Uzasadnienie
Pozwem skierowanym przez powoda A. M. przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego w O. powód wniósł o zasadzenie na swoją rzecz kwoty 46.000,00 zł z tytułu zaległej renty wypadkowej za okres od 4 sierpnia 2008r. do lipca 2012r. wraz z ustawowymi odsetkami oraz zasądzenie dożywotniej renty w wysokości po 1.500 zł miesięcznie, tytułem szkody na zdrowiu jaką odniósł wskutek doznania udaru niedokrwiennego mózgu z niedowładem lewostronnym w związku z zatrudnieniem w grupie remontowej Aresztu Śledczego w O., gdzie przebywał jako osadzony.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, zaprzeczając, aby zdarzenie było wypadkiem przy pracy, lecz następstwem schorzeń powoda oraz podniósł zarzut przedawnienia roszczenia.
Wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim oddalił powództwo i nie obciążył powoda kosztami procesu.
Apelacje od wyroku wniósł powód zaskarżając wyrok w całości. Zrzucił naruszenie prawa materialnego przez nieuzasadnione uwzględnienie podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia dochodzonego roszczenia. Ponadto zarzucił brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego przez pominięcie dowodu w postaci notatki służbowej ZK we W. z dnia 30.09.2011r., notatki lekarza orzecznika z 7.10.2011r. oraz pominięcie wniosków z opinii bieglej A. K., która stwierdziła doznanie przez powoda uszczerbku na zdrowiu w wysokości 20% a także okoliczności, ze w Zakładzie Karnym zaniedbywano badania kontrolne i profilaktyczne, a zamiast leczenia udzielono powodowi przerwy w karze.
Stawiając powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie żądanego w pozwie roszczenia.
W odpowiedzi na apelacje powoda A. M., pozwany Skarb Państwa – Dyrektor Aresztu Śledczego w O. wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja powoda jest nieuzasadniona.
Sąd Okręgowy w całości aprobuje ustalenia faktyczne dokonane w sprawie przez Sąd Rejonowy, bowiem ich treść jest niesprzeczna z wynikami postępowania dowodowego opartego na wszechstronnej ocenie zgromadzonych dowodów nie mającej cech dowolności.
W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
W konsekwencji powyższych stwierdzeń Sąd Odwoławczy przyjmuje ich wynik do dalszych rozważań nad podstawą materialną rozstrzygnięcia.
W związku z treścią apelacji powoda podnieść też tu trzeba, że ogólny termin przedawnienia wynoszący zgodnie z art. 442¹ §1k.c. liczony jest od momentu dowiedzenia się przez poszkodowanego o szkodzie i osobie zobowiązanej. Jest to dzień w którym wystąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę, ze wszystkimi elementami stanu faktycznego składającymi się na to zdarzenie, z którymi ustawa wiąże odpowiedzialność z tytułu czynu niedozwolonego.
Powód wywodzi, że doznał szkody na swojej osobie w dniu 4 sierpnia 2008r.
w postaci udaru mózgu z niedowładem połowicznym, lewostronnym, w okolicznościach za które, odpowiedzialność ponosi pozwany Areszt Śledczy. O wszystkich okolicznościach dotyczących tego wypadku, także jego skutków zdrowotnych w zakresie doznanego udaru, powód dowiedział się z Karty Informacyjnej z (...) Szpitalnego w (...) w O. a więc najpóźniej w dniu 13 sierpnia 2008r. Późniejsze skutki prawne tego zdarzenia, na które powołuje się powód, tzn. wydanie orzeczenia przez lekarza orzecznika ZUS z 7.10.2011r., pozostaje bez wpływu na ocenę wcześniejszej wiedzy powoda doznanej szkodzie. Skoro wiedzę o szkodzie powód powziął bezpośrednio po wypadku, to bez znaczenia dla powstania wymagalności roszczenia odszkodowawczego ma późniejsza notatka służbowa z ZK we W. z 30.09.2011r. inspektora d.s. zatrudnienia osadzonych, która jedynie potwierdza fakt zaistnienia wypadku.
Prawidłowo zatem Sąd Rejonowy uznał, że trzyletni bieg terminu przedawnienia roszczeń odszkodowawczych z tytułu szkody wyrządzonej tym wypadkiem, upłynął dla powoda przed dniem 18 czerwca 2012r. tj datą wniesienia przez powoda powództwa o zapłatę.
Już tylko z tej przyczyny powództwo o zapłatę świadczeń z przedawnionych roszczeń okazało się nieuzasadnione i podlegało oddalaniu.
Nie są uzasadnione także dalsze zarzuty podnoszone przez apelującego obejmujące naruszenie przepisów prawa materialnego art. 444 §1 i §2 k.c..
Sąd Rejonowy prawidłowo wywiódł z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, znajdującego oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności z opinii biegłych z dziedziny medycyny, że zdarzenie wypadkowe w postaci udaru mózgu, któremu uległ w dniu 4 sierpnia 2008r. powód, nie było następstwem warunków wykonywanej pracy, za które odpowiada pozwany, ale następstwem miażdżycowych zmian naczyń krwionośnych, zaburzenia gospodarki lipidowej powstałych w związku z nieleczonym nadciśnieniem tętniczym i przewlekłym nikotynizmem, których powód winien być świadomy, i za skutki których pozwany w tych okolicznościach nie ponosi odpowiedzialności cywilnej.
W sytuacji przedawnienia dochodzenia roszczenia, należy podkreślić, że dla zasady odpowiedzialności pozwanego za wypadek, bez znaczenia faktycznego i prawnego pozostaje stwierdzenie trwałego uszczerbku na zdrowiu skutkiem doznanego udaru a nawet zarzucanie pozwanemu ogólnych zaniedbań w zakresie profilaktyki badań osadzonych, czy niefortecznej opieki medycznej nad osadzonymi
Podważana przez apelującego A. M. ocena prawna roszczenia okazała się zatem nieuzasadniona i dlatego wniesiona apelacja z mocy art. 385 k.p.c. podlegali oddaleniu.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie m.in. art. 98 i art. 108§1 k.p.c. uwzględniając jego wynik i odpowiedzialność powoda za przegrany spór w postepowaniu apelacyjnym.
SSO Wojciech Tomalak SSO Wojciech Vogt SSO Janusz Roszewski