Postanowienie NSA z 21 grudnia 2004 r., OZ 828/04

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2004 r., II SA/Wr 1650/03 o zwrocie kosztów postępowania

Sprawa

w sprawie ze skargi Spółki Akcyjnej P. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 3 czerwca 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej za korzystanie ze Środowiska postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu.

Teza

Analiza przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./ prowadzi do wniosku, że ustalenie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska /art. 288 w zw. z art. 284-285/ i kwestia odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska /art. 317-318/ to dwie różne sprawy. Tylko pierwsza z nich ma za przedmiot należności pieniężne, których wartość podlega określeniu w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem tej drugiej jest wartość niematerialna /odroczenie terminu płatności/, a jej rozstrzygnięcie zależy od spełnienia zupełnie innych przesłanek, niż te, które warunkują ustalenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 marca 2004 r., II SA/Wr 1651/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Spółki Akcyjnej P. we W. kwotę 1287,30 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W odniesieniu do orzeczenia o kosztach postępowania w uzasadnieniu podniesiono, że zapadło ono w oparciu o art. 201 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

W zażaleniu na postanowienie o kosztach Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zarzuciło Sądowi naruszenie przepisów par. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz. U. nr 117 poz. 563 ze zm./ poprzez niewłaściwe ich zastosowanie oraz naruszenie przepisów art. 200 i art. 216 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu stwierdzono, że umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego nastąpiło w następstwie uwzględnienia przez SKO we W. skargi Spółki Akcyjnej P. w trybie autokontroli.

Następnie zauważono, że przedmiotem postępowania administracyjnego była sprawa odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska rozpoznawana na podstawie art. 317 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./. Natomiast w postępowaniu tym nie ustalano kwoty należnej opłaty, albowiem ta sprawa jest przedmiotem odrębnego postępowania, prowadzonego w trybie art. 282 Prawa ochrony środowiska. Ta ostatnia kwestia nie była również przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Istotne przy tym jest, że w treści złożonych przez stronę środków zaskarżenia nie wskazano kwoty należnych opłat, ponieważ to nie one stanowiły przedmiot zaskarżenia. Kwestionowano w nich jedynie odmowę odroczenia terminu płatności tychże opłat. W rezultacie nie można uznać, że przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna.

Oznacza to, że przedmiotem zaskarżenia była sprawa określona w par. 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Ustanowiona w tym przepisie kwota wpisu w wysokości 50 zł stanowi jednocześnie koszty wskazane w art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tzn. koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw, które przysługują skarżącemu w sytuacji uwzględnienia skargi przez Kolegium w trybie art. 54 par. 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji należy przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 216 tej ostatniej ustawy.

W odpowiedzi na zażalenie Spółka Akcyjna P. we W. wniosła o jego oddalenie w całości. W szczególności podniosła, że zgodnie z art. 318 Prawa ochrony środowiska we wniosku o odroczenie terminu płatności opłaty należy wskazać jej wysokość, a także decyzja o odroczeniu terminu płatności opłaty lub kary musi zawierać określenie wysokości tej opłaty lub kary. W konsekwencji należy przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia w omawianym przypadku są jednak należności pieniężne i w związku z tym w sprawie ma zastosowanie wpis stosunkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że w kwestii wpisu i innych kosztów sądowych stosuje się dotychczasowe przepisy. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie kwestię, jaki wpis i w jakiej wysokości powinien być pobrany od skargi na decyzję o odmowie odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska, należy rozważyć na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz.U. nr 117 poz. 563/. Stosownie do par. 2 ust. 1 tego rozporządzenia wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, których przedmiot dotyczy należności pieniężnych albo praw majątkowych, jeżeli wartość tych praw została określona w postępowaniu administracyjnym lub jeżeli jest oczywista.

Analiza przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzi do wniosku, że ustalenie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska /art. 288 w zw. z art. 284-285/ i kwestia odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska /art. 317-318/, to dwie różne sprawy. Tylko pierwsza z nich ma za przedmiot należności pieniężne, których wartość podlega określeniu w postępowaniu administracyjnym.

Przedmiotem tej drugiej sprawy jest wartość niematerialna /odroczenie terminu płatności/, a jej rozstrzygnięcie zależy od spełnienia zupełnie innych przesłanek, niż te, które warunkują ustalenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska.

W tym stanie rzeczy podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie należy uznać za trafny. Mając powyższe na uwadze oraz to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie rozważał kwestii zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w kontekście wpisu stałego należnego od skargi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie należy uwzględnić i na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.