Postanowienie NSA z 29 lipca 2004 r., OZ 285/04

Rozpoznanie

w dniu 29 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ewy i Edwarda K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2004 r. II SA/Gd 1083/03 o odrzuceniu zażalenia

Sprawa

w sprawie ze skargi Ewy i Edwarda K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 10 czerwca 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności - postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku.

Teza

Z dniem 1 stycznia 2004 r. wojewódzki sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania zażaleń, choćby zażalenie wpłynęło przed tą datą. Od 1 stycznia 2004 r. właściwy do rozpoznania zażalenia jest Naczelny Sąd Administracyjny.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie złożone przez Ewę i Edwarda K. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2003 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 lutego 2004 r. Sąd wskazał, że orzeczenie z dnia 9 grudnia 2003 r. stało się prawomocne z tą datą i od tego postanowienia zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia. Sąd odrzucił zażalenie powołując jako podstawę art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący podali, że opierają zażalenie na nie uwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Wojewódzki dowodu jaki skarżący złożyli w prośbie z dnia 23 grudnia 2003 r. i wnosili o przyjęcie skargi złożonej w dniu 28 lipca 2003 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Z datą wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ tj. z dniem 1 stycznia 2004 r. w myśl art. 3 straciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Skoro z dniem 1 stycznia 2004 r. straciła moc wyżej podana ustawa, to nie może być ona podstawą do wydania postanowienia w sprawie. W myśl art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę (...) tylko w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone przed 1 stycznia 2004 r. stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Postanowienie z dnia 9 grudnia 2003 r. II SA/Gd 1083/03 stało się prawomocne z datą jego wydania, a zatem przed 1 stycznia 2004 r. W dniu 23 grudnia 2003 r. skarżący złożyli ponownie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję SKO. Wniosek ten został potraktowany jako zażalenie na postanowienie z dnia 9 grudnia 2003 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy bezspornie wynika, że mimo potraktowania tego wniosku jako zażalenia nie zostało ono rozpoznane do 1 stycznia 2004 r.

Skoro nie zostało rozpoznane do 1 stycznia 2004 r. to Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł już rozpoznać zażalenia, gdyż nie jest właściwy do rozpoznania środków odwoławczych, a właściwym do rozpoznania jest Naczelny Sąd Administracyjny.

W sprawie niniejszej wymaga rozważenia czy wniosek skarżących z dnia 23 grudnia 2003 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi złożony ponownie przez skarżących i wtedy do rozpoznania byłby właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny, czy też jest to zażalenie na postanowienie z dnia 9 grudnia 2003 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 185 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ postanowił jak w sentencji.