Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 3.03.2004 r. sygn. akt II SA/Gd 1535/01, oddalił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...].03. 2001 r. sygn. akt [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...].07.2000 r. nr [...], którą odmówiono mu przyznania zasiłku wyrównawczego. Sąd powołując treść art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), wyjaśnił komu i przy spełnieniu jakich przesłanek może być przyznany zasiłek stały wyrównawczy i stwierdził, że z ustaleń organów administracji, dokonanych z udziałem skarżącego, w toku wywiadu środowiskowego oraz aktualizacji tego wywiadu, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że skarżący zamieszkiwał z matką i bratem, prowadząc z nimi wspólne gospodarstwo domowe, w rozumieniu art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy. Łączny dochód rodziny wynosił 968,13 zł., jak wynikało z zaświadczenia załączonego do wniosku o przyznanie zasiłku, zaś kryterium dochodowe dla takiej rodziny wynosiło 876 zł, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, a wobec tego nie została spełniona przesłanka kryterium dochodowego i była podstawa do odmowy przyznania zasiłku z tej przyczyny - podkreślił Sąd dodając, że błędny jest pogląd organów, że K. S. nie spełnia drugiego warunku dotyczącego niezdolności do pracy, gdyż został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł K. S., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a jako podstawy kasacyjne wskazując naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie przez Sąd wątpliwości i rozbieżności w materiale dowodowym zebranym przez organy administracji publicznej, dotyczącym prowadzenia przez skarżącego samodzielnego gospodarstwa domowego i pozostawaniem przez skarżącego na samodzielnym utrzymaniu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały wyrównawczy przysługuje osobie samotnej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, której dochód jest niższy od kryterium określonego w art. 4 ust. 1 tej ustawy.
Warunki te skarżący spełnia, bowiem jest osobą samotną, całkowicie niezdolną do pracy - stwierdzono dodając, iż ponieważ inwalidztwo skarżącego ma charakter trwały to oznacza, iż jest on całkowicie niezdolny do pracy, natomiast samotność polega na tym, że nie ma on żony i prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, która to okoliczność wynika z faktów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I-ej instancji i oświadczenia z dnia 27.09.2004 r. stanowiącego załącznik do skargi kasacyjnej. Podkreślono, że choć skarżący mieszka z matką i bratem to wspólnego gospodarstwa nie prowadzą, a okoliczność ta nie została wyjaśniona ani przez organy, ani przez Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) określa wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Zgodnie z tym przepisem powinna ona odpowiadać wymogom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Warunki przewidziane dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym są tego rodzaju, że ich niezamieszczenie może być sanowane w trybie art. 49 ustawy, natomiast pozostałe, zamieszczone w art. 176 po wyrazie "oraz" żadnym uzupełnieniom nie podlegają jako właściwe wyłącznie skardze kasacyjnej. Oznacza to, że brak któregokolwiek z nich poprzez nie umieszczenie go w skardze kasacyjnej powoduje, że podlega ona odrzuceniu jako niedopuszczalna - art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy.
Prawidłowość sporządzenia skargi kasacyjnej jest zagwarantowana obowiązkiem sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, nałożonym art. 175 § 1 ustawy.
Skarga kasacyjna K. S. sporządzona przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, nie odpowiada wymaganiom cyt. art. 176, bowiem nie zawiera podstaw kasacyjnych, które przytoczone powinny być zgodnie z art. 174 ustawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno polegać na wskazaniu konkretnych przepisów, konkretnego aktu normatywnego i stopnia ich naruszenia Ma to zasadnicze znaczenie, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.
W skardze kasacyjnej K. S. zarzuca wyrokowi naruszenie przepisów o postępowaniu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i do tego przytoczenie podstaw kasacyjnych się ogranicza. Nie wskazano natomiast o jakie przepisy i jakiego aktu normatywnego chodzi. Tak przytoczonych podstaw nie można było uznać za odpowiadające wymaganiom cyt. art. 176.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie § 15 rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).