- Rozpoznanie
- na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Kazimierza M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2004 r. II SA/Kr 1375/02 o odrzuceniu skargi kasacyjnej Kazimierza M.
- Od orzeczenia
- od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2004 r. II SA/Kr 1375/02 wydanego
- Sprawa
- w sprawie ze skargi Anny O. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 kwietnia 2002 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: - oddalić zażalenie.
Teza
Kryterium stałego charakteru wpisu odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo, lecz również taka opłata, która stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty, ma zawsze taką samą wysokość.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2004 r., odrzucił skargę kasacyjną Kazimierza M., reprezentowanego przez radcę prawnego Zbigniewa K., od wyroku tego Sądu z dnia 18 maja 2004 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została opłacona, wobec czego należało ją odrzucić bez wezwania do uiszczenia opłaty, stosownie do art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do skargi kasacyjnej dołączono bowiem tylko znaczki opłaty sądowej w wysokości 10 zł.
W złożonym zażaleniu pełnomocnik skarżącego podnosi, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż opłata od skargi kasacyjnej jest wpisem stałym, ponieważ przepisy nie określają go jako opłaty "w stałej ściśle określonej wysokości". Posłużenie się konstrukcją "połowy wpisu od skargi, nie mniej niż 100 zł", nie jest ścisłym określeniem jego wysokości, a zatem tak obliczony wpis nie będzie wpisem stałym. Dla poparcia swego stanowiska skarżący powołuje orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 1990 r., III CZP 23/90 - OSP 1991 z. 2 poz. 41, gdzie stwierdzono, że w sprawie wszczętej na skutek wniosku podlegającego opłacie w wysokości stałej nie można odrzucić - bez wezwania o uiszczenie opłaty - wniesionego przez adwokata zażalenia na postanowienie sądu, jeżeli od tego środka zaskarżenia pobiera się ułamkową część wpisu stałego.
W zażaleniu ponadto zarzuca się, że Sąd I instancji naruszył par. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/. Zgodnie z tym przepisem wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wymogi ustawowe dotyczące skargi kasacyjnej, która jest środkiem zaskarżenia sformalizowanym, obejmują między innymi sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, a w określonych sprawach przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, z wyjątkami, które nie mają znaczenia dla rozpoznawanej sprawy /art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Stosownie natomiast do art. 221 tej ustawy pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna stosownie do przepisu par. 2 ust. 3 pkt 1 w związku z par. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega wpisowi stałemu w wysokości 250 zł. Tymczasem skarga kasacyjna nie została należycie opłacona.
W odniesieniu do zarzutu zażalenia, iż nie zastosowano par. 5 ust. 2 powyższego rozporządzenia, należy podkreślić, że przepis ten dotyczy jedynie skargi skierowanej do sądu I instancji wobec przyjęcia przez ustawodawcę zasady składania skarg za pośrednictwem organu, z którego działalnością lub bezczynnością skarga ta się wiąże. Nadmienić należy, że w rozporządzeniu wyraźnie rozróżniono sytuacje, w których uiszcza się wpis od skargi wniesionej w trybie art. 54 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i od skargi kasacyjnej, a zatem par. 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawach, w których wniesiono skargę kasacyjną, nie ma zastosowania. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2004 r., GSK 566/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 11 str. 489.
W myśl zaś art. 230 par. 1 powołanej ustawy, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Art. 231 tej ustawy nie nasuwa wątpliwości, kiedy pobiera się wpis stały: mianowicie w sprawach innych niż te, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Par. 3 powołanego rozporządzenia odsyłając do wysokości wpisu od skargi, nawiązuje również do charakteru tego wpisu, czy jest on stały, czy stosunkowy. W konsekwencji należy uznać, że wpis należny od skargi kasacyjnej /w której przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne/, jak również ściśle oznaczony przez ustawodawcę stały ułamek jego wysokości, ma charakter wpisu stałego. Kryterium stałego charakteru wpisu odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo, jak twierdzi wnoszący zażalenie, lecz również taka opłata, która stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty, ma zawsze taką samą wysokość. Na tle regulacji znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie konieczne jest wprawdzie przeprowadzenie operacji rachunkowej, polegającej na podzieleniu określonej liczby przez dwa, ale zważyć należy, że wynik takiej operacji może być tylko jeden.
Odmienne natomiast poglądy wyrażone przez Sąd Najwyższy w powoływanym orzeczeniu z dnia 8 maja 1990 r. nie są natomiast miarodajne dla sytuacji prawnej powstałej na tle stosowania nowych przepisów regulujących proces przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem zaskarżenia sformalizowanym, a wnoszący tę skargę jest reprezentowany przez radcę prawnego. Wyłącza to możliwość powoływania się na niepewność co wymagania, któremu strona musi sprostać, aby nie narazić się na sankcję przewidzianą w art. 221 powołanej ustawy /por. uchwała SN z dnia 13 września 2000 r., III CZP 34/00 - OSNC 2001 z. 1 poz. 4 oraz z dnia 20 maja 2003 r., III CZP 16/03 - OSNC 2004 z. 3 poz. 33, także niepublikowane postanowienia z dnia 5 kwietnia 2001 r., IV CZ 133/00, z dnia 11 lipca 2001 r., V CZ 93/01, z dnia 18 października 2001 r., IV CZ 133/01, z dnia 19 marca 2002 r., IV CZ 24/02 oraz z dnia 27 czerwca 2002 r., IV CZ 76/02/.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.