Uzasadnienie
Powołanym wyżej postanowieniem Sąd Okręgowy w Częstochowie oddalił wniosek H. K. o odszkodowanie za bezzasadną deportację na teren byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w okresie od 18 czerwca 1941r. do sierpnia 1942r. jej ojca F. G..
Na to postanowienie złożył zażalenie pełnomocnik wnioskodawczyni, który nie zgadzając się z argumentacją tego postanowienia domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Kolejną kwestią, która zdaniem skarżącego nie została zupełnie wyjaśniona jest represjonowanie ojca wnioskodawczyni przez organa bezpieczeństwa publicznego w C. po jego powrocie do kraju w 1947r.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje
Skoro Sąd I instancji uzyskał informacje o zapadłych orzeczeniach w sprawach II Ko 248/96 i II Ko 272/98 z wniosku H. K. o odszkodowanie, opartych na tych samych podstawach faktycznych i prawnych, to w takiej sytuacji obowiązany był – zgodnie z normą art. 17 pkt. 7 kpk umorzyć postępowanie w sprawie.
Oczywiste jest bowiem, że powaga rzeczy osądzonej (zakaz Ne bis In idem) wyłączała dopuszczalność kontynuowania w niej postępowania.
Dodać trzeba, iż odnosząc się nadto do treści pisma wnioskodawczyni uzupełniającego wniosek o represje, które dotknęły jej ojca po roku 1947 – to do ich rozważania brak tytułu prawnego w Ustawie z dnia 23.02.1991r.
Z tych zatem względów wobec wystąpienia w sprawie ujemnej przesłanki procesowej Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.