Postanowienie NSA z 12 października 2004 r., OZ 584/04

Sąd

1 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12.10.2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12.10.2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.05.04 sygn. akt II SA 2704/03 w zakresie odrzucenia zażalenia

Skład

Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz

Sprawa

w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie renty w drodze wyjątku postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił "zażalenie" M. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 27 kwietnia 2004 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego ze wskazaniem w uzasadnieniu, że postanowienie dnia z 27 kwietnia 2004 r. zostało wydane przez referendarza sądowego i stosownie do art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Stronie przysługiwał sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie zażalenie, o czym Strona została pouczona.

W zażaleniu na to postanowienie M. S. podniósł, iż "w swoim odwołaniu się" źle zinterpretował "formę odwołania i zamiast sprzeciwu" wniósł zażalenie.

Ponadto ze względu na osiągane dochody i stan rodziny, znajduje się w złej sytuacji finansowej, prosi więc o możliwość ubiegania się o skorzystanie z prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wprawdzie niespornie M. S. został poinformowany o prawie do wniesienia "sprzeciwu" od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego i pomimo to swoje pismo z dnia 12 maja 2004 r. wyrażające zastrzeżenia co do orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy nazwał "zażaleniem", to jednak należy mieć na uwadze, iż jest on osobą fizyczną, nie korzystającą z pomocy osoby posiadającej kwalifikacje prawnicze i sam takich kwalifikacji nie posiada.

Zarówno z treści pisma z dnia 12 maja 2004 r. nazwanego "zażaleniem", jak i z zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2004 r. wynika, że nie odróżnia skarżący nazw środków zaskarżenia od orzeczenia Sądu. Podając, że wnosi "zażalenie", M. S. miał w sposób oczywisty na myśli, iż korzysta z takiego środka zaskarżenia, jaki mu w sprawie przysługuje, stosownie do postanowień ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc w istocie ze sprzeciwu. W razie natomiast, gdyby Sąd miał pewne wątpliwości co do tego, z jakiego środka Strona będąca osobą fizyczną zamierza skorzystać, powinien w myśl art. 6 w/w ustawy zwrócić się do Strony o sprecyzowanie wniosków pouczając o skutkach prawnych podejmowanych przez nią czynności i skutkach zaniedbań.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji z mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.