Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2004 r. sygn. akt 6 II SA 1060-1062/02 oddalił skargę Z. T., M. S. i K. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 28 lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu rekultywacji gruntów.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że decyzją z dnia 16 maja 1994 r. nr SR.VI.6012/1/2/94 Prezydent Miasta Rzeszowa zatwierdził projekt rekultywacji gruntów zajętych pod odwierty gazu Nr 9 i 13 w Rzeszowie. W decyzji tej Prezydent Miasta Rzeszowa
- zatwierdził projekt rekultywacji gruntów rolnych po odwiertach nr 9 i 13, położonych w osiedlu Staroniwa między innymi na działkach A. S., K. K. i Z. T.,
- zobowiązał Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwa Poszukiwania Nafty i Gazu w Jaśle do rekultywacji tych gruntów według zatwierdzonego projektu rekultywacji w terminie do dnia 30 września 1995 r.,
- potwierdził, że unieszkodliwienie odpadów powiertniczych i likwidacja dołów urobkowych powinna nastąpić zgodnie z decyzją Urzędu Wojewódzkiego – Wydziału Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia 16 czerwca 1993 r. Nr [...].
Od powyższej decyzji Z. T. wniosła odwołanie do Wojewody Rzeszowskiego domagając się jej uchylenia w całości.
Po rozpatrzeniu w/w odwołania Wojewoda Rzeszowski decyzją z dnia 30 sierpnia 1994 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę Z. T. na decyzję Wojewody Rzeszowskiego z 30 sierpnia 1994 r. nr [...] wyrokiem z dnia 26 stycznia 1996 r. sygn. akt SA/Rz 942/94 oddalił skargę.
Dnia 7 grudnia 1999 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie po rozpatrzeniu wniosku Z. T., M. S.i A. S. oraz K. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 16 maja 1994 r. Nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych po odwiercie gazu nr 9 i 13, wydało postanowienie Nr [...], w którym uznało się za niewłaściwe do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji i przekazało sprawę organowi właściwemu – Wojewodzie Podkarpackiemu.
Wojewoda Podkarpacki działając w trybie art. 65 kpa pismem z dnia 11 stycznia 2000 r. przekazał wniosek osób zainteresowanych stwierdzeniem nieważności powołanej wyżej decyzji do rozpatrzenia Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi, gdyż decyzja Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 16 maja 1994 r. nr [...] została utrzymana w mocy ostateczną decyzją byłego Wojewody Rzeszowskiego z 30 sierpnia 1994 r.
Decyzją z dnia 28 lutego 2002 r. nr GZ. tr [...] wydaną na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 156 § 1 pkt 5 kpa Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że decyzja z dnia 16 maja 1994 r. Prezydenta Miasta Rzeszowa dotyczyła tylko zatwierdzenia projektu rekultywacji i zagospodarowania gruntów czasowo zajętych pod wiertnie i zaplecze techniczne i nałożenie na Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwa w Jaśle obowiązku wykonania zabiegów rekultywacyjnych i zagospodarowania przedmiotowych gruntów zgodnie z projektem rekultywacji. Natomiast co do unieszkodliwiania odpadów powiertniczych i likwidacji dołów urobkowych, to w swojej decyzji Prezydent Miasta Rzeszowa poinformował tylko, że sprawy te będą prowadzone zgodnie z decyzją Wydziału Ochrony Środowiska byłego Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 16 czerwca 1993 r. Nr [...]. Wyjaśniono także, że obecnie skarżący nie kwestionują w zasadzie postanowień tej decyzji w zakresie rekultywacji i zagospodarowania gruntów, a ich zarzuty odnoszą się do postanowień decyzji w zakresie unieszkodliwiania odpadów powiertniczych i likwidacji dołów urobkowych. Zdaniem Ministra sprawa odpadów powiertniczych i likwidacji dołów urobkowych toczyła się w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez Wydział Ochrony Środowiska byłego Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie, o czym świadczy również znajdująca się w aktach sprawy decyzja tegoż Wydziału z dnia 30 września 1994 r. nr [...] odmawiająca wznowienia postępowania w sprawie zaopiniowania sposobu unieszkodliwiania odpadów powiertniczych i likwidacji dołów urobkowych zakończonego ostateczna decyzją byłego Wojewody Rzeszowskiego z dnia 16 czerwca 1993 r. Nr [...]. Niezależnie od powyższego Minister stwierdził, że zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Rzeszowa i byłego Wojewody Rzeszowskiego nie noszą cech wskazanych na ich wydanie z rażącym naruszeniem prawa, nie stwierdzono też by zaskarżona decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i by jej niewykonalność miała charakter trwały. Przyjęte w projekcie rekultywacji rozwiązania techniczne miały charakter typowy, a zakreślony decyzją zakres i sposób przeprowadzania rekultywacji uznano za prawidłowy, stąd też nie znaleziono podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi złożyły Z. T., M. S., K. K., domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz powołanych wyżej decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa oraz byłego Wojewody Rzeszowskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając tę skargę wskazał, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podejmując rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji wszczął w istocie postępowanie w nowej sprawie, w której miał orzec nie co do istoty sprawy rozstrzygniętej w zaskarżonej decyzji, lecz miał działać jako organ kasacyjny. Tym samym w swojej decyzji powinien rozstrzygnąć wyłącznie o nieważności zaskarżonej decyzji, nie wchodząc w kwestie dotyczące istoty sprawy.
Rozpatrując z punktu widzenia decyzję Ministra, Sąd uznał ją za prawidłową. Przede wszystkim za trafne uznano oddzielenie sprawy unieszkodliwienia odpadów powiertniczych i likwidacji dołów urobkowych, będące przedmiotem odrębnej decyzji, od sprawy rekultywacji i zagospodarowania gruntów, będącej właściwym przedmiotem decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Przyznano, że w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt rekultywacji i zagospodarowania gruntów (17 czerwca 1994 r.), jak i utrzymanej ją w mocy decyzji b. Wojewody Rzeszowskiego (30 sierpnia 1994 r.) obowiązywała ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 26 marca 1982 r. oraz rozporządzenie wykonawcze Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982 r. do tej ustawy, stwarzające podstawę do zatwierdzenia dokumentacji rekultywacji i zagospodarowania gruntów (§ 26 ust. 1 pkt 3), jak i ustalenia terminów wykonania rekultywacji (pkt 4). Również właściwość organów do wydania tych decyzji nie budziła wątpliwości: organem I instancji był Prezydent Miasta Rzeszowa, a organem odwoławczym – Wojewoda Rzeszowski.
Za niewłaściwy uznano zarzut, że powołane wyżej decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśniono, iż podstawy materialno-prawne i formalne tych decyzji były prawidłowe, a treść przepisu, który miały naruszać – nieokreślona, i raczej będąca wynikiem interpretacji niż jednoznacznego wskazania. Dopiero w skardze wyraźnie wskazano na art. 7 ustawy z 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, bez jednoznacznych dowodów, przy czym trudno uznać, że decyzja zatwierdzająca program i termin rekultywacji gruntów może rażąco naruszyć ten przepis. Trafnie tez Minister powołuje się na ukształtowany w orzecznictwie pogląd, że rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa.
Ponadto nie uznano zarzutu niewykonalności decyzji w dniu jej wydania w szczególności co do jej przedmiotu, który sprowadzał się do zatwierdzenia programu rekultywacji i ustalenia podmiotu zobowiązanego do jej wykonania oraz terminu tych prac.
W konsekwencji podzielono pogląd Ministra o braku wystarczających przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2004 r. sygn. akt [...] skargę kasacyjną wniosły Z. T., M. S., A. S. i K. K. – reprezentowane przez pełnomocnika radcę prawnego H. S., zaskarżając ten wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię w szczególności art. 7 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 1 pkt 2 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. Nr 49 z 1994 r. poz. 196) ponieważ decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2002 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności w sprawie zatwierdzenia projektu rekultywacji gruntów dotyczy:
- decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) ponieważ decyzja ta narusza wymagania ochrony środowiska a w szczególności ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego przez to, że obejmuje ona tereny budowlane skarżących (budowlane według planu od 1991 r.) zaś przepisy prawa powołane jako podstawa tej decyzji oraz jej rozstrzygnięcia w tym planie rekultywacji zatwierdzony ta decyzją dotyczy wyłącznie gruntów rolnych i leśnych,
- decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i niewykonalność ta ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 kpa) ze względu na niedopuszczalność stosowania metody soldyfikacji, dopuszczonej tą decyzją na gruntach innych niż rolne i leśne oraz ze względu na obowiązujące na dzień wydania decyzji ustalenia planu przestrzennego zagospodarowania, przy których grunt skarżących to w części grunt budowlany, zabudowany domami jednorodzinnymi, w granicach administracyjnych miasta Rzeszów i budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla zdrowia ludzkiego było i jest zabronione – zagrożenie emisją i wybuchem (art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy z 31.01.1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska w związku z art. 7 tej ustawy),
- decyzja ta zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 31.01.1980 r. o kształtowaniu i ochronie środowiska) z powodu nie wydania przez Wojewodę Rzeszowskiego w procesie decyzyjnym, zmierzającym do rekultywacji i warunkującym sposób tej rekultywacji, wymaganej przepisami ustawy z 31.01.1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska – decyzji o składowaniu i sposobie unieszkodliwienia odpadów powiertniczych na gruncie skarżących i z ich udziałem.
Dodatkowo zarzucono naruszenie prawa materialnego, w szczególności zapewnionej konstytucyjnie ochrony prawnej własności skarżących (art. 64 ust. 2 Konstytucji R.P.) przez to, że pomiędzy decyzją Prezydenta Miasta Rzeszów z 16.05.1994 r. znak: [...], a planem przestrzennego zagospodarowania obejmującym grunt skarżących, planem ruchu zakładu, który winien być zatwierdzony decyzją Ministra udzielającego koncesji na roboty geologiczne, robotami geologicznymi (unieszkodliwieniem odpadków na gruncie skarżących bez wymaganej decyzji) oraz zasadami rekultywacji wg decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z 16.05.1994 r. [...] zachodzi konflikt powodujący, że nie jest możliwe przywrócenie poprzez rekultywację wg rozstrzygnięć tej decyzji gruntu skarżących (w tym gruntu budowlanego) do stanu nie naruszającego istoty ich prawa własności)art. 64 ust. 3 Konstytucji RP), nie jest możliwe wykonywanie prawa własności przez skarżących.
Wskazano również na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 § 2 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), tj.:
- pominięcie przez Sąd I instancji podnoszonego przez skarżących zarzutu rażącego naruszenia prawa (art. 1256 § 1 pkt 2 kpa) przez brak w procesie decyzyjnym zmierzającym do rekultywacji, decyzji z udziałem skarżących, zezwalającej na składowanie i unieszkodliwianie odpadów na ich gruncie
- naruszenie obowiązującej zasady o ochronie gruntów rolnych i leśnych, że techniczny sposób rekultywacji określony winien być w procesie decyzji administracyjnych i rekultywacja ta ma odpowiadać nie tylko ustawowym definicjom pojęć rekultywacji i zagospodarowania gruntu na podstawie art. 4 pkt 18 i 19 ustawy z 26.03.1982 r. o rekultywacji gruntów rolnych i leśnych ale planowanie rekultywacji powinno być zgrane z prowadzeniem działalności przemysłowej, która zdegradowała grunt.
Nadto skarżący wniósł o:
- rozważenie możliwości wystąpienia NSA do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem, czy art. 94, ust. 3 ustawy z 4.02.1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 1994 r. Nr 27, poz. 96 ze zm.) jest zgodny z konstytucją, w związku z tym, że nie w każdym przypadku jest możliwa rekultywacja gruntów zgodnie z przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz przywrócenie własności właścicielom gruntów w sposób umożliwiający korzystanie z prawa własności zgodnie z istotą tego prawa (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP), e w e n t u a l n i e
- rozważenie możliwości wystąpienia NSA z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu o dokonanie interpretacji zgodności art. 94 ust. 3 ustawy z 4.02.1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 1994 r. Nr 27, poz. 96 ze zm.) z przepisami prawa wspólnotowego w związku z tym, że nie w każdym przypadku jest możliwa rekultywacja gruntów zgodnie z przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz przywrócenie własności właścicielom gruntów w sposób umożliwiający korzystanie z prawa własności zgodnie z istotą tego prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu, jednakże biorąc pod uwagę okoliczności uzasadniające nieważność postępowania.
Nieważność postępowania zachodzi w szczególności stosownie do treści art. 183 § 2 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli droga sądowa była niedopuszczalna.
W rozpoznawanej sprawie ujawniono taki przypadek nieważności postępowania.
Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była skarga na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2002 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Rzeszowskiego z dnia 30 sierpnia 1994 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 16 maja 1994 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu rekultywacji gruntów zajętych pod odwierty gazu nr 9 i 13 w Rzeszowie.
Z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz akt administracyjnych sprawy w sposób niewątpliwy wynika, iż skarżona decyzja była decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydaną w pierwszej instancji.
Od decyzji ministra wydanej w pierwszej instancji, nie przysługiwało wprawdzie odwołanie, lecz strona niezadowolona z decyzji mogła z wrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Takiego wniosku brak w tej sprawie, a zatem pozostaje niespornym, że nie wyczerpano toku przedmiotowego postępowania przysługujących stronom środków zaskarżenia. Natomiast postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne.
Zauważyć należy, iż zasada dwuinstancyjności jest zasadą konstytucyjną ustanowioną w przepisie art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który określa, iż "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Zasada dwuinstancyjności ustanowiona w Konstytucji jest realizowana w postępowaniu administracyjnym, które przyjmuje w art. 15 zasadę ogólną dwuinstancyjności.
Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się zatem do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia najpierw przez organ I instancji, a następnie przez organ II instancji tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej.
Postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156-158 kpa podlega takim samym rygorom procesowym jak postępowanie w trybie zwykłym. Inny jest tylko przedmiot tegoż postępowania, którym w postępowaniu nadzwyczajnym jest ustalenie czy weryfikowana decyzja nie jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa.
Jeżeli w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji decyzję wydaje minister, to według art. 127 § 3 kpa od takiej decyzji nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Brak jest w rozpoznawanej sprawie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2002 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatwierdzonego projektu rekultywacji gruntów, jak też decyzji wydanej na skutek tegoż wniosku, tym samym decyzji ostatecznej wydanej na skutek tego wniosku, a tylko takie rozstrzygnięcie mogło być zaskarżone do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art.52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Nie ulega wątpliwości, że skoro od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2002 r. nr [...] przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a nie został wniesiony, to skarga na tę decyzję była niedopuszczalna i winna była ulec odrzuceniu po myśli art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalna.
Skoro jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę stron na powołaną wyżej decyzję wydaną - co już wykazano w pierwszej instancji, to zachodzi nieważność postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 1 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem skarga była niedopuszczalna, a tym samym droga sądowa była niedopuszczalna.
Dlatego też, wobec ujawnionej nieważności postępowania związanej z niedopuszczalnością drogi sądowej, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. 186 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok. Jednocześnie mając na uwadze ujawnioną niedopuszczalność wniesionej skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 28 lutego 2002 r. nr [...] – odrzucił ją, a uczynił to w oparciu o zapis art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dodatkowo podnieść należy, iż uzasadnienie wyroku w sprawie, w której oddalono skargę, sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia sentencji wyroku (art. 141 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Tym samym stwierdzić należy, że jeżeli orzeczenie nie doręcza się z urzędu, kasacja przysługuje tylko wtedy, gdy przed upływem tygodnia od ogłoszenia jego sentencji strona (uczestnik postępowania) zażądała doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W konsekwencji strona, która zaniechała wystąpienia z takim żądaniem nie jest uprawniona do wniesienia kasacji albowiem kasacja taka bowiem jest niedopuszczalna (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z 6 czerwca 1997 r. sygn. akt II CZ 64/97 opublikowane w zbiorze lex nr 50778).
W rozpoznawanej sprawie wniosek o sporządzenie i doręczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2004 r. zgłosiła tylko Z. T. i opłacając tenże stosowną opłatę kancelaryjną i tylko tej skarżącej doręczono go.
Skoro w tej sprawie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono wyłącznie Z. T., tylko ta strona jest uprawniona do złożenia skargi kasacyjnej. Pozostałym skarżącym nie doręczono przedmiotowego wyroku, tym samym nie są one uprawnione do złożenia skargi kasacyjnej, a zatem tak wniesioną skargę kasacyjną przez M. S., A. S. i K. K. należało odrzucić jako niedopuszczalną, po myśli art. 178 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Orzeczenie o kosztach zapadło zgodnie z art. 203 pkt 1 wyżej powołanej ustawy.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.