Uzasadnienie
T. K. w dniu 27 maja 2013 r. zwrócił się do Sądu Okręgowego w Białymstoku o zobowiązanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do wydania decyzji stwierdzającej brak obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym w okresie od września 2001 r. do 31 grudnia 2007 r..
Jako podstawę prawną takiego żądania wskazał art. 24 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z 13.10.1998 r. „ 6 b punkt 4 ” Wyjaśnił, że w podanym wyżej okresie prowadził działalność gospodarczą, był rencistą i posiadał umiarkowany stopień niepełnosprawności.
W przeszłości wiele razy monitował ZUS w sprawie braku ubezpieczenia w latach 2001 – 2007. Nie odnosiło to jednak skutku Organ rentowy bezprawnie potrąca mu składki na ubezpieczenie, co wynika z decyzji z 27.01.2012 r.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. nie zajął żadnego stanowiska w sprawie.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje
odwołanie T. K. jest niedopuszczalne. Osoba, która powołuje się na określony przepis teoretycznie powinna znać jego treść.
T. K. nie zna treści art. 24 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych gdyż ustęp 6 tego przepisu nie ma żadnego punktu. Poza tym dotyczy on obowiązku zawiadomienia przez Zakład płatnika o kwocie nienależnie opłaconych składek, a nie przebiegu ubezpieczenia.
Stosownie do brzmienia art. 38 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w razie sporu dotyczącego obowiązku ubezpieczeń Zakład wydaje decyzję osobie zainteresowanej oraz płatnikowi składek.
T. K. w sposób nieudolny usiłował przedstawić, że jest w sporze z O/ZUS co do podlegania ubezpieczeniom społecznym w latach 2001 – 2007. Jest to oczywista nieprawda.
Organ rentowy decyzją z dnia 25.04.2012 r. (k-30 akt VU 1195/12) stwierdził, że z tytułu prowadzenie pozarolniczej działalności podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym od 1.01.2008 r. do 22.05.2011 r.
Dokument ten znajduje się w sprawie z wniosku T. K. o zobowiązanie Zakładu do wydania decyzji stwierdzającej brak obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym od 10.09.2001 r. do 31.12.2007 r. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 28.11.2012 r. oddalił jego odwołanie.
Wnioskodawca nie zrozumiał treści uzasadnienia tego wyroku lub nie chce go zaakceptować.
Do kolejnego odwołania dołączył kserokopię swego wniosku z dnia 9.03.2013 r. oraz odpowiedzi O/ZUS z 18.03.2013 r.
Organ rentowy w sposób jednoznaczny odmówił wydania decyzji z powodu braku sporu co do przebiegu ubezpieczenia w latach 2001 – 2007.
Zgodnie z treścią art. 477¹⁴ § 1 kpc jeśli odwołanie wniesiono w związku z niewydaniem decyzji przez organ rentowy, Sąd w razie uwzględnienia odwołania zobowiązuje organ rentowy do wydania decyzji w określonym terminie lub orzeka co do istoty sprawy.
W judykaturze przyjmuje się, że odwołanie od decyzji organu rentowego pełni rolę pozwu.
Ustawodawca nałożył na Sąd - na mocy art. 199 § 1 pkt.2 kpc – obowiązek odrzucenia pozwu jeśli o to samo roszczenie pomiędzy stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona.
T. K. chciał ukryć przed sądem, że był stroną w sprawie VU 1195/12. Ponieważ nie udało mu się to Sąd uznał, iż zasadność jego żądania została już prawomocnie rozstrzygnięta i dlatego oddalił nowe odwołanie na mocy art. 199 § 1 pkt. 2 kpc.