Uzasadnienie
(...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą we W. domagał się zasądzenia od I. C. kwoty 4.537,02 zł z odsetkami i kosztami.
Pozwana wniosła o oddalenie powództwa.
Sąd Rejonowy w Elblągu wyrokiem z 14 marca 2014 roku powództwo oddalił.
W uzasadnieniu ustalono, że I. C. w dniu 11 kwietnia 2005 roku zawarła z (...) Bankiem Spółka Akcyjną we W. umowę o wydanie karty kredytowej i przyznanie limitu kredytowego. Bank zmienił nazwę na (...) Agricole Bank (...). Pozwana nie spłaciła zadłużenia, które wraz z opłatami i odsetkami wyniosło na dzień 26 maja 2012 roku 4.537,02 zł. W związku z tym Bank wypowiedział umowę ze skutkiem na 25 września 2010 roku, a w dniu 25 lipca 2012 roku wystąpił z pozwem w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Wydany w tej sprawie nakaz zapłaty uchylono postanowieniem z 11 października 2012 roku i przekazano sprawę do sądu właściwości ogólnej. Sąd Rejonowy w Elblągu, postanowieniem z 19 marca 2013 roku umorzył postępowanie na podstawie art. 505³⁷§ 1 k.p.c. z uwagi na niewykonanie przez powoda nałożonych nań obowiązków.
Wyjaśniał dalej Sąd Rejonowy, że powództwo oddalono bowiem pozwana zgłosiła zarzut przedawnienia i okazał się on zasadny. Trzyletni okres przedawnienia rozpoczął się z dniem wygaśnięcia umowy i upływał 25 września 2013 roku, a zatem przed wniesieniem pozwu w niniejszej sprawie. Przekonywano, że powodowy Bank bezzasadnie twierdził, że dwu lub trzyletni okres przedawnienia liczony od 25 września 2010 roku przerwano wniesieniem pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Wytoczenie takiego powództwa, zakończone umorzeniem postępowania na podstawie art. 505³⁷§ 1 k.p.c., nie przerywa biegu przedawnienia.
Apelację od tego orzeczenia złożył (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą we W. żądając uchylenia wyroku i uznanie, że dokumenty dołączone do akt poświadczają zasadność powództwo. Sądzić należy zatem, że oczekiwano zmiany wyroku i uwzględnienia żądań zgłoszonych w pozwie w całości. Odwoływano się do złożonej wraz z pozwem umowy zawartej przez strony, jej wypowiedzenia i „ wyciągu z banku ”, z którego wynika wysokość zobowiązania. Trzyletni okres przedawnienia roszczeń związanych z działalnością gospodarczą powoda rozpoczął się z chwila uprawomocnienia się jego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, to jest w dniu 25 września 2010 roku. Bieg przedawnienia przerwało wniesienie w dniu 25 lipca 2012 roku pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym co potwierdzać ma treść uchwały Sądu Najwyższego wydanej w sprawie III CZP 66/13.
Sąd Okręgowy w Elblągu ustalił i zważył, co następuje
Apelacja (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. okazała się bezzasadna i podlegała oddaleniu. Słusznie uznano, że zgłoszony przez I. C. zarzut przedawnienia uzasadnia odmowę zasądzenia świadczenia. Według art. 117 § 2 k.c. po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia. Nie podziela się natomiast stanowiska Sądu pierwszej instancji odnośnie daty rozpoczęcia biegu okresu przedawnienia bowiem w rzeczywistości rozpoczął się on przed 25 września 2010 roku, w dniu kiedy powód najwcześniej podjąć mógł czynność, od której zależy wymagalność roszczenia. Błędne jest także stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie nieuwzględnienia powództwa wytoczonego w elektronicznym postępowaniu upominawczym zakończonym umorzeniem postępowania na podstawie art. 505³⁷§ 1 k.p.c., jako zdarzenia powodującego przerwę biegu przedawnienia.
Z uwagi jednak na upływ okresu przedawnienia jeszcze przed dniem wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym (25 lipca 2012 roku), zagadnienie to utraciło znaczenie dla rozstrzygnięcia.
W postępowaniu uproszczonym, w którym sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa ((...) § 2 k.p.c.).
W związku z tym Sąd odwoławczy wyjaśnia, że według art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Dowody przeprowadzono w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Sąd odwoławczy nie prowadził własnego postepowania dowodowego ani strony o przeprowadzenie dowodów nie wniosły. W szczególności apelacja powodowego Banku nie zawierała wniosków dowodowych. Stąd ocenie poddawano materiał dowodowy zebrany w pierwszej instancji.
Strony związane były umową o wydanie karty kredytowej i przyznanie limitu kredytowego. Umowę wypowiedziano. Stan zadłużenia oraz jego struktura wynika z wyciągu z ksiąg Banku. Pozwana okoliczności te przyznała.
Długotrwała bierność wierzyciela w dochodzeniu służących mu względem dłużnika roszczeń majątkowych pociąga za sobą zmianę treści stosunku prawnego łączącego strony. Po upływie określonego terminu roszczenie ulega przedawnieniu - wprawdzie istnieje nadal, ale dłużnik może uchylić się od jego zaspokojenia (art. 117 k.p.c.). Stąd ustalenie związania umową, istnienia długu i jego wysokości nie zapobiega oddaleniu powództwa jeżeli pozwany zgłosił zarzut przedawnienia i okazał się on zasadny.
Bieg terminu przedawnienia liczy się od dnia kiedy roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie (art. 120 § 1 k.c.). Powód wymagalność roszczenia wiązał z wypowiedzeniem umowy o limit kredytowy i kartę. W związku z datą doręczenia pisma z 29 lipca 2010 roku (per aviso) zawierającego oświadczenie o wypowiedzeniu oraz zakreślonym terminem wypowiedzenia zakładano, że umowa wygasła 25 września 2010 roku. W piśmie tym wyjaśniano, że wypowiedzenie uzasadnia brak wymaganej spłaty minimalnej przez okres co najmniej dwóch miesięcy. Zważywszy na przytoczoną wyżej normę data wygaśnięcia umowy (idąc tokiem rozumowania powoda - także wymagalności) nie będzie się pokrywać z datą, w której rozpoczyna się bieg terminu przedawnienia jeżeli wierzyciel wcześniej podjąć mógł czynność rodzącą wymagalność.
Dalej podążając drogą twierdzeń i wywodów prawnych powodowego Banku wskazać należy, że zadłużenie pozwanej z umowy zawartej w dniu 11 kwietnia 2005 roku powstało w dniu 22 kwietnia 2005 roku i polegało na wykorzystaniu w części przyznanego jej limitu zadłużenia. Kwotę wolną wykorzystywano następnie do lipca 2005 roku, dokonując jednokrotnej spłaty - kwoty 50 zł w dniu 7 czerwca 2005 roku. Pozwana nie zwróciła kwoty kredytu, odsetek i innych kosztów przewidzianych umową (patrz informacje o rachunku, wyciągi z rachunku karty 23 – 26). Powód nie dochodził roszczeń przed 25 lipca 2012 roku (data złożenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym) ani nie wskazywał na inne zdarzenia powodujące przerwę lub zawieszenie biegu przedawnienia. Brak wymaganej spłaty minimalnej przez przewidziany umową okres, jako warunek podjęcia przez Bank czynności rodzącej wymagalność wierzytelności, to jest dokonania wypowiedzenia umowy, występował już w 2005 roku.
W każdym zatem przypadku okres przedawnienia roszczeń względem I. C. (nie dłuższy niż 3 lata), liczony według zasady z art. 120 § 1 zdanie drugie k.c., upływał przed 25 lipca 2012 roku. Stąd uwzględnienie zarzutu przedawnienia.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 385 k.p.c., apelację oddalono.