Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2004 r. II SA 4392/03 oddalił skargę Grzegorza O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 17 października 2003 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 3 września 2003 r. (...), którą - na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej /dodanego art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej, ogłoszonej w Dz.U. nr 120 poz. 1122 z dnia 10 lipca 2003 r., wchodzącej w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia/ - zwolniono skarżącego ze służby w Izbie Celnej w W. dlatego, że wniesiono przeciwko niemu /w dniu 31 grudnia 2001 r. do Sądu Rejonowego w C. oraz w dniu 30 czerwca 2003 r. do Sądu Rejonowego w G./ akt oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego.
Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że w świetle art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej - funkcjonariusz celny podlega zwolnieniu ze służby w każdym wypadku wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, chociażby - jak w tej sprawie - akt oskarżenia został wniesiony przed wejściem w życie powołanego przepisu.
W skardze kasacyjnej Grzegorz O. zarzucił, że wyrok narusza prawo materialne poprzez zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 8 ustawy o Służbie Celnej "w związku ze zdarzeniami zaistniałymi przed wejściem ww. przepisu w życie".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na zasadę niedziałania prawa wstecz oraz podkreślono, że doszło nie tylko do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, lecz zarazem do błędnej wykładni, gdyż brak przepisów przejściowych został uznany za przyzwolenie na stosowanie nowej regulacji do zdarzeń przeszłych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku wniesienia aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego.
Skarżący upatruje naruszenie powołanego przepisu w tym, że będący przyczyną zwolnienia ze służby akt oskarżenia został wniesiony przed wejściem przepisu w życie, z czego wywodzi zarzut wstecznego działania prawa.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
O wstecznym działaniu prawa nie może być mowy, gdyż w chwili zwolnienia ze służby nie tylko obowiązywał powołany przepis, lecz zarazem istniała określona w nim przyczyna zwolnienia, nie ma zaś znaczenia prawnego, kiedy został wniesiony akt oskarżenia dlatego, że nie data, a samo oskarżenie stanowi istotę tej regulacji.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.