Postanowienie NSA z 7 kwietnia 2004 r., OZ 1/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. T.

Od orzeczenia

od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 13 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Sz 2254/02 o przywrócenie terminu

Skład

Sędzia NSA E. Mzyk

Sprawa

w sprawie ze skargi G. T. na uchwałę Rady Gminy Dobrej Szczecińskiej z dnia 14 sierpnia 2002 r. Nr V/100/02 w przedmiocie protestu do projektu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2003 r., sygn. akt SA/Sz 2254/02, Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie, odrzucił skargę G. T. na uchwałę Rady Gminy Dobra Szczecińska z dnia 14 sierpnia 2002 r. w przedmiocie protestu do projektu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Pismem procesowym z dnia 11 lutego 2003 r. skarżący zgłosił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc, że przebywał poza miejscem stałego zamieszkania (o czym powiadomił sąd), nie uzyskał żadnej informacji o wezwaniu sądu, o którym poza tym dowiedział się przypadkowo, wobec czego uzasadniony jest wniosek o przywrócenie terminu.

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie, z powołaniem się na art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w związku z art. 58 § 2 kpa, oddalił wniosek o przywrócenie terminu z tym uzasadnieniem, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 13 listopada 2003 r. skarżący domagał się jego uchylenia, jako naruszającego jego prawa i swobody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu, na podstawie art. art. 180 w związku z art. 182 § 3 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/.

Pozostaje poza sporem, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało w dniu 13 listopada 2003 roku na podstawie wówczas obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74 poz. 386 ze zm./. Pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r., a więc w stanie prawnym, obowiązującym do dnia 1 stycznia 2004 roku, sądowa kontrola rozstrzygnięć administracji sprawowana była w systemie jednoinstancyjnym i od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego stronom postępowania nie przysługiwało prawo ich zaskarżenia. Przepis bowiem art. 57 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. stanowił, że orzeczenia tego sądu są prawomocne (z wyjątkiem orzeczeń, od których wniesiono sprzeciw). Tym samym przepis ten wyłączał możliwość wniesienia zażalenia od wydanego w sprawie postanowienia z dnia 13 listopada 2003 r. zaś wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy skoro brak było podstaw prawnych do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 13 listopada 2003 roku, podlega ono odrzuceniu, jako niedopuszczalne, na podstawie art. 180 w związku z art. 182 § 3 oraz art. 197 § 2 powołanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.