Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 października 2004 r. II SA/Wa 577/04 odrzucił zażalenie Szefa Służby Cywilnej na postanowienie tegoż Sądu z 6 września 2004 r. o odrzuceniu zażalenia Szefa Służby Cywilnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r. o wymierzeniu temu organowi grzywny w wysokości 2500 zł.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na przepis art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, który nakazuje odrzucić bez wezwania pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, a które podlegają opłacie stałej. Zażalenie objęte jest w myśl par. 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ wpisem stałym.
Od wniesionego przez radcę prawnego Ryszarda B. zażalenia nie został wniesiony wpis stały dlatego - zdaniem sądu - podlegało ono odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Szef Służby Cywilnej, reprezentowany przez radcę prawnego Ryszarda B., zarzucając naruszenie przepisu art. 220 par. 4 wskazanej ustawy, gdyż w myśl tego przepisu zażalenie wniesione na postanowienie Sądu o odrzuceniu zażalenia jest wolne od wpisu.
Nadto, zdaniem żalącego się, art. 221 ustawy stanowi o opłacie stałej. W sprawie tej przedmiotem jest należność pieniężna, więc zgodnie z art. 231 tej ustawy podlega ona wpisowi stosunkowemu, którego wysokość ustala Sąd w swoim wezwaniu do uiszczenia wpisu. Strona domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd odwoławczy zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ rozpoznaje sprawę w granicach zażalenia, biorąc jednak z urzędu przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 par. 2 ustawy.
Rozpatrując zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27 października 2004 r. Sąd uznał zasadność podniesionego zarzutu. Odrzucenie zażalenia naruszało bowiem przepis art. 220 par. 4 wskazanej ustawy, gdyż w myśl tego przepisu zażalenie wniesione na odrzucenie środków prawnych wymienionych par. 3, a więc także zażalenia, jest wolne od wpisu. Stąd też błędnym było odrzucenie zażalenia z tego tylko powodu, iż radca prawny nie wniósł wpisu od zażalenia.
Z tych względów Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 185 par. 1 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W skutek uchylenia powyższego postanowienia pozostało do rozpoznania zażalenie strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2004 r., odrzucające zażalenie Szefa Służby Cywilnej na postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2004 r.
Rozpoznając to zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił z urzędu przesłankę nieważności z art. 183 par. 2 pkt 4 w zw. z art. 197 par. 2 przytoczonej ustawy, która miała miejsce w tym przypadku. Zaskarżone zażaleniem postanowienie z dnia 6 września 2004 r. wydał asesor Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Janusz Walawski. Ta sama osoba wydała zaskarżone zażaleniem postanowienie z dnia 25 maja 2004 r. Zgodnie z art. 18 par. 1 pkt 6 wskazanej ustawy sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia. W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2004 r. z powodu nieważności postępowania podlegało uchyleniu na podstawie art. 185 par. 1 w zw. z art. 183 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W wyniku uchylenia postanowienia z dnia 6 września 2004 r. do rozpoznania przez Sąd odwoławczy pozostało zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2004 r. o wymierzeniu Szefowi Służby Cywilnej grzywny w wysokości 2.500 zł.
Zdaniem Sądu wniesienie zażalenia jest niedopuszczalne. Postępowanie o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 par. 1 wskazanej ustawy jest odrębnym postępowaniem, wszczynanym na wniosek skarżącego w przypadku niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia.
Rozstrzygnięcie w tej sprawie następuje w formie postanowienia kończącego postępowanie, od którego w myśl art. 173 par. 1 ustawy przysługuje skarga kasacyjna.
Powołanie się w zażaleniu na przepis art. 194 par. 1 pkt 10 tej ustawy jako stanowiący podstawę do wniesienia zażalenia, nie jest trafne, bowiem wymieniony przepis ma zastosowanie w przypadku grzywny wymierzonej na podstawie art. 112 ustawy. Przepis ten przewiduje wymierzenie organowi grzywny w toku postępowania, gdy organ uchyla się od zastosowania do postanowienia Sądu. To postanowienie o wymierzeniu grzywny nie kończy więc postępowania w sprawie i dlatego przysługuje na niego zażalenie.
Wniesione zażalenie jako niedopuszczalne podlegało więc odrzuceniu. Wobec szczególnych wymagań jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna, określonych w art. 176 powyższej ustawy, a więc oprócz wymagań przewidzianych dla pisma procesowego także przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, Sąd nie mógłby potraktować wniesionego zażalenia jako skargi kasacyjnej i rozpoznać jej wobec niespełnienia wymogów formalnych.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.