Uzasadnienie
Powódka K. K. wniosła przeciwko T. (...) (...) h w S.) zasądzenie kwoty 40.000,00zl. Z tytułu umowy następstw nieszczęśliwych spadków. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów procesu.
Pozwany T. (...) (...) h w S. wniosło o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów.
Sąd Rejonowy w Kaliszu wyrokiem z dnia 23 października 2015 r. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 30.000 zł. W pozostałym zakresie oddalił powództwo i orzekł o kosztach postepowania.
Apelację do tego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w części zasądzającej i orzekającej o kosztach postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy t.j. art. 233 § 1 k.p.c. w zw’. z art. 244 § 1 k.p.c i art. 262 k.p.c. poprzez dokonanie oceny dowodów z uchybieniem zasadzie związania Sądu treścią dokumentu urzędowego, jaki stanowi karta zgonu z dnia 9 marca 2012 r. dotycząca J. K. wskazująca na przyczynę zgonu w postaci „uogólnionej miażdżycy” „przebytego zawału serca” (t.j. nie w dacie zgonu, lecz uprzednio) oraz „śmierci nagłej” i oparcie się w tym zakresie na odmiennych stwierdzeniach biegłego sądowego, mimo że strona powodowa nie wykazała nieprawdziwości przedmiotowego dokumentu pozwalającego na podważenie jego treści.
W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów.
Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Zarzuty podniesione w apelacji nie są zasadne.
Z karty zgony pacjenta J. K. wynika, że przyczyną jego zgonu była uogólniona miażdżyca, przyczyną wtórną przebyty zawał serca, a przyczyną bezpośrednią śmierć nagła (k-12)
Terminy użyte w ww dokumencie są terminami specjalistycznymi i – wbrew temu co twierdzi pozwany - należy wyjaśnić ich treść w oparciu o opinię sądowo-lekarską.
Z samego dokumentu – jakim jest niewątpliwie karta zgonu – nie wynika związek przyczynowo-skutkowy zachodzący między wskazanymi tam przyczynami zgonu.
Sąd Rejonowy miał więc pełne prawo wyjaśnić te wątpliwości przy pomocy biegłego sądowego. Biegły w oparciu o wskazaną w opinii dokumentację lekarska ustalił z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że zgon J. K. był tzw. „nagłym zgonem sercowym,”. Ten zgon jest kwalifikowany jako jeden z typów zawału serca. Stwierdził też jednoznacznie, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wyjściową, wtórną i bezpośrednią przyczyną zgonu określoną w Karcie Z..
Z powyższego można wyprowadzić wniosek, że w oparciu o dane zawarte w akcie zgonu można przyjąć, że przyczyną zgonu J. K. był jeden z typów zawału serca.
Ustalenia Sądu w tym zakresie są więc prawidłowe i nie naruszające przepisów postępowania.
Skarżący wykorzystując wieloznaczność terminów medycznych i ich niejasność przyczynowo-skutkową wskazaną w karcie zgonu chciałby pozbawić powódkę należnego świadczenia bez możliwości wyjaśnienia znaczenia tych terminów i ich wzajemnych relacji powołując się na moc dowodową dokumentu. Postępowanie takie stanowi nadużycie przepisów dotyczących dokumentu urzędowego.
Mając powyższe na uwadze należało, zgodnie z art. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c.