Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił Z. L. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku stwierdzając w uzasadnieniu orzeczenia, co następuje:
W sprawie niniejszej w dniu 14 lipca 2004r. zapadł wyrok na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, który został doręczony dorosłemu domownikowi skarżącego w dacie 21 lipca 2004r., jak to wynika z adnotacji na dowodzie doręczenia dołączonym do akt z jednoczesnym pouczeniem o prawie, terminie i sposobie podejmowania działań dla skutecznego złożenia skargi kasacyjnej. Wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku Z. L. złożył w dniu 29 lipca 2004r. osobiście, a następnie w dniu 02 sierpnia 2004r. wniosek o przywrócenie terminu do skutecznego dokonania tej czynności proceduralnej z argumentacją, iż to stan zdrowia uniemożliwił zachowanie terminu, gdy w okresie od 22 do 28 lipca 2004r. nie wychodził z domu z powodu dolegliwości kardiologicznych na tle choroby niedokrwiennej serca, a jest osobą samotną.
Skarżący uchybił ustawowemu, siedmiodniowemu terminowi dla skutecznego zgłoszenia żądania sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wyroku na piśmie, statuowanemu dyspozycją art. 141 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który upłynął z dniem 28 lipca 2004 roku, nie stanowiącym dnia ustawowo wolnego od pracy.
Zgodnie z art. 86 i następne ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co do zasady strona może domagać się przywrócenia terminu do dokonania czynności proceduralnej, lecz jedynie gdy co najmniej uprawdopodobni, że przekroczenie terminu nastąpiło bez jej winy. Brak zawinienia należy wykładać jako zaistnienie takiej nagłej przeszkody, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, wymaganej od każdej osoby należycie dbającej o swe interesy w postępowaniu sądowym.
Przedstawiona ocena prawna znajduje konsekwentne potwierdzenie w jednolitym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W tym miejscu należy przywołać między innymi orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 listopada 1998r. w sprawie III SA 1243/97 /niepubl., z dnia 02 października 2002r. w sprawie V SA 793/02 /M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059/, 30 grudnia 1998r. w sprawie III SA 1259/98 /LEX 44754/, 01 marca 1999 w sprawie II SA 45/99 /LEX 46785/, 25 maja 1998 w sprawie IV SA 2162/96 /LEX 43285/, 19 września 2000 w sprawie I SA 1072/00 /LEX 55307/.
W świetle powyższego powoływana przez skarżącego okoliczność choroby, przy braku domowników, nie realizuje przesłanki braku zawinienia przy przekroczeniu ustawowego terminu, w rozumieniu dyspozycji art. 86 § 1 wskazanej na wstępie rozważań ustawy. Nie wyklucza ona bowiem realnej możliwości dokonania czynności proceduralnej z wykorzystaniem pomocy świadczonej ze strony osób trzecich skoro nawet zwolnienie lekarskie co do zasady nie stanowi jeszcze o wykluczeniu możności sporządzenia stosownego wniosku w terminie i nadania go w urzędzie pocztowym korzystając z pomocy innej osoby, nie jedynie domownika.
Dokumentacja lekarska dołączona w kserokopii do wniosku pozostaje bez rozstrzygającego znaczenia, gdyż dotyczy okresu znacznie wcześniejszego. Natomiast wskazuje, że nie chodzi o przeszkodę nagłą, przy przewlekłym charakterze schorzenia kardiologicznego.
Z tych względów, wobec niezrealizowania dyspozycji art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie.
W zażaleniu na to postanowienie Z. L. podniósł, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, która nie dokonała czynności procesowej z powodu nagłych dolegliwości wieńcowych – bóle dławicowe-stenokardialne uniemożliwiły mu dostarczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosku o pisemne uzasadnienie wyroku /.../. Bóle te mają związek z przebytym zawałem serca w 1983r. Z upływem czasu jego stan zdrowia się pogarsza. Jest osobą samotną. W dniach 21 – 27 lipca 2004r. nie wychodził z domu z powodu pogorszenia się stanu zdrowia. W tym czasie nie mógł złożyć wniosku w Sądzie. Wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażaleniu brak usprawiedliwionych podstaw.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym przywrócenie spóźnionego terminu odbywa się na podstawie art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Przepis ten stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu /.../.
Przesłanka "bez swojej winy" została tu prawidłowo przez Sąd I instancji wyłożona.
Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego lub jego pełnomocnika zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie inną osobą, powódź, pożar. Tak więc np. zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika.
W niniejszej sprawie prosta czynność, sprowadzająca się do jednego zdania, żądającego sporządzenia uzasadnienia wyroku, nie nastręczała trudności. Skarżący dowodami w postaci stosownej dokumentacji lekarskiej, odnoszącej się, jak słusznie Sąd I instancji zauważa do czasu przeszłego, a nie okresu w jakim wniosek o uzasadnienie wyroku mógł być skutecznie wniesiony, nie wykazał by jego niedyspozycja zdrowotna wyłączała taką możliwość. Wreszcie możliwość wysłania wniosku za pośrednictwem innych osób zdaje się nie budzić wątpliwości skoro odbiór odpisu wyroku wraz z pouczeniem o środku prawnym pokwitował dorosły domownik – ojciec: J. L..
W świetle tego ocena wspomnianej kategorii prawnej / "bez swojej winy"/, dokonana przez Sąd I instancji, a w konsekwencji odmowa przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 14 lipca 2004r. jest trafna.
Zażalenie na nią Naczelny Sąd Administracyjny zatem oddalił na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.