodety w przedmiocie zastosowania jednej z dwóch przewidzianych tym przepisem kar dyscyplinarnych. Sąd uznał, że Główny Geodeta Kraju działał w granicach uznania i nie można mu zarzucić dowolności w wyborze kary dyscyplinarnej, która jest adekwatna do rodzaju uchybień popełnionych przez obwinionego jak również stopnia jego winy.

W ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja Głównego Geodety Kraju, odpowiada prawu poza tym, iż Główny Geodeta Kraju nieprawidłowo w uzasadnieniu decyzji powołał się na chybienia dotyczące prac Wojciecha K. w 1989 r. przez co naruszył wskazane w skardze przepisy art. 80, 81 Kpa i 104 par. 2 Kpa. Jednakże zdaniem Sądu obraza ww. przepisów postępowania nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem rodzaj i charakter uchybień popełnionych przez skarżącego przy wykonywaniu prac w 1999 r. uzasadniał zastosowanie kary zakazu wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezyjni i kartografii przez okres 2 lat.

Zdaniem Sądu - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze - nie został też naruszony zakaz reformationis in peius, albowiem dotyczy on jedynie postępowania sądowoadministracyjnego i był wyrażony w art. 51 dawniej obowiązującej ustawy o NSA, a obecnie w art. 134 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Zarzut naruszenia przez Głównego Geodetę Kraju art. 30 dawniej obowiązującej ustawy o NSA a obecnie art. 99 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest - zdaniem Sądu - z przyczyn omówionych w uzasadnieniu chybiony. Dodatkowo należy dodać, iż wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r. nie nakazują stosowania kary łagodniejszej, lecz jedynie kary z katalogu kar, przewidzianego w art. 46 Prawa w brzmieniu obowiązującym na datę popełnienia uchybień przez geodetę.

Od powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Wojciech K., zarzucając mu:

1. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

a/ art. 51 ustawy o NSA i art. 134 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 2 Konstytucji, poprzez orzeczenie na niekorzyść skarżącego w stosunku do decyzji uchylonych przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2002 r., II SA 2835/00 i tego wyroku, b/ art. 30 ustawy o NSA w zw. z art. 99 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r., II SA 2835/00,

2. obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 46 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./ w zw. z art. 2 Konstytucji, poprzez orzeczenie kary rodzajowo surowszej od kary orzeczonej uprzednio.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; względnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia 29 maja 2002 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, iż wyrok WSA łamie przede wszystkim jedną z fundamentalnych zasad państwa prawnego - reformationis in peius iudici appelato non licet. Istota tej reguły sprowadza się wszak do ochrony podmiotu korzystającego ze służących mu na mocy ustawy środków prawych.

Art. 51 dawnej ustawy o NSA wprowadzał zakaz reformationis in peius w postępowaniu sądowoadministracyjnym, powtórzony obecnie w art. 134 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Konsekwencją tego uregulowania musi być podobne ograniczenie organu rozpatrującego sprawę po wyroku NSA uwzględniającym skargę. Ochrona zagwarantowana w przywołanych przepisach byłaby iluzoryczna, gdyby założyć, że rozstrzygnięcia organu administracji wydane po korzystnym dla strony wyroku NSA mogłyby pogarszać jej pozycję prawną, i to nawet w braku nowych ustaleń faktycznych. Tylko bowiem ewentualne nowe ustalenia faktyczne /konieczność dokonania których wynikałaby z wyroku sądu administracyjnego/ mogą w świetle niektórych poglądów doktryny uzasadniać ewentualne złamanie zakazu orzekania w dalszym ciągu postępowania na niekorzyść skarżącego /por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 198/. Zasada reformationis in peius iudici appelato non licet - nawet jeżeli zakres jej stosowania w postępowaniu administracyjnym budzi wątpliwości - powinna w całej rozciągłości być stosowana w postępowaniach dyscyplinarnych ze względu na ich szczególnych charakter, zbliżający je do postępowania karnego.

Skarżący wskazał również, że w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r. znalazło się stanowisko, iż w postępowaniu administracyjnym zasadą jest orzekanie według stanu prawnego obowiązującego w dacie podejmowania decyzji, ale od tej zasady dopuszczalne są odstępstwa i jest możliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego z okresu wcześniejszego, jeżeli byłoby to korzystniejsze dla strony. Tym samym Sąd wyraził pogląd w niniejszej sprawie, że organ powinien zastosować wcześniejszy stan prawny jako korzystniejszy dla skarżącego. Ten pogląd, zdaniem skarżącego, nakazywał zarówno organowi, jak i sądowi administracyjnemu zastosowanie przepisu obowiązującego w dacie zarzucanego skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego, ale korzystniejszego dla strony, a w każdym razie nie pogarszającego jego sytuacji. Zastosowanie przez organ kary surowszego rodzaju bez dokonania żadnych nowych ustaleń jest przejawem dowolności działania organu i powinien spotkać się z reakcją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna w zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy ma usprawiedliwione podstawy.

Bezsporne jest, iż zarówno pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 386 ze zm./ jak i obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ obowiązuje zasada, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie zarówno sąd, jak i organ administracji publicznej. Zmiana stanu prawnego z dniem 1 stycznia 2004 r. co do struktury i przepisów postępowania przed sądem administracyjnym regułę tę potwierdziła w przepisie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./.

W związku z tym zarówno Główny Geodeta Kraju, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r. wydanym w niniejszej sprawie. Wyrok ten uchylił uprzednią decyzję Głównego Geodety Kraju wymierzającą skarżącemu karę dyscyplinarną nagany. Przy czym Sąd wyraził pogląd, iż wobec zmiany stanu prawnego co do rodzaju kar mających zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym wobec geodety, powinny mieć zastosowanie przepisy z daty dopuszczenia się przewinienia dyscyplinarnego. Sąd odwołał się tutaj do zasad obowiązujących w prawie karnym. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przepisem art. 51 ww. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd nie był związany granicami skargi jednak nie mógł orzekać na niekorzyść skarżącego. Tak więc uchylając decyzję dotyczącą wymierzenia kary dyscyplinarnej Sąd orzekał na korzyść skarżącego, co potwierdza również prezentowane w uzasadnieniu stanowisko co do prawa właściwego i rodzaju kary. Sąd mógłby orzekać na niekorzyść skarżącego w przypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ale w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi bowiem Sąd uchylił wydane decyzje jako wydane z naruszeniem prawa materialnego. W związku z tym, wbrew temu co przyjął Sąd I instancji, taka ocena prawna wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r. wiązała organ rozpatrujący sprawę ponownie i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Jak to wskazano wyżej Sąd zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, uznając, iż nie zostały naruszone przepisy postępowania. W związku z tym organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy musi opierać się na dokonanych już ustaleniach bez potrzeby ponownego prowadzenia postępowania dowodowego i nowych ustaleń, co wynika wprost z uzasadnienia wyroku. W takiej sytuacji, co zasadnie podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie było żadnych podstaw do niezastosowania zasady związania oceną prawną wyrażoną przez sąd, która to ocena zawierała korzystne dla skarżącego stanowisko. Zresztą Sąd I instancji nie powołuje się na żadne nowe okoliczności, które uzasadniały odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku z 27 lutego 2002 r. Sąd bowiem dokonał własnej oceny wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska prawnego w niniejszej sprawie nie biorąc pod uwagę normy z art. 51 ustawy o NSA, która przesądziła, iż Sąd wydał orzeczenie na korzyść skarżącego. Ta dyrektywa została naruszona przy stosowaniu przez Sąd I instancji art. 99 ww. ustawy Przepisy wprowadzające... Jest to oczywiste jeżeli porówna się rodzaj kary dyscyplinarnej wymienionej w decyzji Głównego Geodety Kraju w roku 2000 oraz po ponownym rozpoznaniu sprawy - w decyzji z 28 sierpnia 2002 r.

To naruszenie przepisów postępowania jak zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej miało istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego skarga kasacyjna w tym zakresie ma usprawiedliwione podstawy.

Natomiast zarzut naruszenia art. 46 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez orzeczenie kary innej od orzeczonej uprzednio nie jest zasadny. Przede wszystkim Sąd nie wymierzał kary dyscyplinarnej, a nadto oceniając legalność decyzji o wymierzeniu kary dyscyplinarnej zasadnie przyjął, że organ zastosował przepis art. 46 ww. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu obowiązującym w dacie dopuszczenia się przez skarżącego naruszenia dyscyplinarnego, który przewidywał karę zakazu wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii na okres od roku do 5 lat.

Tak więc przepis ten nie został naruszony.

Z tych wszystkich względów, wobec naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 185 par. 1 oraz art. 203 pkt 1 ww. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.