Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym przez Sąd Okręgowy w Gliwicach w dniu 31 stycznia 2012 r., w sprawie o sygn. akt II Nc 1/12 i odrzucił sprzeciw.
Uzasadniając postanowienie, Sąd Okręgowy wskazał, iż strona pozwana nie wykazała, że nie dokonała wymienionej czynności procesowej bez swej winy.
Postanowienie zaskarżył w całości pozwany, zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest:
- - art. 168 § 1 k.p.c. przez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż pozwany nie uprawdopodobnił, iż niewniesienie sprzeciwu od nakazu zapłaty z dnia 31.01.2012 r. nastąpiło bez jego winy,
- - art. 243 k.p.c. przez jego niezastosowanie, przejawiające się w przyjęciu przez Sąd, iż okoliczności podniesione przez pozwanego w toku dotychczasowego postępowania są niewystarczające do przyjęcia, iż pozwany uprawdopodobnił, iż niewniesienie sprzeciwu od nakazu zapłaty z dnia 31.01.2012 r. nastąpiło bez jego winy,
- - art. 498 § 2 k.p.c. w zw. z art. 499 pkt 2 k.p.c. poprzez błędną wykładnię przywołanych regulacji, skutkujące wydaniem nakazu zapłaty, pomimo braku ku termu podstaw.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na zażalenie powoda wniosła o jego oddalenie i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania w postępowaniu zażaleniowym, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż na postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie zażalenie nie przysługuje (art. 394 k.p.c.). Jak wynika z zażalenia pozwanej, zaskarżyła ona postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2013 r. w całości, a zatem również w części oddalającej jej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od nakazu zapłaty. Zażalenie na to rozstrzygnięcie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Kontroli tego postanowienia Sąd Apelacyjny dokonał natomiast w ramach regulacji z art. 380 k.p.c. Odrzucenie sprzeciwu nastąpiło bowiem w wyniku nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu.
Podzielić należy argumentację Sądu Okręgowego, iż pozwana nie wykazała, że z uwagi na chorobę i zły stan zdrowia członka jej jednoosobowego zarządu, nie złożyła sprzeciwu w przepisanym terminie. Jak wynika z zaświadczenia lekarskiego, członek zarządu pozwanej – K. J. zgłosił się do Izby Przyjęć Zakładu Opieki Zdrowotnej w W. w dniu 18 lutego 2012 r. Zalecono mu wtedy leczenie farmakologiczne i ambulatoryjne, a po zastosowanym leczeniu jego stan zdrowia poprawił się (k.98). Z dokumentu tego nie wynika, by stan zdrowia K. J. był na tyle zły, że nie był on w stanie aż do 20 lutego 2012 r., kiedy to upływał termin do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty, wnieść środka zaskarżenia.
Słusznie wskazywał ponadto Sąd Okręgowy, iż jak wynika z zeznań K. J. (k.243v.-245), nie sporządził on samodzielnie sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, zlecając tę czynność kancelarii prawnej. Powyższe przeczy twierdzeniom o złym stanie zdrowia, uniemożliwiającym działanie i dopełnienie czynności procesowych.
W takim bowiem przypadku K. J. nie podjąłby żadnych działań, łącznie ze zleceniem sporządzenia pisma procesowego osobie trzeciej. Jednocześnie strona pozwana nie wskazała na żadne okoliczności świadczące o tym, że niedochowanie terminu do wniesienia sprzeciwu było niezawinione przez osoby, którymi się posługiwała. Nie zostały uprawdopodobnione tym samym okoliczności, które miały świadczyć o uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty bez jej winy.
Bez związku z rozpoznawanym zażaleniem pozostaje natomiast podnoszony przez pozwaną zarzut dotyczący zasadności wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. Kwestia ta – podobnie jak kwestia zasadności roszczenia powódki – mogła być rozpoznawana jedynie w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu.
Z tych względów Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.
Sąd Apelacyjny zasądził na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 6 z zw. z § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., Nr 461) od pozwanej na rzecz powódki koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym.
Na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594) Sąd Apelacyjny odstąpił od obciążania strony pozwanej kosztami sądowymi z uwagi na jej złą sytuację finansową.
(...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...)