Uzasadnienie
Rozpoznając zażalenie skarżących na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach odrzucające skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym nakazem zapłaty Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt XIII GNc 96/15, Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu ze względu na nieoparcie jej na przyczynach ustawowych.
Samo określenie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie wystarcza do stwierdzenia, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Konieczne jest zbadanie, czy wskazana podstawa wznowienia – w świetle twierdzeń zawartych w skardze – rzeczywiście występuje (por. post. SN z dnia 19 stycznia 2003 r., III CZP 130/03, Lex 560580).
Choć w niniejszej sprawie skarżący wskazali podstawy wznowieniowe, a to art. 403 § 2 k.p.c oraz art. 404 k.p.c., to jednak istnienia przesłanek ustawowych tam zawartych nie wykazali.
Nie twierdzili bowiem, że istniał prawomocny wyrok dotyczący tego samego stosunku prawnego, którego dotyczył nakaz zapłaty wydany w dniu 28 kwietnia 2015 r. (sygn. akt XIII GNc 96/15). Podane przez skarżących okoliczności nie spełniały również drugiej z przesłanek wznowienia postępowania, wskazanej w treści art. 403 § 2 k.p.c., tj. przesłanki wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Podstawą wznowienia postępowania w tym zakresie nie może być środek dowodowy, który powstał dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia, jak również fakt, który dopiero wówczas zaistniał. Oznacza to, iż wszczęcie w 2016 r., a więc po uprawomocnieniu się przedmiotowego nakazu zapłaty, postępowania przygotowawczego o czyn z art. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. na szkodę skarżących, nie może stanowić podstawy wznowieniowej w sprawie, w której wydano ten nakaz.
Ponadto, fakt lub środek dowodowy istniejący podczas poprzedniego procesu i obiektywnie niemożliwy do ujawnienia dla strony w tym postępowaniu, może stanowić przyczynę wznowienia tylko jeżeli jego powołanie mogłoby wywierać wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W niniejszej sprawie skarżący jednak powołali się na okoliczności nie wykazujące żadnego związku ze sprawą prowadzoną przez Sąd Okręgowy w Katowicach pod sygn. akt. XIII GNc 96/15.
Co się natomiast tyczy przyczyny wznowieniowej określonej w art. 404 k.p.c. trafnie przyjął Sąd Okręgowy, że postępowanie karne, na które powoływali się skarżący, znajduje się dopiero na etapie postępowania przygotowawczego, a wyrok skazujący może zapaść dopiero w postępowaniu sądowym, jeśli takowe w ogóle zostanie wszczęte. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla istoty zażalenia, gdyż postępowanie przygotowawcze prowadzone w przedmiotowej sprawie nie wykazuje związku z postępowaniem prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Katowicach pod sygn. akt XIII GNc 96/15.
Wskazana przez skarżących okoliczność, iż B. K. została w lipcu 2014 r. skazana prawomocnym wyrokiem w sprawie dotyczącej oszustwa, nie została przez skarżących wykazana, jak również nie wykazali oni pod jakim względem sprawa to mogłaby mieć wpływ na postępowanie prowadzone przez Sąd Okręgowy w Katowicach w sprawie o sygn. akt XIII GNc 96/15/K.
W treści zażalenia skarżący nie wskazali żadnych argumentów, które prowadziłyby do wniosku, iż zaszły okoliczności uzasadniające twierdzenie, że skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Odwołują się w nim do postępowania w sprawie nadania klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, które pozostaje bez związku z przedmiotem zaskarżenia. Podobnie rzecz się ma z zarzutami dotyczącymi prawomocnie zakończonego postępowania, którego wznowienia się domagają. Sąd bowiem rozpoznaje na nowo sprawę w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 412 k.p.c.) aby więc mogło nastąpić jej rozpoznanie na nowo konieczne jest wykazanie, że skarga została skutecznie wniesiona, co w sprawie nie nastąpiło.
Reasumując, skarżący nie wykazali, by zaszły okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, co skutkowało zasadnym jej odrzuceniem przez Sąd Okręgowy. W treści zażalenia nie wskazali żadnych argumentów, które prowadziłyby do odmiennych wniosków.
Skutkiem powyższego zażalenie skarżących w części kwestionującej zasądzone koszty postępowania również nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o kosztach stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu o jakiej mowa w art. 98 k.p.c. Fakt spłacenia należności objętej prawomocnym tytułem wykonawczym nie ma znaczenia dla ustalenia wartości przedmiotu sporu, którą sami określili w skardze na kwotę 89.131,26 zł.
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd orzekł na podstawie art. 108 § 1 k.p.c., art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust.2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).
SSO (del.) Katarzyna Sznajder SSA Aleksandra Janas SSA Olga Gornowicz-Owczarek