Uzasadnienie
Powódka J. A. wniosła przeciwko (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. o zasądzenie kwoty 9.500,00zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 30 sierpnia 2014r. tytułem zadośćuczynienia i kwoty 593,00 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia z ustawowymi odsetkami od dnia 81.2015 r. Następnie rozszerzyła żądanie pozwu o kwotę 12.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia rozszerzenia żądania.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów.
Sąd Rejonowy w Kaliszu 9 marca 2016 r. wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 15.000 zł i odsetki ustawowe od kwoty 9.500 zł od dnia 30 sierpnia 2014 r. i od kwoty 5.500 zł od dnia 22 lutego 2016 r.; umorzył postepowanie co do żądania zapłaty kwoty 593,00 zł; w pozostałym zakresie oddalił powództwo i orzekł o kosztach postępowania.
Apelację od tego rozstrzygnięcia złożyła powódka zaskarżając punkty i i III co do kwoty 6.500 zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty liczonymi od dnia rozszerzenia powództwa. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 445 § 1 poprzez przyznanie kwoty zadośćuczynienia za niskiej w stosunku do doznanej krzywdy.
W oparciu o ten zarzut wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i zasądzenie kwoty 21.500 zł ze stosownymi odsetkami oraz zasądzenie kosztów zastępstwa za obie instancje.
Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja jest w przeważającej części uzasadniona.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Powódka w lipcu 2014 r. doznała uszkodzenia ciała w wyniku wypadku komunikacyjnego. Doznała stłuczenia głowy, złamania nasady dalszej lewej kości promieniowej ręki, które to złamanie wymagała zabezpieczenia gipsem. Odczuwała ból ręki. Pojawiły się u niej zaburzenia snu, koncentracji oraz lęk przed jazdą pojazdami. Leczenie jej zakończyło się dnia 7 grudnia 2014 r. Trwało więc około pół roku. Przez osiem tygodni wymagała powódka pomocy innych osób. Do chwili obecnej odczuwa ból ręki o małym natężeniu. Przebyty uraz może prowadzić do szybszego wystąpienia zmian zwyrodnieniowych nadgarstka, dalsze ograniczenie ruchów, okresowych rehabilitacji, a przypadku dolegliwości konieczność stosowania leków przeciwbólowych. Stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu biegły określił na 10%. Powódka jako młoda osoba zajmująca się małym dzieckiem została pozbawiona aktywności życiowej i uzależniona od pomocy osoby drugiej. Ponadto po zakończeniu leczenia w pełni już nie wróci do aktywności sprzed wypadku.
Okoliczności powyższe prawidłowo ustalił Sąd I instancji. W ocenie Sądu Okręgowego biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać – zgodnie z art. 445 § 1 k.c. – że odpowiednia kwota zadośćuczynienia jest kwota nie niższa niż kwota 28.500 zł żądana przez powódkę. Już sam 10% trwały uszczerbek na zdrowiu w pełni uzasadnia zadośćuczynienie w takiej wysokości. Należy pamiętać, że zdrowie jest najcenniejszym dobrem każdego człowieka i każdy uszczerbek powinien zostać właściwie zrekompensowany, aby nie zdeprecjonować tej bezcennej dla człowieka wartości. Przyznanie zadośćuczynienie we wskazanej wysokości nie odbiega od wysokości przyznawanych zadośćuczynień w podobnych lub zbliżonych stanach faktycznych przez Sąd Okręgowy. Nie może ulegać wątpliwości, że żądana przez powódkę kwota jest kwotą umiarkowaną i w pełni znajduje uzasadnienie w krzywdzie, której doznała powódka.
Powódka nie skarżyła orzeczenia w pozostałych punktach i dlatego Sąd Okręgowy nie korygował rozstrzygnięcia o kosztach mimo podwyższenia zasądzonej kwoty.
Odsetki od rozszerzonej kwoty powództwa nie należą się do chwili zgłoszenia żądania ale od chwili doręczenia pisma zawierającego zmianę powództwa pozwanemu. Stąd konieczność oddalenia apelacji w pozostałej części.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 i 98 k.p.c., orzec jak w sentencji.
Wojciech Tomalak Wojciech Vogt Marian Raszewski