Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił jako niedopuszczalne zażalenie powódki na zarządzenie z dnia 8 maja 2012 r. o zwrocie wniosku o zwolnienie od opłaty od zażalenia i wobec nie uiszczenia opłaty od zażalenia na zarządzenie z dnia 28 grudnia 2012 r. o zwrocie pozwu, odrzucił również to zażalenie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie powódka wnosiła o jego zmianę poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych wskazując, iż nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Powódka we wniesionym środku odwoławczym kwestionowała możliwość poniesienia przez siebie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Okoliczności przez nią powoływane nie podlegały jednak w ogóle ocenie w ramach dokonywanej kontroli instancyjnej. Kontrola ta ograniczana była bowiem do zbadania prawidłowości rozstrzygnięcia o odrzuceniu zażaleń powódki.
W świetle powyższego zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu. Słusznie bowiem Sąd Okręgowy wskazał, iż katalog orzeczeń, od których przysługuje środek zaskarżenia w sposób wyczerpujący określony został w art. 394 k.p.c. i nie obejmuje zarządzenia o zwrocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, a tym samym zażalenie na to zarządzenie, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu, niezależnie od podnoszonych przez stronę zarzutów. Zasygnalizowania wymaga jednak, iż zarządzenie o zwrocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadnione było spóźnionym złożeniem przez powódkę oświadczenia majątkowego. Pełnomocnik powódki wezwanie w tym przedmiocie otrzymał bowiem w dniu 11 kwietnia 2012 r. (k. 45), stosowne oświadczenie złożył natomiast dopiero w dniu 7 maja 2012 r. (k. 50), a więc po upływie wskazanego stronie tygodniowego terminu zastrzeżonego pod rygorem zwrotu wniosku.
Jednocześnie wobec zwrotu wniosku o zwolnienie od opłaty od zażalenia i nieopłacenia przez powódkę zażalenia na zarządzenie o zwrocie pozwu z dnia 28 grudnia 2011 r. (pomimo otrzymania odrębnego wezwania w dniu 1 czerwca 2012 r. – k. 53), zażalenie to również podlegało odrzuceniu niezależnie od podnoszonych przez skarżącą zarzutów, które nie miały wpływu na ocenę uchybienia przez nią terminowi do opłacenia wniesionego środka odwoławczego.
Z przedstawionych względów zażalenie na postanowienie z dnia 12 czerwca 2012 r., jako bezzasadne, podlegało oddaleniu na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.