Postanowienie NSA z 2 lipca 2004 r., OZ 183/04

Rozpoznanie

w dniu 2 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Kazimierza M.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2004 r. III SA/Po 48/04 o oddaleniu wniosku o ustanowienie adwokata

Sprawa

w sprawie ze skargi Kazimierza M. na decyzję Wojewody W. z dnia 30 grudnia 2003 r. (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę WSA w Poznaniu celem ponownego rozpoznania

Teza

Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Brak celowości ustanowienia adwokata nie stanowi natomiast przesłanki odmowy o udzieleniu prawa pomocy w rozumieniu tej ustawy.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy i zwolnił go z kosztów sądowych, oddalając jednocześnie wniosek o przyznanie adwokata z urzędu. Rozstrzygnięcie o nie uwzględnieniu wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu Sąd umotywował tym, że wprawdzie skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, to jednak mając na uwadze, że prawo pomocy może być przyznane - art. 245 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak też że skarżący nie wykazał, iż przyznanie mu prawa do adwokata z urzędu jest celowe - orzekł o odmowie uwzględnienia wniosku w tym zakresie.

Zażalenie od powyższego postanowienia w zakresie nie uwzględnienia wniosku o ustanowienie adwokata wniosła Hanna M.-W. /córka/ jako pełnomocnik skarżącego Kazimierza M. twierdząc, że ustanowienie adwokata w sprawie jest konieczne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie jest zasadne.

Przepis art. 246 par. 1 pkt 1 ww. ustawy stwierdza, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W myśl art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Jeżeli więc Sąd stwierdza w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skarżący spełnił przesłankę z art. 246 par. 1 pkt 1 bowiem "nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania" - jednak nie powołuje się na art. 247, lecz uznaje za okoliczność uzasadniającą odmowę załatwienia wniosku brak celowości ustanowienia adwokata, która to okoliczność w ustawie nie została wskazana jako przesłanka orzekania, należało uwzględnić zażalenie z mocy art. 185 w zw. z art. 197 ww. ustawy.