Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Gliwicach odrzucił wniosek powoda z dnia 2 maja 2012 r. o uzasadnienie wyroku tego Sądu z dnia 12 kwietnia 2012 r. jako spóźniony. Sentencję wyroku ogłoszono bowiem w dniu 12 kwietnia 2012 r. na rozprawie, o której terminie powód został prawidłowo powiadomiony. Stosownie zatem do art. 328 § 1 k.p.c. termin do złożenia wniosku o uzasadnienie upływał w dniu 19 kwietnia 2012 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wnosił o jego uchylenie i uwzględnienie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia. Wskazał, iż przed rozprawą wyznaczoną na dzień 12 kwietnia 2012 r. wnosił o jej odroczenie z uwagi na kolizję z terminem innej rozprawy przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach. Sąd Okręgowy nie uwzględnił jednak wniosku skarżącego, wydał w sprawie wyrok, po czym o fakcie przeprowadzenia rozprawy poinformował powoda dopiero w dniu 26 kwietnia 2012 r., a więc celowo po terminie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy, termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku określony został w art. 328 § 1 k.p.c. i jest terminem tygodniowym liczonym od dnia ogłoszenia sentencji wyroku, bądź też, w szczególnych przypadkach gdy strona jest pozbawiona wolności i nie ma profesjonalnego pełnomocnika, od dnia doręczenia jej z urzędu sentencji wyroku (art. 327 § 2 k.p.c.). Co przy tym istotne, powyższy termin jest terminem ustawowym, a zatem nie może podlegać jakimkolwiek zmianom, w tym wydłużeniu przez Sąd. Wszelkie wskazywane przez strony okoliczności mające usprawiedliwiać uchybienie terminowi mogą być więc co najwyżej podstawą złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
W świetle powyższego oraz nie budzącego wątpliwości niedochowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku u uzasadnienie wyroku, wniosek ten zasadnie, jako spóźniony, podlegał odrzuceniu i to niezależnie od podnoszonych w zażaleniu zarzutów.
Zaskarżone rozstrzygnięcie było więc prawidłowe, zaś zażalenie, jako bezzasadne, podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.