Uzasadnienie
Po modyfikacji i ostatecznym sprecyzowaniu powództwa R. B. domagał się ochrony dóbr osobistych przez zasądzenie na jego rzecz od
A. T. kwoty 10.000 zł. Źródła naruszenia czci powód upatrywał w treści odpowiedzi na pozew złożonej przez powoda. Zdaniem powoda wypowiedzi zawarte w tym piśmie procesowym były kłamliwe, krzywdzące i obrażające powoda. Jako pozwanego powód wskazał osobę fizyczną – A. T. (k. 55).
Pozwany wnosił o oddalenie powództwa, wskazywał, że treść odpowiedzi na pozew udzielonej przez pozwanego jako dyrektora zakładu karnego nie może być potraktowana jako naruszenie dóbr osobistych powoda.
Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z 16 grudnia 2015 r. oddalił powództwo. Sąd ten ustalił stan faktyczny sprawy w ten sposób, że przytoczył w całości treść odpowiedzi na pozew udzielonej przez pozwanego działającego jako dyrektor Zakładu Karnego (...) w S., w reakcji na pozew złożony przez R. B. w administracji Zakładu Karnego, a opatrzonego datą 4 maja 2015 r. (k. 2-4 akt sprawy). Postępowanie wywołane tym pozwem zostało umorzone na skutek zmiany przedmiotowej powództwa (k. 40 i k. 47). W dalszym ciągu ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy przedstawił katalog spraw cywilnych, które powód w przeszłości wytaczał przeciwko Skarbowi Państwa, prezentując ich przedmiot i wynik. Dokonując oceny zgromadzonego materiału Sąd wskazał, że działania pozwanego nie są bezprawne, mają charakter merytorycznej polemiki z powodem. Pogląd pozwanego, że powód odbywał karę pozbawienia wolności w warunkach godziwych z poszanowaniem jego praw nie może być oceniany jako źródło naruszenia dóbr osobistych.
W złożonej apelacji powód domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uwzględnienia powództwa przez zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 10.000 zł. Zdaniem skarżącego Sąd Okręgowy zaniechał dążenia do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, zaniechał inicjatywy dowodowej przez co wyrok jest efektem całkowicie błędnych ustaleń.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje
Na wstępie należy podkreślić, że po zmianie powództwa powód domaga się zasądzenia od A. T. kwoty 10.000 zł jako zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda, w szczególności jego czci. Naruszenie do dokonało się poprzez zamieszczenie w treści odpowiedzi na pozew R. B. (opatrzony datą 4 maja 2015 r.) stwierdzeń kwestionujących stanowisko powoda, iż karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym (...) w S. dobywał w warunkach naruszających dobra osobiste skarżącego. Odpowiedzi na pozew A. T. udzielał jako dyrektor Zakładu Karnego. Tak sformułowane żądanie i okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie były przedmiotem postępowania przed Sądem pierwszej instancji i są przedmiotem oceny Sądu Apelacyjnego. W pełni należy podzielić pogląd wyrażony w części motywacyjnej uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że ocena czy doszło do naruszenia dobra osobistego powinna dokonywać się prze pryzmat kryteriów obiektywnych.
Nie wystarczy twierdzenie powoda, nawet poparte jego wewnętrznym przekonaniem, że użyte w odpowiedz na pozew sformułowanie naruszają jego cześć gdyż są kłamstwem. Trafnie wskazał Sąd, że w procesie kontradyktoryjnym strony przedstawiają twierdzenia i dowody na poparcie własnego stanowiska i dla obalenia stanowiska strony przeciwnej, a sąd dokonuje oceny zgromadzonego materiału. Pisma procesowe nie mogą zawierać pomówień, do tej kategorii nie sposób jednak zaliczyć obrony przez zarzutami stawianymi na poparcie żądań pozwu.
Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie budzi żadnych wątpliwości i jest w całości udokumentowany. Sąd Apelacyjny poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia aprobuje i przyjmuje za podstawę własnego orzekania. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, Sąd Apelacyjny podziela także prawną ocenę żądania powoda dokonaną przez Sąd Okręgowy i mając to na względzie, na podstawie art. 385 k.p.c., apelację oddalono.