Postanowienie NSA z 25 lutego 2005 r., OZ 1655/04

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Piotra J.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2004 r. II SA/Sz 563/04 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi Piotra J. w przedmiocie wymierzenia grzywny Radzie Miasta Ś. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę WSA w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

Teza

Nie można mówić o oczywistej bezzasadności wniosku o ukaranie grzywną z tego powodu, że jeden z załączników do tego wniosku nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych dla skargi. Brak formalny skargi nie dyskwalifikuje jej od razu, jak wynika z art. 49 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2004 r., II SA/Sz 563/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił Piotrowi J. przyznania prawa pomocy, uznając oczywistą bezzasadność jego wniosku o wymierzenie Radzie Miasta Ś. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi w przedmiocie bezczynności tego organu o udostępnienie informacji publicznej. Sąd stwierdził, że do wniosku o wymierzenie grzywny skarżący dołączył pismo z datą wpływu 21.04.2004, które nie spełniało wymogów skargi określonych w art. 57 par. 1 i art. 46 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, bowiem z jego oznaczenia nie wynikało, iż jest to skarga do Sądu, a użycie słowa skarga w treści pisma nie spełnia przesłanki z art. 46 par. 1 pkt 1 tej ustawy. W takiej sytuacji zachodzi oczywisty brak podstaw do uznania, iż organ nie zastosował się do obowiązku przesłania skargi do Sądu, zatem wniosek o ukaranie grzywną jest oczywiście bezzasadny.

Piotr J. złożył zażalenie na to postanowienie, wnosząc o uchylenie go w całości i zarzucając Sądowi, że nie przeczytał tego pisma.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zezwala na nieprzyznanie prawa pomocy w razie oczywistej bezzasadności skargi strony, co oznacza, że przesłanką tego nieprzyznania jest oczywista bezzasadność skargi, a oczywistość ta nie budzi żadnych wątpliwości.

Do wniosku o ukaranie grzywną Rady Miasta Ś. skarżący dołączył kserokopię kilku pism, z których jedno, z datą wpływu 21.04.2004 r., zatytułowane "skarga na Radę Miasta Ś.", Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za skargę na bezczynność tej Rady, niespełniającą wymagań formalnych, bowiem nie zawierającą adresata. Okoliczność niespełnienia wymogów formalnych przesądziła o oczywistej bezzasadności wniosku o ukaranie grzywną z tego względu, iż takiego pisma Rada Miasta nie miała obowiązku przekazać jako skargi Sądowi do rozpoznania. Jednakże z takim stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można się zgodzić.

Załączniki do wniosku o ukaranie grzywną, będące kserokopiami różnych pism, w tym z datą wpływu 21.04.2004 r., z uwagi na treść tych pism, nie przesądzają o oczywistej bezzasadności wniosku a jedynie nasuwają wątpliwość czy i kiedy Piotr J. wniósł skargę na bezczynność organu, a jeżeli było nią pismo wyżej wskazane, jak uznał Sąd, to jak przekazano je Radzie. Bez wyjaśnienia okoliczności czy i kiedy Piotr J. wniósł skargę na bezczynność Rady nie można mówić o oczywistej bezzasadności wniosku o ukaranie grzywną z tego powodu, że jeden z załączników do tego wniosku nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych dla skargi. Zwłaszcza, że brak formalny skargi nie dyskwalifikuje jej od razu, jak wynika z art. 49 par. 1 cytowanej ustawy.

Wobec tego, że w sprawie wystąpiły wątpliwości co do tego czy i kiedy skarżący złożył skargę do Sądu administracyjnego na bezczynność organu nie można mówić o oczywistej bezzasadności wniosku o ukaranie organu grzywną za niedopełnienie obowiązku przekazania skargi Sądowi, a tym samym zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 247 wskazanej ustawy, od której zależy nieprzyznanie prawa pomocy.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 par. 1 w zw. z art. 197 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.