Uzasadnienie
Powodowie B. B. i Z. B. wnieśli pozew przeciwko pozwanemu (...) S.A. z siedzibą w Ł., o zapłatę na rzecz każdego z nich kwot po 45.000 zł, tytułem zadośćuczynienia za śmierć syna.
Pozwany i interwenient uboczny Z. W. wnieśli o oddalenie powództwa.
Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r. zasądził od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedziba w Ł. na rzecz każdego z powodów kwotę po 35.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 7 lutego 2014 r. i oddalił powództwo w pozostałej części oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania.
Apelację od tego rozstrzygnięcia złożył interwenient uboczny Z. W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając, że Sąd nie ustalił, czy zasądzone zadośćuczynienie jest odpowiednie i z jakich powodów ustalił je w wysokości zasądzonej.
Zażalenie odnośnie rozstrzygnięcia o kosztach złożył pozwany zarzucając naruszenie art. 100 k.p.c. w zw. z 98 k.p.c. przez nierozdzielenie kosztów w zależności od wyniku sprawy, gdyż powodowie przegrali proces w 22,22%. Wniósł o zmianę punktów V i VI wyroku przez zasądzenie od pozwanego na rzecz każdego z powodów kwoty 2.944,92 zł i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie jest uzasadniona. Zażalenie również nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Nie ma racji apelujący zarzucając, że Sąd Rejonowy nie uzasadnił swojego stanowiska w zakresie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia. Sąd Rejonowy bowiem wyraźnie wskazał jaka kwota przysługuje każdemu z powodów z tego tytułu. Odpowiednią kwotą, która ma naprawić krzywdę powodów związaną ze śmiercią syna jest kwota po 80.000 zł dla każdego z powodów. Sąd jednak ustalił, że syn powodów w 50% przyczynił się do powstania szkody. W tej sytuacji powodom należy się kwota po 40.000 zł Skoro ubezpieczyciel wypłacił im już kwotę po 5.000 zł, to słusznie Sąd Rejonowy zasądził na rzecz każdego z powodów kwotę po 35.000 zł.
Wyżej wskazana kwota zadośćuczynienia jest kwotą odpowiednią do doznanej przez powodów krzywdy. Ustalając jej wysokość Sąd I instancji wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności składające się na krzywdę, której doznali powodowie. Ustalił, że powodowie z synem R. mieli bardzo dobre relacje, przeżyli szok dowiadując się o jego nagłej śmierci, nadal odczuwają ból po jego odejściu, co tydzień odwiedzają grób syna. To właśnie synowi R. mieli zamiar przekazać gospodarstwo rolne. W związku z tą gwałtowna śmiercią powód przez rok czasu cierpiał na zaburzenia depresyjne. U powódki żałoba trwała od 6 do 12 miesięcy bez powikłań.
Nie jest więc trafny zarzut, że Sąd nie uzasadnił dlaczego zasądzona kwota zadośćuczynienia jest kwotą odpowiednią.
Nie jest również zasadne zażalenie na koszty. W niniejszej sprawie bowiem zasądzenie odpowiedniej kwoty zadośćuczynienia zależy od uznania Sądu. W takiej sytuacji – zgodnie z art. 100 k.p.c. – Sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów.
Mając na uwadze powyższe należało, zgodnie z art. 385 k.p.c. i 98 k.p.c., orzec jak w sentencji.
SSO Małgorzata Pilarczyk SSO Wojciech Vogt SSO Henryk Haak