Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści i wyszukiwarka

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicachz 2 sierpnia 2001 r., sygn. akt II AKa 277/01

II Wydział KarnyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
2 sierpnia 2001 r.
Sąd
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział
II Wydział Karny
Skład
SSA Marek Michniewski sprawozdawca
SSA Wiesława Gawrońska
SSO del. Helena Kubaty
Izabela Rybok protokolant
Uczestnicy
przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Stefana Jarskiego
Rozpoznanie
w dniu 2 sierpnia 2001r. sprawy S. N. ­. ur. (...) w B. - o odszkodowanie z powodu apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 26 kwietnia 2001r. sygn. akt II Ko 281/98 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

Sentencja

  1. 2. kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 26 kwietnia 2001 r. w oparciu o przepis art. 8 ust. 2b znowelizowanej ustawy rehabilita­cyjnej z dnia 23 lutego 1991 r. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz S. N. ­. kwotę 40 500 zł z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia wyroku, oddalając przy tym wniosek w pozos­tałej części.

Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego wynika, iż zasądzona kwota stanowi odszkodowanie za to, iż z powodu przynależności do Armii Krajowej od 1944 r. do listopada 1949 r., S. N. ­. zosta­ła we wrześniu 1950 r. skazana wyrokiem Trybunału Wojsk NKWD na dziesięć lat pozbawienia wolności z zamknięciem w reedukacyjnym obo­zie pracy, przy czym karę odbywała od dnia 4 grudnia 1949 r. do dnia 6 lipca 1956 r.

Sąd Okręgowy przyjął, iż kwota 750 zł za 1 miesiąc pozbawienia wolności odpowiada realnie doznanej szkodzie, a także rekompensuje odniesione przez wnioskodawczynię cierpienia.

W zmodyfikowanym natomiast przez pełnomocnika wniosku, S. N. ­. domagała się zasądzenia odszkodowania w kwocie 69 941 zł, zadośćuczynienia również w kwocie 69 941 zł.

Powyższy wyrok zaskarżył pełnomocnik wnioskodawczyni S. N. ­..

Apelacja zaskarża wyrok w całości i zarzuca:

  1. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że w przypadku wnioskodawczyni adekwatnym odszkodowaniem i zadośćuczynieniem za pozbawienie wolności i konsekwencje zdrowotne jest kwota odszko­dowania 750 zł miesięcznie mimo, że zarówno okres pobytu w obozie pracy jak i charakter przymusowo wykonywanej tam pracy przemawia­ją za odszkodowaniem za utracone zarobki jak i zadośćuczynienie za doznane krzywdy w kwotach po 69 941 zł z każdego z tych tytu­łów i wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie od Skarbu Państwa odszkodowania w kwocie łącznej 139-882 zł.

Z uzasadnienia roszczenia wynika, iż skoro za III kwartał 2000 r. przeciętne wynagrodzenie miesięczne wynosiło 1905,76 zł, to pomniej­szając tą kwotę o podatek 19 % i koszty utrzymania 272 zł, pozostaje kwota 1271,67 zł miesięcznie, którą należało oddzielnie zasądzić z tytułu odszkodowania oraz zadośćuczynienia /k.149 i 130/.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje

Apelacja pełnomocnika wnioskodawczyni nie jest zasadna.

Za trafne należy nazwać rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego, który mając na uwadze warunki odbywania przez wnioskodawczynię kary, jak również wynikające stąd skutki zdrowotne w postaci schorzeń /opinie lekarskie k. 47, 56, 107/ uznał, iż adekwatną kwotą odszko­dowania jak i zadośćuczynienia jest 750 zł miesięcznie. Kwota taka, biorąc pod uwagę podobne warunki odbywania kar przez innych wnioskodawców, jak również doznany uszczerbek na zdrowiu, zwyczajowo w praktyce sądowej odpowiada zasądzonym odszkodowa­niom w podobnych sprawach.

Pogląd wyrażony w apelacji pełnomocnika, iż przy ustalaniu szkody materialnej Sąd winien kierować się przeciętnym wynagro­dzeniem w chwili orzekania o odszkodowaniu nie jest możliwy do zaaprobowania.

Otóż w chwili aresztowania w dniu 5 grudnia 1949 r. S. N. ­. miała ukończone 17 lat i 8 miesięcy, jak sama przyznała była uczennicą, a więc nie mając konkretnego zawodu nie można przyjąć, aby w ciągu miesiąca mogła otrzymywać przeciętne wynagro­dzenie. Po wtóre inne przeciętne wynagrodzenie, biorąc pod uwagę siłę nabywczą pieniądza obowiązywało w latach 1949 do 1954, w porównaniu do roku 2000-2001 r.

Jest oczywiste, iż w latach 1949-1954 w rejonie W., gdzie zamieszkiwała wnioskodawczyni, podobnie jak na terytorium Polski, w warunkach powojennych, wynagrodzenie niewykwalifikowanego pra­cownika wystarczało jedynie na pokrycie bieżących kosztów utrzy­mana i nie było możliwości odkładania pieniędzy, bowiem wynagro­dzenia były skromne.

Przyjęcie zatem w zaskarżonym wyroku, iż kwota 750 zł miesięcz­nie odpowiada odszkodowaniu za poniesione szkody i zadośćuczynie­nie za doznane krzywdy w rezultacie odpowiada zadośćuczynieniu i w ogólnym rozstrzygnięciu jest korzystna dla wnioskodawczyni, która realnie szkód materialnych w związku z pozbawieniem możli­wości pracy na wolności nie poniosła.

Wreszcie na końcu zauważyć należy, iż merytoryczne rozstrzyg­nięcie Sądu Okręgowego może nasuwać wątpliwości, które jednak z uwagi na brak apelacji prokuratora nie mogą być już wyjaśnione.

Otóż wnioskodawczyni utrzymuje, iż od 1944 r. do listopada 1949 r. działała na rzecz Armii Krajowej. Wiadomym jest, iż rozka­zem Komendanta Głównego Armii Krajowej /gen. L. O. / z dnia 19 stycznia 1945 r. organizacja ta została rozwiązana, a więc stricte po tym terminie zakończyła swą działalność. Ponadto w 1944 r. wnioskodawczyni miała 12 lat / ur. (...) /, wiec jako dziecko wątpliwym jest, aby mogła działać świadomie na rzecz tajnej organizacji wojskowej. Po dniu 5 lutego 1946 r. /gra­niczna data działalności niepodległościowej określona w art. 8 ust. 2b znowelizowanej ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. /Dz. U. nr 97, poz. 64 z 1998 r./

Wnioskodawczyni miała ukończone 14 lat, więc również wiek był raczej przeszkodą w działalności niepodległościowej. Można więc domniemywać - bo Sąd Okręgowy zupełnie pominął te roz­ważania - iż wnioskodawczyni S. N. ­. prowadziła działal­ność niepodległościową w okresie bezpośrednio poprzedzającym jej aresztowanie /aresztowana 5 grudnia 1949 r./, a więc po dniu 5 lu­tego 1946 r., a w takim przypadku przepis art. 8 ust. 2b powołanej wyżej ustawy wyklucza możliwość zasądzenia odszkodowania, przy czym zauważyć należy, iż z załączonego dokumentu nawet nie wynika wprost za jaki okres działalności wnioskodawczyni została skazana /k. 27/.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny orzekł jak wyżej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.