Uzasadnienie
W dniu 9 grudnia 2013r. pozwany J. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), wniósł apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 31 października 2013r., sygn. akt I C 152/05.
Na wcześniejszym etapie postępowania, postanowieniem tego Sądu z dnia 6 lipca 2012r. (k. – 157), pozwany został zwolniony od kosztów sądowych w całości.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacja podlega odrzuceniu.
Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 oraz art. 100 ust. 2 in fine ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005r., obowiązującej od dnia 2 marca 2006r., opłatę podstawową pobiera się od wszystkich podlegających opłacie pism, w tym m.in. apelacji, wnoszonych przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych przez sąd, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wprawdzie przepisy te ustawą z dnia 14 grudnia 2006r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zostały uchylone z dniem 10 marca 2007r., to jednak zgodnie z art. 2 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, tj. przed 10 marca 2007r., stosuje się przepisy dotychczasowe.
Wskazać przy tym trzeba, że przez opisane wyżej wszczęcie sprawy należy rozumieć złożenie przez stronę pozwu. Sprawa niniejsza została wszczęta dniu 21 kwietnia 2005r., a więc w kwestii opłaty od apelacji wniesionej przez pozwanego, zwolnionego od kosztów sądowych w całości, w dalszym ciągu ma zastosowanie art. 14 ust. 2 oraz art. 100 ust. 2 in fine ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Stwierdzić zatem przyjdzie, że pozwany, wnosząc apelację zobowiązany był do uiszczenia opłaty podstawowej w wysokości 30 złotych.
Stosownie zaś do przepisu art. 130² § 3 k.p.c. Sąd zobowiązany był, bez wezwania o uiszczenie opłaty, odrzucić wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze i środki zaskarżenia (w tym również apelację), podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej, obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. W orzecznictwie przesądzono, że opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 130² § 3 k.p.c. Wprawdzie przepis ten uchylono z dniem 1 lipca 2009 r. na mocy przepisu art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008r., Nr 234, poz. 1571), jednakże jak wynika z art. 8 ust. 1 ustawy nowelizującej, przepisy te stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie. Wobec faktu, że niniejsza sprawa została wszczęta w kwietniu 2005r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008r., zastosowanie znajduje przepis art. 130² § 3 k.p.c.
W tych okolicznościach, skoro pozwany nie uiścił opłaty podstawowej, Sąd Okręgowy powinien był zastosować art. 370 k.p.c. i bez wzywania pełnomocnika odrzucić apelację jako nieopłaconą. Taki sam obowiązek spoczywa na sądzie odwoławczym z mocy art. 373 k.p.c., nakazującym odrzucenie na posiedzeniu niejawnym apelacji, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji.
W związku z powyższym, w oparciu o art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację.
Sąd Apelacyjny na postawie art. 350 k.p.c. sprostował oczywistą omyłkę imienia powódki w rubrum zaskarżonego wyroku.