Postanowienie NSA z 3 czerwca 2004 r., OW 87/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku B. K.-K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem NSA w Warszawie z dnia 17 października 2003 r. sygn.akt IV SA 1434/03 oddalającym wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Starostą Legnickim i Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Legnicy w przedmiocie zezwolenia na kontynuację budowy postanawia odrzucić wniosek

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Edward Janeczko (spr.) Sędziowie NSA Joanna Runge- Lissowska Zbigniew Rausz
Edyta Pawlak protokolant

Teza

Brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 13 października 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek B. K.-K. o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego w przedmiocie wznowienia robót budowlanych.

W piśmie z 31 grudnia 2003 r. (data wpływu pisma do WSA w Warszawie – 12 stycznia 2004 r., data nadania na pocztę – 9 stycznia 2004 r.), B. K.-K., z powołaniem się na art. 58 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wnosiła o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z 17 października 2003 r., ponowne rozpatrzenie wniosku z 21 marca 2003 r. i rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego przez wskazanie organu właściwego w przedmiocie wznowienia robót budowlanych.

Postanowieniem z 19 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę według właściwości Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z powołaniem, jako podstawy rozstrzygnięcia art. 15 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Generalną zasadą wyrażoną w art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające...(Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) jest właściwość wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. Taka sytuacja występowała w niniejszej sprawie, skoro żądanie wznowienia postępowania dotyczyło postanowienia z 17 października 2003 r. wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny funkcjonujący przed 1 stycznia 2004 r.

Z dniem 1 stycznia 2004 r. rozstrzyganie sporów kompetencyjnych czy sporów o właściwość, należy jednak do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego funkcjonującego obecnie, z mocy regulacji zawarte w art. 4 i art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) określany dalej w skrócie "p.s.a.". Dlatego pismo skarżącej z 31 grudnia 2003 r. podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wspomniane pismo wpłynęło do Sądu w styczniu 2004 r. Przesądza to o stosowaniu, przy jego rozpoznaniu, nie powołanego już – art. 58 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) lecz przepisów obowiązującego obecnie p.s.a.

Przepisy p.s.a. (podobnie zresztą jak i przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, do stosowania których odsyłał art. 58 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z 1995r.) w sposób wyczerpujący w art. 271-273 określają podstawy (przyczyny) wznowienia postępowania. Żadnej z takich podstaw, w piśmie z 31 grudnia 2003 r. nie wskazano.

Należy przy tym podkreślić, że brak podstaw wznowienia nie wynika tu nie tylko z braku przytoczenia określonego przepisu, ale okoliczności pozwalających na ustalenie, że określona podstawa wznowienia postępowania istnieje.

Twierdzenia natomiast zawarte w omawianym piśmie, poza przytoczeniem stanu faktycznego, ograniczają się do kwestionowania prawidłowości postanowienia z 17 października 2003 r.

Przepisy art. 280 i 281 p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazują na obowiązek sądu odrzucenia wniosku, jeżeli skarga o wznowienie postępowania nie została wniesiona z zachowaniem wymaganego terminu albo jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia. Brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi więc obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu.

Skoro, jak wyżej wskazano, w niniejszej sprawie nie ma podstawy wznowienia, wniosek o wznowienie postępowania na mocy art. 281 p.s.a. podlegał odrzuceniu.

Jedynie na marginesie należy zaznaczyć, że odrzucenie tego wniosku nie pozbawia skarżącej formułowania żądań skierowanych do określonych organów administracji, łącznie z uruchomieniem trybu ze skargi na bezczynność organu.