Postanowienie NSA z 22 kwietnia 2005 r., OW 178/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej

Sprawa

z wniosku Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego między Starostą Pilskim i Wielkopolskim Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska w Poznaniu w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska dla Restauracji "[...]" w [...] postanawia oddalić wniosek

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie NSA Krystyna Borkowska Wojciech Chróścielewski (spr)
Maria Połowniak protokolant

Uzasadnienie

OW 178/04

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Poznaniu – Delegatura w Pile wnioskiem z dnia 10 września 2004 r. wystąpił do Sądu o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Pilskim, a Wielkopolskim Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska, który to spór, zdaniem wnioskodawcy, dotyczy odmowy wydania przez Starostę Pilskiego pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska dla Restauracji "[...]" w [...], stanowiącej źródło negatywnego wpływu na środowisko w trakcie organizowania w niej dyskotek. W uzasadnieniu tego wniosku powołano się na fakt, iż mieszkanki [...] zwróciły się do wskazanej Delegatury ze skargą na organizatora dyskotek w Restauracji "[...]", prosząc jednocześnie o zbadanie poziomu hałasu przenikającego na ich nieruchomość. Delegatura przekazała owo pismo Staroście Pilskiemu w celu wydania przez niego pozwolenia na emitowanie hałasu w trybie art. 230 i 231 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Starostwo Powiatowe zwróciło Delegaturze owo pismo właścicielek nieruchomości sąsiadującej z Restauracją "[...]", uzasadniając to faktem, iż przekazanie sprawy według właściwości winno nastąpić zgodnie z art 65 k.p.a. w trybie postanowienia. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał w piśmie z 23 sierpnia 2004 r. swoje stanowisko, iż pismo z 19 lipca 2004 r. właścicielek sąsiadującej z Restauracją nieruchomości, było skargą w rozumieniu działu VIII k.p.a., zbędne było więc wydawanie w sprawie przekazania postanowienia. Z kolei Starostwo pozostało przy swoim stanowisku. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, stanowisko Starosty odnośnie zastosowania przy przekazaniu skargi art. 65 k.p.a. nie jest zasadne. Starosta bowiem uważa, że pismo A. P. i L. N. jest podaniem o przeprowadzenie pomiarów, a nie o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora wykonanie przez niego pomiarów może być realizowane w trybie art. 17 ust. 4 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska na zasadzie pomocy udzielanej organom samorządu terytorialnego w realizacji ich zadań z zakresu ochrony środowiska. Obowiązek ustalenia norm akustycznych w formie decyzji spoczywa na Staroście, a do zadań Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska należy badanie ich przestrzegania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 222 k.p.a. o tym czy pismo jest skargą czy wnioskiem decyduje treść pisma, a nie jego forma zewnętrzna. W orzecznictwie sądowym na tle tego przepisu, przyjmuje się, iż o charakterze każdego pisma kierowanego do organu administracji, a także wydawanego przez taki organ, rozstrzyga treść tego pisma a nie jego nazwa nagłówkowa. Skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu Delegatura w Pile pismo A.P. i L. N. z 19 lipca 2004 r. nie może być uznane za skargę w rozumieniu art. 227 k.p.a., bowiem nie dotyczy kwestii, które mogą być przedmiotem skargi, a więc zaniedbania czy też niewłaściwego wykonywania zadań przez organy administracji, ich pracowników, naruszenia praworządności, czy też przewlekłego lub biurokratycznego załatwiania spraw. Niewątpliwie dotyczy ono naruszenia interesów skarżących przez, nadmierną ich zdaniem, emisję hałasu na teren ich nieruchomości. Przepisy działu VIII k.p.a. jednak tak regulują instytucje skarg i wniosków, iż owo naruszenie interesów skarżących winno wynikać z działalności organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów organizacji społecznych – art. 2, 229 i 230 k.p.a. Pismo z 19 lipca 2004 r. nie może być więc uznane za skargę w rozumieniu działu VIII k.p.a., a w konsekwencji nie ma do niego zastosowania przepis art 231 k.p.a. zobowiązujący organ niewłaściwy do rozpatrzenia skargi do jej przekazania organowi właściwemu do jej rozpatrzenia w terminie 7 dni z jednoczesnym zawiadomieniem o tym fakcie wnoszącego skargę. Przeprowadzone rozumowanie prowadzi do wniosku, iż istotą "wniosku" z 19 lipca 2004 r. było zbadanie poziomu hałasu emitowanego na teren nieruchomości składających wniosek. Jeżeli Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uważał, że nie jest właściwy do przeprowadzenia kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska w trybie art. 9 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2002 r. nr 112, poz. 982 ze zm.) winien w trybie art. 65 § 1 k.p.a. przekazać to podanie w formie postanowienia, na które służy zażalenie, organowi jego zadaniem właściwemu w sprawie, to znaczy Staroście Pilskiemu, który powinien rozważyć czy nie prowadzić postępowania w trybie art 230 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62, poz. 627 z późn. zm.).

Zauważyć trzeba, iż w orzecznictwie sądowym nie budzi kontrowersji stanowisko, że przedmiotem sporu kompetencyjnego, do którego odnosi się art. 22 § 2 k.p.a. może być tylko sprawa indywidualna należąca do pozostających w sporze organów administracji publicznej, rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej – por. postanowienie NSA z 16 stycznia 1995 r., I SA 40/95, ONSA 1995, z. 3, poz. 148; wyrok z 6 lipca 1995 r., IV SA 416/95; wyrok NSA z 19 lipca 2001 r., IV SA 547/01; por. też. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s.

34. Poglądy wyrażone w tych orzeczeniach podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszy wniosek. Jeżeli przyjąć by, tak jak uczynił to Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, iż "wniosek" z 19 lipca 2004 r. był w swej istocie skargą w rozumieniu działu VIII k.p.a. w sprawie nie można by mówić o wystąpieniu sporu kompetencyjnego. Zresztą istotą kontrowersji pomiędzy organami administracji w rozpoznawanej sprawie nie jest w rzeczywistości spór kompetencyjny, ale wyłącznie forma przekazania "wniosku" z 19 lipca 2004 r. organowi właściwemu – czy ma to być forma pisma (art. 231 k.p.a.) czy też forma postanowienia, na które służy zażalenie (art. 65 § 1 k.p.a.). Określanie zaś formy prawnej działania organów administracji publicznej nie mieści się w kategorii sporów kompetencyjnych rozstrzyganych przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.