Postanowienie NSA z 7 maja 2004 r., OZ 48/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 maja 2004r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. D.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 lutego 2004r. sygn. akt II SA/Gd 1999/01

Skład

Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz

Sprawa

w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 7 maja 2001r. Nr [...] w przedmiocie uprawnień kombatanckich postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie o oddaleniu wniosku strony o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi J. D. wywodzi, iż Sąd wydając zaskarżone postanowienie "przemilczał i nie zajął stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia", że data na pokwitowaniu doręczenia zaskarżonej decyzji "nie była postawiona przez żonę" skarżącego, lecz "Dopisana jest innym kolorem długopisu co oznacza ponad wszelką wątpliwość, że jest to data postawiona przez listonosza". Skarżący sugeruje przy tym, że "listonosz mógł się pomylić, a za bezprawne postawienie daty przez inną osobę nie można uznać winnym skarżącego".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 46 § 1 kpa przewiduje, że odbierający pismo, którym w myśl art. 43 kpa może być żona skarżącego jako dorosły domownik, potwierdzi doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Z przepisu tego nie wynika jednak, iż data nie może być wpisana przez doręczyciela (listonosza), zaś odbierający pismo potwierdza wówczas nie tylko fakt doręczenia pisma, ale również datę doręczenia.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd jednoznacznie również wskazał, że z innych okoliczności, np. data na stemplu dotyczącym zwrotu dowodu doręczenia organowi wynika, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w dacie podanej na tym dokumencie (tj. 15.05.2001r.).

Nie jest więc słuszny zarzut zażalenia co do tego, że Sąd I instancji nie odniósł się w wystarczającym stopniu do okoliczności dotyczących prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).