Uzasadnienie
OSK 953/04
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17.01.2004 r. sygn. akt II SA/Kr 2391/00, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę D. W. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 18.08.2000 r. nr [...] r., którą została utrzymana w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 19.06.2000 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Decyzje te zostały podjęte w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 17.01.2000 r. sygn. akt II SA/Kr 488/99, uchylającego poprzednie decyzje w sprawie.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy zostało ustalone, że D. W. był zatrudniony od dnia 7.07.1967 r. do dnia 20.11.1980 r. na stanowisku spawacza a jego zakład nie posiada badań środowiskowych z tego okresu, że Poradnia Chorób Zawodowych CMP WOMP w Krakowie w dniu 15.01.1998 r. rozpoznała chorobę zawodową – spastyczny nieżyt oskrzeli z rozpoczynającą się niewydolnością oddechową, ale organ I instancji mając na uwadze, że choroba została rozpoznana po 17 latach po ustaniu zatrudnienia i brak jest danych co do czynników szkodliwych na stanowisku pracy, wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu o konsultację i opinię. Instytut w dniu 23.09.1998 r. wydał orzeczenie lekarskie, w którym stwierdzono przewlekły nieżyt oskrzeli bez cech niewydolności oddechowej, co zgodnie z obowiązującymi kryteriami orzeczniczymi nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej. Wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w w/w wyroku, organ I instancji zwrócił się do Instytutu o uzupełnienie orzeczenia i Instytut ponownie, orzeczeniem z dnia 25.05.2000 r., stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej,
OSK 953/04 podając w uzasadnieniu, że brak cech niewydolności oddechowej w gazometrii krwi nie pozwala na uznanie zawodowej etiologii schorzenia i ustanie narażenia w 1980 r. nakazuje przypisanie ewentualnej progresji schorzenia czynnikom pozazawodowym. Organy w/w decyzjami nie stwierdziły choroby zawodowej, podkreślając, że w poz.4 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 66, poz.294 ze zm.), wymienione jest "przewlekłe zapalenie oskrzeli, wywołane działaniami substancji toksycznych, aerozoli drażniących – w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego", a takiego schorzenia nie rozpoznano.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, że nie każde rozpoznane schorzenie, nawet mogące mieć związek z pracą zawodową, może być uznane za chorobę zawodową, gdyż taką jest jedynie wymieniona w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Przewlekłe zapalenie oskrzeli, na które cierpi D. W., nie jest chorobą wymienioną w poz.4 tego wykazu, a z uwagi na brak cech niewydolności oddechowej, co stwierdzono po dwukrotnym badaniu w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia w Sosnowcu, nie pozwalało na rozpoznanie choroby zawodowej.
D. W., działający przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania Wojewódzkiemu Sądowi sprawy do ponownego rozpatrzenia, bądź zmiany orzeczenia i stwierdzenia choroby zawodowej. Zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi podniósł, że naruszony został § 9 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ponieważ tylko pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy Instytut, a także wskazał na naruszenie
OSK 953/04 art.86, 89 § 2 i 85 § 1 kpa, podkreślając, że organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy przy istnieniu dwóch różnych orzeczeń lekarskich w sprawie choroby zawodowej.
Powiatowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Krakowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art.86, 89 § 2 i 85 § 1 jest nietrafny. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego miały zastosowanie do postępowania przed sądem administracyjnym, ale w stanie obowiązującym do dnia 1.01.2004 r., tj. pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Na mocy art.59 tej ustawy do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miał zastosowanie m.in. art.85 kpa, ale nawet wówczas art.86 i 89 nie miały zastosowania do postępowania przed tym Sądem, jako nie wymienione w art.59 ustawy o NSA. Natomiast z dniem 1.01.2004r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i do postępowania przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie wyłącznie przepisy tej ustawy, a jako uzupełniające przepisy kpc, w przypadku przewidzianym w art.106 § 5. Jeżeli można mówić o naruszeniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przez sąd administracyjny to zarzut taki mógł dotyczyć tylko wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanych przed dniem 1.01.2004 r., od których na mocy art.101 i art.102 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o
OSK 953/04 ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), mogła być wniesiona skarga kasacyjna. Wyrokom wojewódzkich sądów administracyjnych zarzutu naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jako prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozpoznanie, nie można postawić, bowiem w postępowaniu przed tymi sądami przepisy te nie mają zastosowania. Wojewódzkie sądy administracyjne oceniają postępowanie organów w świetle kpa, jednak ich postępowanie według przepisów tego aktu się nie toczy.
Skarga kasacyjna zawiera również zarzut naruszenia § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) z tego względu, że zgodnie z w/w przepisem postępowanie odwoławcze od orzeczenia lekarskiego mogło być przeprowadzone tylko na wniosek pracownika, a w sprawie – zdaniem skarżącego – zostało ono wszczęte przez organ. Jednakże Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie nie można takiego zarzutu postawić. § 9 jest przepisem proceduralnym, mającym zastosowanie do postępowania orzeczniczo-lekarskiego w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie choroby zawodowej. Przepisu tego Sąd nie mógł naruszyć, bowiem nie stosował go w postępowaniu, tak jak i nie stosował przepisów kpa. W skardze stwierdzono, że skoro istniały w sprawie dwa rozbieżne orzeczenia to powinny być zastosowane środki dowodowe przewidziane przepisami kpa, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Jednakże takie zarzuty można kierować tylko do postępowania administracyjnego, a nie sądowego. Tak więc i ten zarzut jest nietrafny
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art.184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.