Postanowienie NSA z 20 stycznia 2005 r., OZ 1138/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2004r. sygn. akt I SA/Wa 784/04 o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi P. w J. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymiaru pensum dydaktycznego dla nauczycieli akademickich postanawia: - oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 września 2004r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uwzględnienia wniosku P. w J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji zauważył, że statutowa działalność P. obejmuje wyłącznie działalność dydaktyczną, a jedynym źródłem dochodu są dotacje z budżetu Państwa. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że w przypadku, gdy działalność statutowa obejmuje wyłącznie działalność dydaktyczną, to środki finansowe z dotacji muszą pokryć koszty tej działalności. Te koszty to m.in. wydatki związane z utrzymaniem uczelni oraz reprezentacją jej na zewnątrz. Sytuacja majątkowa P. pozwala jej natomiast na pokrycie pełnych kosztów postępowania przed sądem.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła P. w J. W zażaleniu podniosła, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, a nadto powołuje się na fakt, że w innej sprawie ten sam Sąd zwolnił ją z obowiązku ponoszenia kosztów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 246 § pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przyznać osobie prawnej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.

Z oświadczenia o stanie majątkowym skarżącej P. wynika, że ma zgromadzone na rachunkach bankowych środki finansowe w wysokości 29.267,67 złotych. Tym samym nie sposób przyjąć, że nie ma ona środków na poniesienie kosztów postępowania sądowego.

Należy zatem uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.