Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 23 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 lipca 2002 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z 31 stycznia 2000 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Rawie Mazowieckiej z 24 kwietnia 1996 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę udzielonego M. i S. K..
W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że lokalizacja przedmiotowego budynku nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a ustawione znaki drogowe pozwalają na bezpieczny wyjazd z działki skarżących, przy zachowaniu szczególnej ostrożności.
W skardze kasacyjnej E. i G. R. zarzucając naruszenie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 16 i 156 § 1 pkt 2 kpa, wnoszą o zmianę zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji kierownika Urzędu Rejonowego w Rawie Mazowieckiej z 24 kwietnia 1996 r. względnie uchylenie tego wyroku.
Według uzasadnienia skargi kasacyjnej, decyzja o pozwoleniu na budowę wydana z naruszeniem art. 34 i 35 Prawa budowlanego, jako pozostająca w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i sformułowanymi przez zarządcę drogi warunkami usytuowania obiektu w odległości 8 m od jezdni, podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Decyzja ta stwarza rzeczywiste zagrożenie dla mienia, zdrowia i życia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jest niewątpliwe, że decyzja z 24 kwietnia 1996 r. zawierająca pozwolenie na budowę, udzielone M. i S. K., została wydana z naruszeniem prawa. Niezależnie od zgromadzonych w sprawie dowodów, kwestię tę przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 21 marca 2002 r. W uzasadnieniu tym zawarte jest mianowicie stwierdzenie o wydaniu wspomnianej decyzji "z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego tj. art. 34 ust. 1".
Do rozstrzygnięcia pozostaje więc jedynie to, czy było to naruszenie prawa rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Powołanym już wyrokiem z 21 marca 2002 r. została uchylona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (z 13 kwietnia 2000 r.) stwierdzająca nieważność decyzji z 24 kwietnia 1996 r. zawierającej pozwolenie na budowę. Nie było więc aprobaty Sądu rozstrzygnięcia zawierającego stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa.
Według zaś stwierdzenia Sądu zawartego w uzasadnieniu wyroku, ocena charakteru naruszenia tych przepisów (czy było to naruszenie rażące czy nie) powinna być uzależniona od skutków "w sferze społeczno-gospodarczej" wywołanych decyzją o pozwoleniu na budowę (z 24 kwietnia 1996 r.).Tego rodzaju wskazówki zawierające również ocenę prawną były wiążące zarówno dla organu wydającego decyzję z 25 lipca 2002 r., jak i dla Sądu wydającego zaskarżony wyrok (art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i art. 153 ppsa). W takiej sytuacji, wydając zaskarżony wyrok, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał uzasadnionych podstaw do wzruszenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 lipca 2002 r. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie zawierające odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z 24 kwietnia 1996 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Decyzja ta (z 25 lipca 2002 r.) i poprzedzająca ją decyzja z 31 stycznia 2000 r. zawierały, zgodnie z wiążącymi wskazówkami Sądu, ocenę skutków społeczno-gospodarczych wywołanych decyzją o pozwoleniu na budowę. Skutki te w niniejszej sprawie dotyczą bezpieczeństwa ruchu drogowego. Na podstawie przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym dowodów, organy administracji ustaliły zaś, że lokalizacja budynku, którego dotyczy pozwolenie na budowę nie wpływa negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Przy istnieniu tego rodzaju ustalenia organów administracji, skargę należało na podstawie art. 151 ppsa oddalić. Nie było więc naruszenie tego przepisu.
Nie było również zarzucanego skardze kasacyjnej naruszenia art. 16 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa, już choćby z tego względu, że przepisy te nie miały zastosowania w postępowaniu sądowym poprzedzającym wydanie zaskarżonego wyroku, a także w zawartym w tym wyroku rozstrzygnięciu.
Pojmując nawet ten zarzut jako aprobatę przez Sąd rozstrzygnięcia organów administracji uwzględniającego treść wymienionych wyżej przepisów kpa, nie było przesłanek do uwzględniania tej podstawy skargi kasacyjnej.
Jak już bowiem wyżej wskazano, organ administracji wydający zaskarżoną w drodze skargi decyzję, nie naruszył art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zwłaszcza jeżeli się uwzględni treść art. 16 tego kodeksu statuującego zasadę trwałości decyzji administracyjnych.
Z przytoczonych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 ppsa).