Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści i wyszukiwarka

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicachz 15 lipca 1999 r., sygn. akt II AKa 170/99

II Wydział KarnyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
15 lipca 1999 r.
Sąd
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział
II Wydział Karny
Skład
SSA Barbara Suchowska przewodniczący
SSA Jan Dybek sprawozdawca
SSA Jolanta Śpiechowicz
Barbara Gawor protokolant
Uczestnicy
przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. del. Małgorzaty Siemińskiej
Rozpoznanie
w dniu 15 lipca 1999 roku
Sprawa
sprawy z wniosku M. G. o odszkodowanie z tytułu bezprawnego pozbawienia wolności i deportacji w byłym ZSRR z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawczyni
Od orzeczenia
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 18 marca 1999r. sygn. akt XVI1 Ko 331/95 1. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy

Sentencja

  1. 2. obciąża Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego;
  2. 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. W. – Kancelaria Adwokacka w K. kwotę 100 (sto) złotych za zastępstwo z urzędu wnioskodawczyni w II-giej instancji.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy ustalił, że: wnioskodawczyni M. G. w grudniu 1945r. w miejscu zamieszkania w D. została zatrzymana przez władze byłego ZSRR za odmowę przystąpienia do głosowania. Zwolniono ją w kwietniu 1946r. Natomiast w kwietniu 1951r. wraz z rodziną deportowano ją na S.. Do Polski powróciła w styczniu 1957r.

Z zeznań jej wynika, że nie należała do żadnej organizacji, ani też nie prowadziła działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

W tym stanie rzeczy Sąd I instancji wniosek o odszkodowanie oddalił.

Apelacja pełnomocnika M. G. w swej treści powołuje się na wyżej wymienione okoliczności. Nadto podnosi, że ojciec wnioskodawczyni brał udział w wojnie bolszewickiej w 1919r. i nigdy nie krył swej dezaprobaty dla działań nowych władz (ZSRR).

Strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Apelacja nie jest zasadna. W zasadzie nie kwestionuje się w niej ustaleń faktycznych Sądu merytorycznego. Te zresztą nie budzą zastrzeżeń i uznane być muszą za trafne. Nie podważają ich okoliczności naprowadzone w apelacji odnoszące się do ojca wnioskodawczyni. W tym kierunku nie zachodzi też potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego przez przesłuchanie świadka R. G., gdyż powołano go na potwierdzenie zaistniałych faktów, których zgodności z obiektywnym stanem rzeczy strony procesowe nie kwestionują.

Skoro wnioskodawczyni nie prowadziła działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, Sąd Okręgowy prawidłowo przyjął, że przepisy ustawy z 23 lutego 1991r. (Dz. U. Nr 34 poz. 149) a w szczególności jej art. 8 ust. 2a i b dotyczący odszkodowań nie może mieć w sprawie zastosowania.

Stwierdzając nadto, że w związku z powyższym chybiony jest główny zarzut apelacji dotyczący nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, orzec należało o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.

Koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa (art. 13 tejże Ustawy).

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.