Uzasadnienie
Powódka R. M. w pozwie z dnia 26 listopada 2015 roku wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. na swoją rzecz kwoty 7.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 28 sierpnia 2015r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w wypadku komunikacyjnym z dnia 8 grudnia 2014r. oraz kwotę 1.787,52 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 28 sierpnia 2015r. do dnia zapłaty tytułem skapitalizowanej renty za zwiększone potrzeby w związku z koniecznością sprawowania opieki nad powódką w okresie powypadkowym przez osoby trzecie, a także zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na pozew wniesionej dnia 30 grudnia 2015 roku pozwany (...) S.A. z siedzibą w S. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskich wyrokiem z dnia 22 listopada 2016 r. zasądził od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. na rzecz powódki R. M. kwotę 7.000,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 28 sierpnia 2015 r. a od 01 stycznia 2016 r z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia zapłaty; w pozostałym zakresie powództwo oddalił i orzekł o kosztach postępowania.
Apelację do powyższego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w części, to jest co do kwoty 3500 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 sierpnia 2015 r., a od 1 stycznia 2016 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia zapłaty i co do punktów 3 i 4. Zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym zwłaszcza:
⚫ art. 445 § 1 ko poprzez błędne uznanie, iż uwzględnienie roszczenia powódki o zadośćuczynienie w kwocie zasądzonej wyrokiem Sądu I instancji stanowi kwotę odpowiednią w sytuacji gdy jest ono oczywiście zawyżone,
⚫ art. 6 kc przez założenie, iż powódka udowodniła wysokość dochodzonego roszczenia;
- 2. istotne naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym zwłaszcza:
⚫ art. 233 § 1 kpc polegające na wydaniu orzeczenia bez wszechstronnego wyjaśnienia sprawy dowolną oraz błędną ocenę dowodów poprzez przyjęcie, że roszczenie powódki o zadośćuczynienie zasługuje na uwzględnienie w sytuacji gdy roszczenie to nie zostało udowodnione co do wysokości.
W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Skarżący podnosi w swojej apelacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Zarzut ten nie jest uzasadniony.
W myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału. Sąd Rejonowy dokonując tej oceny nie naruszył reguł oznaczonych w powołanym tu unormowaniu, dającym wyraz obowiązywaniu zasady swobodnej oceny dowodów.
Cechą istotną swobodnej oceny dowodów jest ich bezstronna ocena (por. np. K. Piasecki, w: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz do artykułów 1 – 505, pod red. K. Piaseckiego, Warszawa 2006, t. I, s. 1026). Takiej właśnie – tj. bezstronnej oceny – dokonał Sąd I instancji.
Wszechstronne rozważenie zebranego materiału oznacza uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, a mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności (por. W. Siedlecki, Realizacja zasady swobodnej oceny dowodów w polskim procesie cywilnym, NP. 1966, nr 4, s. 20). Sąd Rejonowy wszechstronnie rozważył zebrany w tej sprawie materiał. Swoje twierdzenia Sąd I instancji przekonująco i należycie uzasadnił.
Należy podkreślić, że brak stwierdzenia trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu nie oznacza, że za doznaną w zdarzeniu krzywdę nie należy się zadośćuczynienie.
Skarżący w swojej apelacji eksponuje te elementy opinii biegłych, w których biegli stwierdzili jakich obrażeń powódka nie doznała, ewentualnie w jakim zakresie wyolbrzymiała zakres doznanej przez siebie krzywdy. Tego typu ocena jest oceną dowolną, krzywdzącą i w żadnym razie nie może decydować o rzeczywistym zakresie cierpień fizycznych i psychicznych doznanych przez powódkę w zdarzeniu szkodzącym.
Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny powyższe elementy również wyeksponował ale wskazał także czym polegała krzywda doznana przez powódkę, jakiego była rodzaju i jakiej intensywności oraz jakie niedogodności w związku z tym powódka musiała znosić.
Należy stwierdzić, że zakres i rodzaj krzywdy doznanej przez powódkę uzasadniają wysokość zasądzonego zadośćuczynienie. Zasądzone zadośćuczynienie nie jest nadmierne.
Wbrew zarzutom zawartym w apelacji Sąd I instancji nie naruszył prawa materialnego – w szczególności art. 445 k.c. Zasądzona przez Sąd Rejonowy kwota zadośćuczynienia jest odpowiednia do krzywdy jakiej doznał powód w wypadku komunikacyjnym.
Mając powyższe na uwadze należało, zgodnie z art. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c.
Paweł Warczyński Wojciech Vogt Henryk Haak