Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2004 r. II SA/Lu 811/98 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 280 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, odrzucił skargę Sławomira K. o wznowienie postępowania.
Wyrokiem z dnia 10 czerwca 1999 r. II SA/Lu 811/98, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody L. z dnia 14 maja 1998 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 25 marca 1998 r.
Pismem z dnia 26.03.2004 r. Sławomir K. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem z dnia 10 czerwca 1999 r., powołując się na przepisy art. 270 i art. 273 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania skarżący wskazywał, iż decyzja organu pierwszej instancji, uchylona ww. wyrokiem, została wydana przez organ do tego nieuprawniony, z naruszeniem art. 25 Kpa, powinna więc być stwierdzona jej nieważność. Skarżący dowiedział się o istnieniu tej nowej okoliczności dopiero z wyroku NSA OZ w Lublinie z dnia 4 lipca 2003 r. II SA/Lu 1955/01. Załączył też do skargi inne dokumenty na potwierdzenie zasadności swej skargi a między innymi: wyrok NSA OZ w Lublinie z dnia 19 lutego 2001 r. II SA/Lu 1271/99, postanowienie Wojewody L. z dnia 30 grudnia 2003 r. o wywłaszczeniu Prezydenta Miasta P. z postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, iż skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania z zachowaniem terminu określonego w art. 277 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast okoliczność leżąca u podstaw skargi, w ocenie Sądu, jakkolwiek jest nową okolicznością w sprawie, z której strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, to jednak nie jest okolicznością mogącą mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 273 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bowiem wyrokiem na wstępie powołanym z dnia 10 czerwca 1999 r. decyzje organu pierwszej i drugiej instancji zostały wyeliminowane z obrotu prawnego poprzez ich uchylenie, natomiast wydanie decyzji przez organ podlegający wyłączeniu /art. 25 par. 1 pkt 1 Kpa/ w świetle unormowania art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa prowadziło by do stwierdzenia nieważności kontrolowanych decyzji, co skutkuje też wyeliminowaniem z obrotu prawnego tych decyzji. Zdaniem Sądu, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przez jej uchylenie, czy też przez stwierdzenie jej nieważności, proceduralnie stanowi tożsamy wynik sprawy, zważywszy aspekt jej rezultatu. Skoro ustawodawca w art. 273 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi posłużył się pojęciem wyniku sprawy /"które mogły mieć wpływ na wynik sprawy"/, o szerszym zakresie od pojęcia treści rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, oznacza to, że za rozstrzygający dla przesądzenia dopuszczalności wznowienia postępowania uznał zakres skutków prawnych wywołanych prawomocnym orzeczeniem, a nie ściśle i wyłącznie jego gramatyczną treścią.
Sławomir K. złożył na powyższe postanowienie zażalenie, nie zgadzając się z poglądem Sądu, że uchylenie decyzji administracyjnej jest tożsame ze stwierdzeniem nieważności decyzji. Zdaniem skarżącego, zupełnie inne skutki i konsekwencje prawne wywołuje uchylenie decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżonym postanowieniem sąd pierwszej instancji odrzucił skargę o wznowienie postępowania, jest więc to w rozumieniu przepisu art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, powołanej dalej jako Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowienie kończące postępowanie w sprawie i w związku z tym, przysługuje stronie skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Za powyższym przemawia również brzmienie art. 194 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga kasacyjna, jako środek zaskarżenia bardziej sformalizowany, musi spełniać inne wymogi niż zażalenie a w szczególności, stosownie do art. 175 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.
W tej sytuacji, wniesienie środka zaskarżenia w postaci zażalenia, nie spełniającego wymogów formalnych przewidzianych dla skargi kasacyjnej, należy uznać za niedopuszczalne w świetle przepisów art. 178 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odrzucenie zażalenia, jeżeli zażalenie było wniesione na skutek wadliwego pouczenia przez Sąd o przysługujących stronie środkach odwoławczych, nie pozbawia strony prawa zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi kasacyjnej, odpowiadającej wymogom prawa. Okoliczność taka może stanowić podstawę do przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej /art. 86 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 i art. 173 par. 1 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.