Uzasadnienie
wyroku w punkcie 1 sentencji
Pełnomocnik pozwanego na rozprawie apelacyjnej w dniu 21 listopada 2017 r. cofnął apelację w części obejmującej zaskarżenie wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu w punkcie 3 sentencji (co do rozstrzygnięcia o kosztach procesu). Mając powyższe na uwadze, jak również treść art. 391 § 2 k.p.c., należało umorzyć postępowanie apelacyjne w tym zakresie.
Zaskarżonym wyrokiem w punkcie 5 sentencji Sąd Okręgowy w Sieradzu nakazał pobrać od pozwanego Skarbu Państwa – Dyrektora Zakładu Karnego w S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 1.325,25 zł tytułem brakujących kosztów procesu. Jest to orzeczenie błędne, które podlegało uchyleniu na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. z urzędu, biorąc pod uwagę akcesoryjny charakter orzeczenia o kosztach procesu.
Po pierwsze bowiem, Skarb Państwa w świetle art. 34 k.c. jest jednolitym podmiotem praw i obowiązków, które dotyczą mienia państwowego. Odzwierciedleniem tej zasady na gruncie prawa materialnego publicznego jest art. 6 ust. 1 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 624), w którym mowa o reprezentacji Skarbu Państwa przez organy administracji publicznej, zaś na gruncie prawa procesowego - art. 67 § 2 k.p.c.. Zgodnie z ostatnio przywołanym przepisem za Skarb Państwa podejmuje czynności procesowe organ państwowej jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, lub organ jednostki nadrzędnej. Już to chociażby czyni niedopuszczalnym pobieranie od jednej jednostki organizacyjnej na rzecz drugiej jakichkolwiek kwot z jakichkolwiek tytułów.
Po drugie, jakiekolwiek wątpliwości w omawianym zakresie rozwiewa brzmienie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 5 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 ze zm.). Przepis ten zakazuje pobrania z zasądzonego na rzecz Skarbu Państwa roszczenia nieuiszczonych opłat, których Skarb Państwa nie miał obowiązku uiścić.
Mając powyższe względy na uwadze, należało orzec jak w punkcie 1 sentencji.