Postanowienie NSA z 3 lutego 2005 r., OZ 1348/04

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Andrzeja B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2004 r. 7/IV SA 3598/02 o zawieszeniu postępowania

Sprawa

w sprawie ze skargi Andrzeja B. na decyzję Wojewody M. z dnia 29 lipca 2002 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Teza

Zawieszenie postępowania, z przyczyn wskazanych w art. 124 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, jest obowiązkiem Sądu i następuje z urzędu.

Niezastosowanie się Sądu do tego obowiązku, mimo istnienia podstawy zawieszenia, mogłoby prowadzić do nieważności postępowania w rozumieniu art. 183 par. 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi albo naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi Andrzeja B. na decyzję Wojewody M. z dnia 29 lipca 2002 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na bezsporną okoliczność, iż sześciu uczestników postępowania nie żyje, nie wskazano następców prawnych jednego z nich, zaś w odniesieniu do pozostałych dwunastu uczestników nie są znane ich aktualne adresy. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, sprawie nie można nadać dalszego biegu i należało zawiesić postępowania na podstawie art. 124 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Andrzej B. domagał się jego uchylenia powołując się treść art. 124 par. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem wnoszącego zażalenie sprawa dotyczy prawa własności gruntu zmarłego /spadkodawcy Andrzeja B./ jak również jego własnego, co odpowiada treści przytoczonego przepisu. Ponadto w zażaleniu powołano się na brak możliwości ustalenia adresów uczestników postępowania a także zasadność ustanowienia dla nich kuratora. W razie nie uwzględnienia zażalenia Andrzej B. wnioskował wyłączenie jego skargi z "postępowania zbiorowego do indywidualnego rozpoznania", podnosząc, że nie reprezentuje innych osób zainteresowanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest uzasadnione, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Skarżący nie dostrzega, że zawieszenie postępowania, z przyczyn wskazanych w art. 124 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, jest obowiązkiem Sądu i następuje z urzędu. Niezastosowanie się zatem przez Sąd do tego obowiązku, mimo istnienia podstawy zawieszenia, mogłoby prowadzić do nieważności postępowania w rozumieniu art. 183 par. 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi albo naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 tejże ustawy/. Już tylko z tego względu zażalenie nie mogło być uwzględnione, skoro noszący zażalenie nie podważa ustaleń przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Chybione są również wywody zażalenia powołujące się na treść art. 124 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że "Nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego". Tego rodzaju sytuacja w sprawie nie zachodzi. Otóż należy wyjaśnić, że cechą praw osobistych, związanych z osobą zmarłego, jest to, że są to prawa niemajątkowe, ściśle związane - w świetle art. 23 Kodeksu cywilnego - z osobą fizyczną, że razem z nią powstają i wygasają oraz nie mogą przechodzić na inne podmioty zarówno w drodze czynności prawnych jak i w drodze dziedziczenia. Tylko w takiej sytuacji znajduje zastosowanie powołany przepis art. 124 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wówczas, w razie śmierci strony, zachodzi przeszkoda do prowadzenia postępowaniach co prowadzi do umorzenia postępowania, na podstawie art. 161 par. 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prawo własności nieruchomości, na które powołuje się wnoszący zażalenie, nie jest prawem osobistym, lecz majątkowym.

Jeśli chodzi o wywody dot. ewentualnego ustanowienie kuratora dla osób, których miejsce pobytu nie jest znane, to należy wyjaśnić, że czynności te należą do właściwości sądu orzekającego a więc Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, i same przez się, nie podważają zasadności zaskarżonego postanowienia.

Z powyższych względów, skoro zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia należało, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.