Wyrok NSA z 26 stycznia 2005 r., OSK 926/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Tomasza W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2004 r. sygn. akt SA/Bd 3397/03

Sprawa

w sprawie ze skargi Tomasza W. na decyzję Dowódcy 1 Korpusu Zmechanizowanego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2003 r. (...) w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Roman Hauser, Zygmunt Niewiadomski
Łukasz Celiński protokolant

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17.02.2004 r. SA/Bd 3397/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę Tomasza W. na decyzję Dowódcy 1 Korpusu Zmechanizowanego w B. z dnia 12.09.2003 r. (...) w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej, z uwagi na wniesienie jej po upływie ustawowego terminu.

W uzasadnieniu skargi Sąd wyjaśnił, że tryb doręczania decyzji regulują art. 39-49 Kpa i w myśl art. 42 par. 1 osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscy pracy, zaś stosownie z art. 44 Kpa w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi osobiście lub zgodnie z art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni, o czym umieszcza zawiadomienie w skrzynce pocztowej i doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego terminu. Na podstawie akt /kopii zwrotnych poświadczeń odbioru/ Sąd stwierdził - kontynuowano w uzasadnieniu postanowienia - że organ administracji zaskarżoną decyzję doręczył skarżącemu dwukrotnie, po raz pierwszy na adres Jednostki Wojskowej (...) w S. w dniu 26.09.2003 r. /przesyłka awizowana dnia 18.08.2003 r./, ponownie na adres zamieszkania dnia 28.10.2003 r. /przesyłka awizowana dnia 20.10.2003 r./, zatem składając skargę dnia 2.12.2003 r. skarżący uchybił terminowi do jej wniesienia wskazanemu w art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, który jest tożsamy z terminem wynikającym z art. 35 ust. 1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

W skardze kasacyjnej Tomasz W., reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie postanowienia, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a to: art. 10 par. 1 Kpa poprzez nieprzekazanie skarżącemu przez organ I-ej instancji decyzji organu II-ej instancji i niepoinformowanie go o rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia skargi oraz art. 44 Kpa poprzez dokonanie doręczenia zastępczego, mimo że organy znały faktyczne miejsce pobytu skarżącego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że aby doręczenie zastępcze było skuteczne muszą być spełnione określone przesłanki, tzn. adresat musi przebywać w mieszkaniu, choć w momencie doręczenia przesyłki jest nieobecny, takie same wymagania istnieją w przypadku doręczenia w miejscu pracy, natomiast skarżący nie przebywał pod adresami, na które dokonano doręczeń. W przypadku doręczenia na adres pracy w dniu 18.09.2003 r. nie mogło być skuteczne gdyż w okresie od 7.07.2003 r. do 12.10.2003 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, zaś jeżeli chodzi o doręczenie drugie dnia 20.10.2003 r. to od dnia 10.10.2003 r. przebywał w innej jednostce wojskowej /zameldowany czasowo od dnia 14.10.2003 r./, przeniesiony rozkazem personalnym z dnia 15.09.2003 r., a w takiej sytuacji nie można było stosować przepisu o doręczeniu zastępczym. Nadto podkreślono, iż decyzja wpłynęła do jednostki w której odbywał służbę, zatem do organu I-ej instancji dnia 16.09.2003 r., a przekazano ją skarżącemu dnia 6.11.2003 r. i od tej daty zaczął liczyć termin do wniesienia skargi, zatem wnosząc skargę 2.12.2003 r. terminowi nie uchybił. Podkreślić należy, że organ I-ej instancji znał miejsce pobytu skarżącego i otrzymaną decyzję organu II instancji mógł ją skarżącemu bezpośrednio doręczyć.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Dowódca 1 Korpusu Zmechanizowanego wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że zarzuty skargi kasacyjnej powinny dotyczyć zaskarżonego nią orzeczenia sądu administracyjnego a nie postępowania administracyjnego, jak to ma miejsce w niniejszym przypadku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Rację należy przyznać Dowódcy 1 Korpusu Zmechanizowanego, że skarga kasacyjna, jako środek odwoławczy od wyroku lub postanowienia kończącego sprawę wojewódzkiego sądu administracyjnego - art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - powinna zawierać zarzuty skierowane do orzeczenia sądu, od którego została wniesiona. Art. 174 tej ustawy jako podstawę skargi kasacyjnej przewiduje naruszenie prawa materialnego, bądź procesowego, które stosował wojewódzki sąd administracyjny wydając rozstrzygnięcie.

W niniejszej sprawie w podstawach skargi kasacyjnej przytoczone zostały przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 10 par. 1 i art. 44, zaś w uzasadnieniu wykazywano niewłaściwe postępowanie organów, które wydały decyzje będące przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy. Jakkolwiek skarga na decyzję została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, która w art. 59 wymieniała przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mające odpowiednie zastosowanie do postępowania przed tym sądem, w tym art. 44, to zaskarżone postanowienie zapadło już pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo o postępowaniu, cyt. wyżej, która nie przewiduje już stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast art. 10 Kpa nawet w uprzednim stanie prawnym Sąd nie stosował.

Chybione są zatem zarzuty skargi kasacyjnej, bowiem zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie przepisów, których w postępowaniu nie stosował.

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlegała oddaleniu, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.