Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. decyzją z dnia 13.03.2013 r. przeliczył od 1 stycznia wysokość emerytury O. T.. Wzrost świadczenia nastąpił z powodu uwzględnienia zatrudnienia od 5.10.2012 r. do 3.01.2013 r. w (...) sp. z o.o.
W odwołaniu od tego orzeczenia wnioskodawczyni zarzuciła organowi rentowemu zaniechanie przeliczenia emerytury polegające na nieuwzględnieniu wypłaconego jej w 1993 r. ekwiwalentu za deputat węglowy w wysokości 2.935.338 zł. Organ rentowy pominął korespondencję z Urzędem Miasta i Gminy w K., który został następcą prawnym Państwowego Ośrodka (...) w K.. Dotyczy ona zniszczenia dokumentów dotyczących wypłaty ekwiwalentu w 2006 r.
Na podstawie takich zarzutów O. T. zażądała zwiększenia podstawy wymiaru składek z 1993 r. o równowartość ekwiwalentu.
Sąd Okręgowy w Białymstoku ustalił i zważył, co następuje
odwołanie O. T. jest niezasadne.
Bezspornym w sprawie było, że O/ZUS decyzją z dnia 3.08.2005 r. przyznał jej od 1.07.2005 r. wcześniejszą emeryturę a na mocy decyzji z 2.07.2010 r. od 1.05.2010 r. emeryturę w związku z ukończeniem 60 lat. Treść decyzji z 2.10.2010 r. wskazuje, że wypłata nowej emerytury została zawieszona. Wnioskodawczyni pobierała wcześniejszą emeryturę. Także zaskarżona decyzja dotyczy wysokości tego świadczenia. Do ustalenia podstawy jego wymiaru organ rentowy przyjął podstawę wymiaru składek z lat 1985 – 1994 r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynosił 84,48% a obecnie wynosi 89,16%. Zmiana nastąpiła z powodu ustalenia podstawy z uwzględnieniem dochodu z 20 lat.
10.01.2013 r. O. T. zwróciła się do O/ZUS z wnioskiem o doliczenie okresu zatrudnienia w (...) (...) oraz przeliczenia podstawy wymiaru z tytułu wypłaty przez Urząd Miasta i Gminy w K. ekwiwalentu za deputat węglowy.
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem wydanym w sprawie IV P 138/92 zasądził od Urzędu Gminy w K. na rzecz O. T. z tego tytułu kwotę 2.935.338 zł.
Ponieważ akta tej sprawy zostały już zniszczone nie sposób ustalić w jaki sposób Sąd ustalił wysokość długu (...) u i kiedy on powstał.
Zgodnie z treścią art.111 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS ponowne obliczenie wysokości emerytury jest możliwe w razie, gdy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.
Podstawę wymiaru ustala się w sposób podany w art.15 ustawy. Stanowi ją przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.
O. T. w (...) w K. była zatrudniona od 9.08.1984 r. do 31.12.1991 r. Ekwiwalent otrzymała w 1993 r. Organ rentowy pismem z 13.03.2013 r. zawiadomił ją o jego wysokości w latach 1984 – 91. W ostatnim roku zatrudnienia w (...) otrzymała z tego tytułu 75.000 zł, czyli około 1/40 zasądzonej na jej rzecz kwoty.
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 8.01.2007 r. (I UZP 5/06 – OSNP 2007/9-10/139) uznał, że przy obliczaniu podstawy wymiaru emerytury w sposób określony w art.15 ust.4 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS dodatkowe wynagrodzenie roczne przewidziane w ustawie z dnia 12.12.1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej dolicza się do wynagrodzenia z tego roku, za który przysługiwało (§ 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 1.04.1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent).
W sytuacji, gdy pracodawca zalega z wypłatą wynagrodzenia przez wiele miesięcy w danym roku kalendarzowym stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia w danym roku będzie zaniżony. Wynagrodzenie ze wskazanego przez pracownika okresu musi być realne, niezależne od tego kiedy pracodawca /płatnik/ wskazał je jako podstawę wymiaru składek i kiedy opłacił składkę. Stosownie do treści § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 1.04.1985 r. składniki wynagrodzenia pobierane w odstępach czasu dłuższych niż miesiąc oblicza się w stosunku miesięcznym i dolicza do wynagrodzenia z tych miesięcy zatrudnienia, za które wynagrodzenie to przysługuje. Jeżeli nie można ustalić okresu, za jaki składniki wynagrodzenia zostały wypłacone dolicza się je do wynagrodzenia za miesiąc, w którym nastąpiła ich wypłata.
Bezspornym w sprawie było, że ekwiwalent za deputat węglowy był stałym składnikiem wynagrodzenia O. T.. Pracodawca wypłacał go co miesiąc. Z tego powodu, zdaniem Sądu, zasada zawarta w zdaniu drugim § 6 rozporządzenia nie ma w jej sprawie zastosowania. Chcąc otrzymać podwyżkę emerytury powinna była wskazać do podstawy z jakiego roku należy doliczyć ekwiwalent i w jakiej wysokości.
Na podstawie złożonych przez wnioskodawczynię dowodów nie sposób uznać jej żądania doliczenia do dochodu z 1993 r. za zasadne.
Z tego względu Sąd oddalił je na mocy art.477¹⁴ § 1 kpc.