Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 marca 2016 r. Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Gliwicach zwrócił pozew, na podstawie art. 130² § 1 k.p.c, wobec nieuiszczenia całości należnej opłaty stosunkowej w kwocie 4.149 zł. Pozew został opłacony jedynie częścią opłaty stosunkowej w kwocie 1.000 zł. Jednocześnie w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 13 ust.1 a u.k.s.c., ponieważ czynność prawna na podstawie której powód dochodzi zapłaty należności nie jest czynnością bankowa w rozumieniu art. 5 ust 1 prawa bankowego.
W zażaleniu powód wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, a także o zwrot uiszczonej od zażalenia opłaty. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 a u.k.s.c. poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy i uznanie, iż strona powodowa winna uiścić opłatę sądową od pozwu w wysokości wyższej niż 1.000 zł.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z powołanym przez powoda przepisem art. 13 ust. 1 a u.k.s.c, który wszedł w życie 27 listopada 2015 r. w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm.), opłata stosunkowa wynosi 5% wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 złotych i nie więcej niż 1000 złotych. Katalog czynności bankowych zawarty jest w art. 5 ustawy Prawo bankowe. Aby w sprawie znaleźć mogło zastosowanie unormowanie z art. 13 ust. 1 a u.k.s.c. konieczne jest dokładne określenie w pozwie żądania poprzez wskazanie z jakiego rodzaju czynności bankowej powód wywodzi swoje roszczenie. Tymczasem w niniejszej sprawie pozew wskazywał jedynie na bliżej niesprecyzowaną umowę bankową z dnia 21 marca 2009 r. o numerze (...), jako stanowiącą „źródło odpowiedzialności strony pozwanej”.
Mając na względzie powyższe nie sposób stwierdzić, aby podstawę faktyczną żądania powoda w niniejszej sprawie stanowiła czynność bankowa i aby w związku z tym opłata uiszczona wraz z pozwem wniesionym przez profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 1.000 zł, była w prawidłowej wysokości (art. 13 ust. 1 a u.k.s.c.).
Z powyższych przyczyn zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie pierwszej instancji o zwrocie pozwu odpowiada prawu, a zażalenie powoda– jako bezzasadne – należało oddalić na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.
SSA Aleksandra Janas SSA Barbara Kurzeja SSA Janusz Kiercz