Postanowienie NSA z 6 stycznia 2005 r., OZ 948/04

Sąd

OZ 948/04 P O S T A N O W I E N I E Dnia 6 stycznia 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 stycznia 2005 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 117/04 oddalającego wniosek o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 117/04 postanawia:

Skład

Sędzia NSA Maria Wiśniewska przewodniczący

Sentencja

uchylić zaskarżone postanowienie i wniosek o dokonanie wykładni przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącego Z. L. o dokonanie wykładni postanowienia tegoż Sądu z dnia 17 maja 2004 r.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 lipca 2004 r. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zwanej dalej p.p.s.a.), konieczność wyjaśnienia orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Nie mieści się w ramach powyższego wyjaśnianie przez Sąd powodów zajętego w sprawie merytorycznego stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny zawarte w uzasadnieniu.

Skarżący na powyższe postanowienie wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając, że oddalenie wniosku o wykładnię zostało wydane z naruszeniem przepisów. Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest zasadne.

Sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści (art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a.). Przy wykładni postanowienia szczególną rolę odgrywa związek, jaki zachodzi między jego sentencją a uzasadnieniem. Na tej przede wszystkim podstawie możliwe jest ustalenie sensu orzeczenia.

Wobec takiego stanu prawnego należy podzielić podniesione przez skarżącego zarzuty w odniesieniu do stanowiska Sądu pierwszej instancji. Sąd ten bowiem nie z uwzględnił istotnej różnicy w określeniu stron w komparycji i w tenorze postanowienia z dnia 17 maja 2004 r. Z komparycji tej wynika, że skarga wniesiona przez Z. L. dotyczy bezczynności Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia 6 października 2003 r. o udostępnienie akt. Natomiast w uzasadnieniu tegoż postanowienia wskazano, że skarżący w skardze wniósł o zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do załatwienia zażalenia na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie.

Negatywna ocena wniosku skarżącego dokonana w zaskarżonym postanowieniu jest zatem wadliwa, stąd też należy zgodzić się ze skarżącym, że w konsekwencji takiego stanu rzeczy doszło do naruszenia przepisów o wykładni postanowienia. Obojętne jest przy tym, że wykładni podlega jedynie sentencja postanowienia. Uzasadnienie ma bowiem także znaczenie dla dokonania interpretacji sentencji orzeczenia.

Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego o wykładnię postanowienia z dnia 17 maja 2004 r., Sąd pierwszej instancji powinien zatem uwzględnić przedstawioną wyżej rozbieżność między tenorem przedmiotowego postanowienia i jego uzasadnieniem.

W tym stanie rzeczy, skoro zażalenie okazało się trafne, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.