Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Gliwicach, na skutek cofnięcia pozwu, umorzył postępowanie w sprawie (pkt 1) oraz zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 25.087 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).
Pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i odrzucenie pozwu oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Zarzuciła naruszenie art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i brak odrzucenia pozwu na etapie jego wniesienia, z uwagi na fakt, iż został on wniesiony przeciwko podmiotowi, który nie posiada zdolności sądowej. Zarzuciła także naruszenie art. 202 zd. drugie k.p.c. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w umowie strony zawarły umowę prorogacyjną, co skutkuje nieważnością niniejszego postępowania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w zażaleniu, okoliczność, że w pozwie strona pozwana nie została oznaczona pełną nazwą pozwanego przedsiębiorcy zagranicznego lecz tylko jej skrótem: (...) Spółka Akcyjna Oddział w Polsce w W. ” nie oznacza, że proces toczył się przeciwko nieistniejącemu podmiotowi ze skutkiem z art. 199 k.p.c.
W judykaturze i piśmiennictwie jednolicie przyjmuje się, że powód, na którym ciąży obowiązek oznaczenia strony pozwanej, może uściślić jej oznaczenie, jeżeli nie prowadzi ono do naruszenia tożsamości stron (postanowienie SN z dnia 4 lutego 2004 r., I CK 342/03, niepubl.), zaś mylne oznaczenie w pozwie strony pozwanej nie daje samo przez się podstawy do odrzucenia pozwu, gdy z przebiegu procesu widoczne jest, kogo powód miał właściwie zamiar pozwać (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16, dnia 22 czerwca 2006 r., V CSK 139/06, LEX nr 196953).
Do pozwu zostały dołączone dokumenty: wypis z KRS, gdzie ujawnione są pełne dane pozwanej oraz odpis umowy, z której wynika, że jej stroną była pozwana – przedsiębiorca zagraniczny.
Nieprawidłowe oznaczenie strony pozwanej zostało naprawione przez powódkę po tym, jak w sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym pozwana podniosła zarzuty w tym zakresie. Powódka dążyła do skonkretyzowania pierwotnego oznaczenia pozwanej, zatem do przekształcenia podmiotowego nie doszło i niewątpliwie została zachowana tożsamość stron.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 202 zd. drugie k.p.c. nie sposób przyjąć, aby jego niezastosowanie w niniejszej sprawie doprowadziło do nieważności postępowania i miało wpływ na rozstrzygnięcie, skoro w świetle art. 200 § 3 k.p.c. czynności dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają w mocy, a w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 379 pkt 6 k.p.c.
W związku z powyższym i na podstawie art. 385 w zw. z art. 397 i 108 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
Zasadnym było również sprostowanie niedokładności pisarskiej w oznaczeniu strony pozwanej w trybie art. 350 § 1 i § 3 k.p.c.