Uzasadnienie
W. C. wystąpił z wnioskiem o ustanowienie służebności przesyłu obciążającej nieruchomość położoną w miejscowości A. w Gminie P., oznaczoną w rejestrze gruntów numerem (...), dla której Sąd Rejonowy w Elblągu prowadzi księgę wieczystą o numerze (...), obejmującą powierzchnię znajdującą się pod dwoma słupami elektroenergetycznymi wysokiego napięcia 400 kV wraz z pasem ochronnym i powierzchnię pod linią elektroenergetyczną wysokiego napięcia wraz z pasem ochronnym na rzecz przedsiębiorcy - (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. za jednorazowym wynagrodzeniem w kwocie 94.650 zł. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania.
(...) Spółka Akcyjna z siedzibą w K. domagała się oddalenia wniosku, podnosząc zarzut zasiedzenia służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu urządzeń przesyłowych linii elektroenergetycznej o napięciu 400 kV relacji G. B. - O. M. na nieruchomości wnioskodawcy. Uczestnik wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania.
Postanowieniem z dnia 11 marca 2015 roku Sąd Rejonowy w Elblągu oddalił wniosek (punkt I) oraz oddalił wniosek uczestnika o zwrot kosztów postępowania (punkt II).
Sąd pierwszej instancji ustalił, że W. C. jest właścicielem nieruchomości (...) położonej w miejscowości A. w Gminie P., stanowiącej działkę numer (...). Przez nieruchomość przebiegają naziemne linie elektroenergetyczne o napięciu 400 kV relacji G. B. – O. M., stanowiące własność (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w K.. Ustalono dalej, iż Urząd Wojewódzki w E. Wydział Ochrony (...) decyzją z dnia 14 czerwca 1986 roku udzielił Zakładowi (...) w O. pozwolenia wodnoprawnego na skrzyżowanie napowietrznej linii energetycznej z rzekami wymienionymi w decyzji.
Następnie Urząd Wojewódzki w O. Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury decyzją z dnia 11 stycznia 1989 roku udzielił pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej 400 kV G. – O. M. do granicy województwa, a Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w E. postanowieniem z dnia 16 czerwca 1989 roku zaopiniował pozytywnie projektowaną trasę linii napowietrznej. Urząd Wojewódzki w E. Wydział Ochrony (...) w dniu 20 czerwca 1989 roku postanowił o uzgodnieniu projektu przebiegu linii napowietrznej G. B. – O. M.. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w E. postanowieniem z dnia 16 czerwca 1989 roku zaopiniował pozytywnie projektowaną trasę linii. Urząd Wojewódzki w E. (...), (...) i Budownictwa decyzją z dnia 27 lipca 1989 roku zatwierdził Zakładowi (...) w O. plan realizacji obejmujący budowę linii na odcinku województwa (...). Zakład (...) w O. decyzjami z dnia 5 kwietnia 1990 roku i 14 lutego 1991 roku wydanymi przez Urząd Wojewódzki w E. (...), (...) i Budownictwa uzyskał pozwolenie na budowę linii napowietrznej 400 kV relacji G. B. – M..
Poprzednik prawny wnioskodawcy - S. C. wyraził zgodę na lokalizację urządzeń energetycznych na nieruchomość położonej w miejscowości A. w Gminie P., stanowiącej działkę ewidencyjną o numerze (...). S. C. otrzymał odszkodowanie za zniszczoną ziemię w związku z wykonywanymi pracami budowlanymi.
Urządzenia przesyłowe zostały przejęte do eksploatacji przez Państwowy Zakład (...) w O., który w dniu 9 lipca 1993 roku uległ podziałowi w celu wniesienia przez Skarb Państwa zorganizowanej części mienia przedsiębiorstwa do spółki (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. oraz przekształceniu w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa – Zakład (...) Spółka Akcyjna w O.. Linia 400 kV G. B. – M. została wniesiona przez Skarb Państwa do spółki akcyjnej (...) z siedzibą w W.. W dniu 31 maja 1994 roku odbyło się Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy spółki (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. i dokonano podwyższenia kapitału akcyjnego spółki, a kwota podwyżki została pokryta aportem przekazanym spółce przez Skarb Państwa (m. in. linią 400 kV G. B. – M.) i w następstwie tych czynności (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zostały właścicielem linii 400 kV G. B. – M.. (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. poddano trwającej od 11 grudnia 2007 roku procedurze podziału i ze Spółki wydzielono przedmiotową linię, którą przejęła (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.. W dniu 11 grudnia 2008 roku Spółka zmieniła firmę na (...) Spółka Akcyjna, a w dniu 9 stycznia 2013 roku na firmę (...) Spółka Akcyjna.
Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek W. C. nie zasługuje na uwzględnienie, co było konsekwencją skutecznego podniesienia przez uczestniczkę zarzutu nabycia służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu przez zasiedzenie. Nie było sporu co do tego, że na nieruchomości wnioskodawcy znajdowały się urządzenia przesyłowe wchodzące w skład przedsiębiorstwa uczestnika, zaś przedmiotowe linie elektroenergetyczne powstały w trakcie procesu budowlanego trwającego w latach 1987 – 1993. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przedmiotem rozpoznania w sprawie było nabycie przez uczestnika służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu – wziąwszy pod uwagę konieczność odniesienia się do stosunków faktycznych panujących na nieruchomości wnioskodawcy przed datą wprowadzenia do polskiego systemu prawa cywilnego regulacji normującej wprost instytucję służebności przesyłu, co nastąpiło z dniem 3 sierpnia 2008 roku.
Założono zatem dopuszczalność zasiedzenia przez przedsiębiorców służebności odpowiadających treścią służebności przesyłu i możliwość doliczenia do czasu posiadania wymaganego do zasiedzenia takiej służebności okresu posiadania trwałych urządzeń przesyłowych przed rokiem 2008. Do badania skuteczności zasiedzenia służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu należało stosować odpowiednio przepisy o nabyciu przez zasiedzenie służebności gruntowej. Zgodnie z art. 292 k.c. służebność gruntowa mogła być nabyta przez zasiedzenie tylko w wypadku, gdy polegała na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia.
Z kolei z art. 172 k.c. wynikało, iż posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, zaś w przypadku istnienia złej wiary posiadacza okres ten wydłużał się do lat 30.
Ustalono dalej, że działka, na której znajdują się urządzenia wchodzące w skład przedsiębiorstwa uczestnika stanowiła pierwotnie własność poprzednika prawnego wnioskodawcy – S. C., który zbył ją następnie na rzecz brata. Nieruchomość ta stanowiła zatem własność osoby prywatnej i z chwilą wybudowania linii na tej działce przedsiębiorstwo przesyłowe weszło w posiadanie służebności odpowiadającej treści służebności przesyłu. Całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie nakazywał przyjęcie, że posiadanie uczestnika miało charakter posiadania w dobrej wierze. Do takiej konstatacji Sąd pierwszej instancji doszedł w oparciu o treść zeznań świadka S. C., który wskazał, że wyraził zgodę na wybudowanie tych linii za odszkodowaniem za powstałe w trakcie procesu budowlanego zniszczenia na nieruchomości. Przez cały okres posiadania służebności linie energetyczne były i są regularnie konserwowane przez przedsiębiorcę przesyłowego, co odbywa się za zgodą właściciela nieruchomości.
Poprzednicy prawni uczestnika korzystali z przedmiotowej nieruchomości będąc w uzasadnionym przekonaniu, iż wykonują swoje uprawnienia w zakresie przysługującej im służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Dla okresu zasiedzenia wymagany był upływ 20 lat, który zakończył się z dniem 1 stycznia 2014 roku.
Sąd pierwszej instancji oddalił więc wniosek W. C. o ustanowienie służebności przesyłu uznając, że uczestnik nabył przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 2014 roku służebność o treści odpowiadającej służebności przesyłu obciążającą nieruchomość numer (...) położoną w miejscowości A., dla której prowadzi się księgę wieczystą (...) uprawniającą każdoczesnego przedsiębiorcę będącego właścicielem linii i urządzeń do utrzymywania znajdujących się na nieruchomości linii elektroenergetycznej o napięciu 400 kV wraz ze słupami podtrzymującymi znajdującymi się na tej nieruchomości oraz do wstępu w celu wykonywania czynności technicznych związanych z eksploatacją, modernizacją, naprawą, konserwacją, remontami i przebudową linii energetycznych zgodnie z ich przeznaczeniem.
Apelację od tego postanowienia złożył W. C. domagając się jego zmiany i uwzględnienia wniosku o ustanowienie służebności lub uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Zarzucił orzeczeniu Sądu pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że uczestnik nabył przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 2014 roku służebność o treści odpowiadającej służebności przesyłu znajdując się w dobrej wierze, kiedy przyjąć należało, iż posiadanie nieruchomości przez poprzednika prawnego wnioskodawcy cechowała zła wiara. W ocenie skarżącego dowolne było także ustalenie Sądu pierwszej instancji, że jego poprzednik prawny wyraził zgodę na posadowienie na gruncie stanowiącym ówcześnie jego własność elementów linii napowietrznej 400 kV, kiedy S. C. w istocie udzielił zgody jedynie na wejście ekipy budowlanej na własną nieruchomość celem realizacji inwestycji, aprobując przy tym uzyskanie od poprzednika prawnego uczestnika ekwiwalentu za szkody powstałe przy wykonywaniu prac.
W uzasadnieniu apelacji wywodzono, że zarówno uczestnik, jak i jego poprzednicy prawni, korzystali z nieruchomości w złej wierze, zaś przeprowadzone przed Sądem pierwszej instancji postępowanie dowodowe nie usprawiedliwiało tezy, aby S. C., jak i sam wnioskodawca, kiedykolwiek udzielali zgody na posadowienie na nieruchomości elementów linii napowietrznej. S. C. nie został zapoznany z planami przebiegu linii i zakresem ingerencji w jego prawo własności do nieruchomości, zaś zgoda dotyczyła jedynie umożliwienia wykonania prac związanych z budową linii napowietrznej, za jednoczesnym wynagrodzeniem prognozowanych szkód związanych z realizacją prac budowlanych. A. odwołując się do treści przedłożonego przez uczestnika pisma „ dot. budowy linii 400kV G. B. – O. M. ” nie przeczył, że dokument ten został podpisany przez S. C., niemniej nie można było zakładać, że zawarta w nim była zgoda na ustanowienie na nieruchomości służebności przesyłu.
Dokument ten nie był również opatrzony datą. Potwierdzeniem złej wiary ma być także pismo uczestnika z 26 czerwca 2013 roku informujące o zainteresowaniu zawarciem umowy o ustanowienie służebności przesyłu.
Uczestnik w odpowiedzi na apelację wnioskodawcy domagał się jej oddalenia oraz zasądzenia od wnioskodawcy kosztów postępowania.
Sąd Okręgowy w Elblągu ustalił i zważył, co następuje
Apelacja W. C. okazała się bezzasadna i podlegała oddaleniu.
Sąd pierwszej instancji dokonał w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę dla wydania prawidłowego postanowienia co do istoty sprawy. U podstaw oddalenia wniosku o ustanowienie służebności przesyłu leżało uwzględnienie zarzutu tamującego – upływu terminu zasiedzenia służebności przesyłu jeszcze przed złożeniem wniosku przez W. C..
Sąd odwoławczy przyjmuje za własne ustalenia faktyczne poczynione w pierwszej instancji, a zatem nie ma potrzeby ich powtarzania. W zasadniczej części obejmują one zresztą okoliczności bezsporne, dotyczące określenia obciążonej nieruchomości gruntowej, prawa własności W. C., spełnienia formalnych warunków do budowy linii G. B. – O. M., posiadania służebności przez przedsiębiorstwa energetyczne i jego przenoszenia w związku z ich przekształceniami prawnymi.
Sąd Okręgowy ustala jedynie, odmiennie niż to uczyniono w pierwszej instancji, że faktyczne korzystanie z nieruchomości S. C. w zakresie odpowiadającym służebności gruntowej polegającej na przesyle energii, wyrażające się czynnością przyłączenia do sieci, nastąpiło najpóźniej 31 grudnia 1993 roku. Stąd do zasiedzenia służebności doszło faktycznie w dniu 1 stycznia 2014 roku, z tym jedynie odmiennym ustaleniem, że uczestnik zasiedział służebność przesyłu.
Ponadto Sąd odwoławczy, z przyczyn nie dość jasnego wyłożenia tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz uczynienia z niej kluczowego zagadnienia apelacji wskazuje, że S. C., poprzednik prawny wnioskodawcy, podpisał przed rozpoczęciem budowy linii energetycznej na jego gruncie pismo, w którym wyraził zgodę na taką lokalizację urządzeń energetycznych (załączone na karcie 49). Zgoda nie dotyczyła li tylko powinności związanych z samym procesem budowy skoro zobowiązywał się także do zaniechania na własnych gruntach czynności wymienionych w punkcie 2. Aprobował także wypłatę odszkodowania, które kompensować miało zniszczenia wywołane budową, ale ponadto odszkodowanie związane z samym posadowieniem słupów.
Z zagadnień prawnych sporna pozostaje tylko kwestia terminu wymaganego do uzyskania zasiedzenia służebności przesyłu, bowiem apelant utrzymuje, że do wejścia w posiadanie służebności doszło w złej wierze. W zasadzie poza sporem były zatem zagadnienia prawnej dopuszczalności zasiedzenia służebności przesyłu (art. 292 k.c. w związku z art. 305⁴k.c.), posiadania służebności (art. 352 k.c.), czy jego przenoszenia (art. 176 § 1 k.c. w związku z 292 k.c. i art. 305⁴k.c.) w tym możliwości zaliczenia do okresu wymaganego dla zasiedzenia służebności przesyłu, czasu w jakim posiadano służebność o takich właśnie cechach przed 3 sierpnia 2008 roku.
Zasadniczo w zarzutach apelacji skarżący podnosi, że posiadanie uczestnika, jak i jego poprzedników prawnych, nie było posiadaniem w dobrej wierze, w związku z czym nie mógł w sprawie znajdować zastosowania dwudziestoletni termin zasiedzenia wynikający z art. 172 § 1 k.c. w związku z art. 292 k.c. Za brakiem podstaw dla przyjęcia dobrej wiary miała w ocenie skarżącego przemawiać okoliczność, że ani on, ani jego poprzednik prawny S. C. nie wyrazili zgody na posadowienie urządzeń napowietrznej linii 400 kV na nieruchomości stanowiącej obecnie własność W. C., wypłacone odszkodowanie było niewielkie i wynikało tylko ze szkód powstałych przy budowie, a uczestnik jeszcze w czerwcu 2013 roku był zainteresowany ustanowieniem służebności przesyłu.
Zarzuty te dotknięte są tą wadą, że skarżący zakłada jakoby upływ dwudziestoletniego terminu powodował zasiedzenie służebności tylko wówczas gdy posiadacze służebności byli w dobrej wierze przez cały ten okres. Przy ocenie dobrej wiary u posiadacza służebności decyduje tymczasem chwila objęcia jej w posiadanie. Późniejsza zmiana świadomości posiadacza nie ma już znaczenia i nie uzasadnia przedłużenia terminu zasiedzenia do lat 30. Norma art. 172 k.c. wprost wskazuje na konieczność oceny świadomości posiadacza w chwili uzyskania posiadania.
Stąd rzeczywiście decydujące znaczenie pisma załączonego na karcie 49 akt sprawy o nagłówku „ dot. budowy linii 400 kV G. B. – O. M. ”.
Wbrew stanowisku skarżącego analiza treści tego dokumentu nie pozwala na przyjęcie tezy, że zgoda S. C. dotyczyła jedynie uprawnienia do wejścia na nieruchomość w celu wykonania elementów linii energetycznej za odszkodowaniem wyrównującym powstałe w trakcie wykonywania tych prac szkody.
Jak to wyżej już ustalono z treści tego dokumentu wynika, że poprzednik prawny wnioskodawcy wyraził jednak zgodę na „ lokalizację urządzeń energetycznych na swoich gruntach ”, zgodnie z projektem technicznym oraz po uprzednim poinformowaniu o powinnościach wynikających z obowiązujących przepisów prawnych z tym związanych. Zgoda poprzednika prawnego wnioskodawcy swym zakresem obejmowała także uprawnienie do czynności związanych z budową, konserwacją i eksploatacją urządzeń energetycznych niezależnie od pory dnia i roku. S. C. godził się na ograniczenia w zakresie swojego uprawnienia do swobodnego władania nieruchomością przez zakaz utrzymywania zadrzewienia powyżej ustalonej wysokości oraz wznoszenia budynków w określonych strefach – kluczowych z punktu widzenia celu realizowanej inwestycji oraz przebiegu linii energetycznej i jej naziemnych elementów. Na dokumencie S. C. złożył własnoręczny podpis, czego nie kwestionuje się także w apelacji, zresztą wobec przyznania tej okoliczności w zeznaniach wymienionego.
Mając na uwadze okoliczności wskazane w poprzednim akapicie nie przekonują twierdzenia wnioskodawcy, że podpisanie wskazanego dokumentu stanowiło jedynie zgodę na uzyskanie rekompensaty za ewentualne szkody mogące powstać w związku z budową urządzeń energetycznych. Dokument zawiera zapis odnoszący się do kwestii wypłaty odszkodowań. Poprzednik prawny uczestnika zobowiązywał się bowiem do wypłacenia świadczenia odszkodowawczego za zniszczone plony i uprawy w czasie budowy. Odszkodowanie należało się jednak również za szkody powstałe podczas czynności eksploatacyjnych, a zatem zdarzeń przyszłych.
Niezależnie od tego, dodatkowo, rolnikom, na których gruntach miały być usytuowane słupy poprzednik prawny uczestnika zobowiązywał się wypłacić odszkodowanie przyjmując średni plon upraw z powierzchni zajętej przez słup. Nie jest zatem tak, że zgoda S. C. obejmowała jedynie kwestię odszkodowania, kiedy z treści dokumentu wynika także aprobata dla lokalizacji urządzeń energetycznych i wynikające stąd ograniczenia własności. Takie stanowisko wynika zresztą z zeznań świadka S. C., który wprost wskazuje, że „ wyraził zgodę na wybudowanie tych linii ”, niezależnie już od intencji jakie kierowały świadkiem („ bo chciałem dostać odszkodowanie ” – k. 164). Ponadto odszkodowanie obejmowało także kompensację szkody wywołanej samym posadowieniem słupów. Jego wysokość pozostaje poza zakresem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.
A. twierdził wreszcie, że dokumentu nie opatrzono datą, a tym samym nie było możliwe ustalenie kiedy jego poprzednik prawny udzielił zgody. Dokument rzeczywiście nie zawiera daty jego sporządzenia. Niemniej na podstawie całokształtu materiału dowodowego (dbałość o uzyskanie innych pozwoleń, odwołanie się w dokumencie do projektu technicznego, a nie faktycznego przebiegu linii, udzielenie zezwolenia na wstęp pracowników budujących linię) przyjmować należy, że został sporządzony przed rozpoczęciem na nieruchomości prac związanych z budową elementów linii energetycznej. S. C. zeznał zresztą, że „ budowa została rozpoczęta po tym jak wyraził zgodę ”.
Jak chodzi zaś o pismo uczestnika z dnia 26 czerwca 2013 roku to dodatkowo wskazać można tylko, że rzeczywiście prowadzono wówczas korespondencję, w której uczestnik dopuszczał ustanowienie służebności przesyłu na gruncie wnioskodawcy, ale działo się to przecież przed zasiedzeniem służebności.
Konstrukcja prawna służebności przesyłu została wprowadzona do systemu prawa cywilnego z dniem z dniem 3 sierpnia 2008 roku (art. 305¹ - 305⁴ k.c.). Została ukształtowana z intencją potwierdzenia dotychczasowej praktyki orzeczniczej, która przyjmowała możliwość ustanowienia na nieruchomości służebności gruntowej pozwalającej na korzystanie ze znajdujących się na niej urządzeń przesyłowych przez przedsiębiorcę wykorzystującego je w swojej działalności gospodarczej. W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2008 roku (III CZP 89/08), przesądzono o samej możliwości zasiedzenia służebności gruntowej o cechach odpowiadających służebności przesyłu, uregulowanej następnie w art. art. 305¹ -305⁴ k.c. W konsekwencji zatem należy oddzielić dwie konstrukcje: służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu, która mogła zostać nabyta przez zasiedzenie przed dniem 3 sierpnia 2008 roku oraz służebności przesyłu.
Oba prawa mają analogiczną treść oraz pełnią te same funkcje, nie mogą być jednak utożsamiane z uwagi na różną podstawę prawną. Z perspektywy systemu prawa wprowadzenie art. 305¹ - 305⁴ k.c. oznaczało przede wszystkim uszczegółowienie obowiązujących unormowań i nie wiązało się z wprowadzeniem norm prawnych, odbiegających znacznie od norm obowiązujących wcześniej w ramach ogólnej regulacji służebności gruntowych. Powstaje w związku z tym kwestia możliwości zaliczenia do okresu posiadania służebności przesyłu okresu koniecznego do nabycia jej przez zasiedzenie, w którym przed dniem 3 sierpnia 2008 roku na nieruchomości istniał stan odpowiadający treści tego prawa. Przed tą datą posiadacz służebności władał cudzą nieruchomością w sposób właściwy dla służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu, ale wypełniający się w tych samych zachowaniach jakie są właściwe obecnej służebności przesyłu.
Stąd możliwe jest zaliczenie do okresu posiadania służebności przesyłu okresu posiadania służebności gruntowej odpowiadającej jej pod względem treści. Innymi słowy, przy obliczaniu okresu posiadania służebności przesyłu uzasadnione jest zsumowanie okresu posiadania tej służebności od dnia 3 sierpnia 2008 roku oraz okresu posiadania służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu przed tym dniem (tak w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 roku - III CZP 18/13). Konsekwencją upływu tego terminu po dniu 3 sierpnia 2008 roku jest nabycie przez zasiedzenie służebności przesyłu regulowanej w art. 305¹k.c.
Zasiedzenie służebności przesyłu jest możliwe, jeżeli polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia przez określony czas. Spełnienie przesłanek zasiedzenia służebności ocenia się na podstawie, stosowanych odpowiednio, przepisów o zasiedzeniu nieruchomości. Po myśli art. 172 § 1 i 2 k.c. posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, zaś w przypadku istnienia złej wiary po upływie lat trzydziestu. Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel co oczywiście nie należy do specyfiki posiadania służebności. Sytuację faktyczną takiego posiadacza określa natomiast art. 352 k.c. - kto faktycznie korzysta z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności, jest posiadaczem służebności.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie negował ciągłości posiadania wykonywanego obecnie przez uczestnika i jego poprzedników prawnych, począwszy od daty przyłączenia w 1993 roku urządzeń przesyłowej linii napowietrznej kV 400 do sieci. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nakazywał także przyjęcie, że uczestnik do chwili obecnej wykonuje faktyczne władztwo w stosunku do urządzeń wchodzących w skład tej linii na nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawcy („ właściciel tych słupów przyjeżdża i je konserwuje, w tym roku byli trzy razy, przyjeżdżają też podwykonawcy ” – zeznania W. C. k. 124verte; „ słupy są na bieżąco konserwowane, jak się jeździ na pole to widać, że pod linią są wycięte gałęzie i widać, że ktoś o te linie dba ” – zeznania świadka S. C. k. 164).
W dobrej wierze jest posiadacz, który ma uzasadnione okolicznościami przekonanie, że służy mu prawo, które faktycznie wykonuje. Jak wspomniano, oceny dobrej wiary dokonuje się według stanu z chwili wejścia w posiadanie rzeczy. Istotne znaczenie ma więc ustalenie okoliczności towarzyszących wejściu w posiadanie przez operatora energetycznego powstałych urządzeń przesyłowych posadowionych na gruncie stanowiącym własność S. C.. Nie kwestionuje się, że przed wybudowaniem linii uzyskano niezbędne pozwolenia środowiskowe i budowlane, także zgodę właścicieli gruntów, którym przyznano odszkodowania. W momencie przyłączenia linii do sieci przedsiębiorstwo przesyłowe miało uzasadnione podstawy do przekonania, że praw właściciela nie narusza.
Zaznaczyć trzeba, że tak przed dniem 3 sierpnia 2008 roku, jak również po tej dacie, przedsiębiorca przesyłowy mógł wywodzić swoje uprawnienie do władania cudzą nieruchomością z decyzji administracyjnej wydanej na podstawie przepisów dotyczących gospodarowania nieruchomościami. W rozstrzyganej sprawie nie ujawniono aby decyzję taką wydano, a zatem przed upływem terminu zasiedzenia uczestnik nie miał prawnie zagwarantowanego uprawnienia do korzystania z gruntu wnioskodawcy.
Z tych przyczyn apelacja wnioskodawcy podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz przy zastosowaniu § 7 pkt 3 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013/490 tekst jednolity). Interesy W. C. i (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. były sprzeczne. Spółka oczekiwała oddalenia wniosku o ustanowienie służebności z uwagi na nabycie tego prawa przed złożeniem wniosku. Żądanie to uwzględniono, a więc wnioskodawca ma obowiązek zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez uczestnika.