Uzasadnienie
OSK 987/04
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wojciecha K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 21 sierpnia 2002 r.
W uzasadnieniu powyższego wyroku przedstawiono następujący stan sprawy oraz ocenę prawną:
Decyzją Zarządu Województwa M. z dnia 12 czerwca 2002 r., (...), wydaną na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 2, art. 20 pkt 8 w związku z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ i par. 3, 4, 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 44 poz. 432/, nałożono na Wojciecha K. jako właściciela samochodu ciężarowego marki DAF (...) karę pieniężną w wysokości 7.320 zł za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym na trasie z miejscowości K. do H. Wydając decyzję organ pierwszej instancji miał na względzie, że w dniu 31 maja 2002 r. w miejscowości S. zatrzymano i przeprowadzono kontrolę opisanego wyżej samochodu ciężarowego, i że w wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie nacisku na poszczególne osie pojazdu, aczkolwiek jednocześnie nie przekroczono dopuszczalnej masy pojazdu oraz jego wymiaru w metrach. Sporządzony protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę, który nie zgłosił zastrzeżeń co do jego treści i sposobu przeprowadzenia kontroli.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojciecha K. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji i decyzją z dnia 21 sierpnia 2002 r. utrzymało ją w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę Wojciecha K. wyszedł z założenia, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 21 sierpnia 2002 r. nie narusza prawa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i poczyniły właściwe ustalenia faktyczne sprawy. Tym samym nie naruszyły art. 7, 77 i 80 Kpa Sąd podkreślił, że bez znaczenia dla wyniku sprawy jest okoliczność, że kierowca prowadzący pojazd zjechał z drogi o nr 61, w odniesieniu do której pojazd był pojazdem normatywnym, i jedynie omyłkowo wjechał na drogę o nr 631, gdzie już takim nie był. Każdy bowiem kierowca zajmujący się profesjonalnie przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością wybierać taką drogę przejazdu, ażeby nie doszło do naruszenia przepisów prawa drogowego. Natomiast właściciel samochodu ciężarowego, który powierza kierowcy dokonanie przewozu stosownego ładunku, ponosi odpowiedzialność za jego działania.
Według Sądu, z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, że w samochodzie, będącym własnością skarżącego, przekroczone były naciski: na II oś pojedynczą pojazdu - o 31,52 kN, III oś składową pojazdu /oś wielokrotną/ - o 1,33 kN, zaś na III oś składową pojazdu /oś wielokrotną/ - o 2,96 kN. Ważenie pojazdu zostało przeprowadzone prawidłowo i nie budziło zastrzeżeń zarówno kierującego pojazdem, jak i właściciela. Otrzymane wyniki ważenia zostały podane przy uwzględnieniu tolerancji 200 kg plus 2 % dla każdej osi. Także kara pieniężna przewidziana za przejazd pojazdem ponadnormatywnym została ustalona prawidłowo i znajduje podstawę w powołanych przez organy przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /art. 19 ust. 2 pkt 2, art. 20 pkt 8 w związku z art. 13 ust. 2a/ i przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /par. 3, 4, 5/.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący Wojciech K. powołał się na pierwszą podstawę kasacyjną przewidziane w art. 174 ust. 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270; zwanej dalej p.p.s.a./, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 maja 2002 r./ przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że karę pieniężną, o której mowa w tym przepisie, można nałożyć także wówczas, gdy poruszanie się pojazdem nienormatywnym po drodze publicznej nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez kierowcę lub właściciela pojazdu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w postępowaniu administracyjnym kwestia winy przewoźnika w ogóle nie była brana pod uwagę, co wobec podnoszonej przez niego w odwołaniu okoliczności, jaką było nieoznakowanie drogi o nr 631, miało decydujące znaczenie dla wyniku niniejszej sprawie. W konkluzji skargi kasacyjnej zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ jest nietrafny. Zgodnie z tym przepisem: "za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4, pobiera się kary pieniężne". Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "pobiera się" oznacza, że decyzje wydawane na podstawie tego przepisu mają charakter decyzji obligatoryjnych i że uprawniony organ po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i ustaleniu, iż wystąpiły okoliczności przewidziane w ustawie /brak zezwolenia oraz nienormatywność pojazdu/, zobowiązany jest wymierzyć karę pieniężną w wysokości określonej w załączniku do ustawy o drogach publicznych. Z punktu widzenia wymogów ustawy kwestia zawinienia sprawcy naruszenia jest zatem obojętna, stąd też odmiennego w tym względzie stanowiska zaprezentowanego w skardze kasacyjnej nie można podzielić.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.