Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Jarocinie VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w P. oddalił wniosek powoda o zwolnienie go od kosztów sądowych.
Sąd ustalił, że powód jest właścicielem samochodu osobowego o wartości około 8000 zł. Innego majątku nie posiada. Mieszka sam w wynajętym mieszkaniu. Utrzymuje się z renty w wysokości 1250 zł netto. Po wypadku, który miał miejsce 18 listopada 2011r. E. K. chorował przez pół roku. Z tytułu wypadku przy pracy otrzymał świadczenie ZUS w wysokości 8000 zł, było to w 2012 r. W listopadzie 2013 r. nabył samochód za kwotę 6.000 zł. Około pół roku temu powód darował synowi kwotę 31.000 zł stanowiąca oszczędności jego życia. Za wynajęcie mieszkania powód płaci 500 zł, za leki 100 zł i za prąd 90 zł miesięcznie. Opłata sądowa w niniejszej sprawie wynosi 531 zł.
Zażalenie od tego postanowienia złożył powód zarzucając naruszenie art. 102 ustawy o kosztach przez przyjęcie, że powód jest w stanie ponieść koszty sądowe bez uszczerbku dla utrzymanie siebie i rodziny.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Powód miał wypadek 18 listopada 2011 r. Nie ulega wątpliwości, że już wtedy powinien liczyć się z poniesieniem pewnych kosztów związanych z dochodzeniem roszczeń z tego tytułu. W tym czasie posiadał odpowiednie środki na sfinansowanie tych kosztów. Środki ten przeznaczył częściowo na cele konsumpcyjne, a częściowo na darowiznę dla syna. Powód dokonał darowizny na rzecz syna w wysokości 31.000 zł wiedząc, że pewne środki będą mu potrzebne na dochodzenie uzasadnionych roszczeń. W takiej sytuacji finansowanie procesu przez Skarb Państwa nie jest uzasadnione i sprzeczne z zasada, że finansowania tego dokonuje państwo osobom, które posiadają jedynie środki niezbędne na utrzymanie siebie i rodziny. Rozstrzygnięcie Sądu nie jest więc sprzeczne z treścią art. 102 ustawy o kosztach sądowych. Wyzbycie się majątku poprzez darowizny nie uzasadnia udzielenia pomocy przez Państwo w zakresie ponoszenia kosztów sądowych w wypadku, gdy już w chwili dokonywania darowizny strona wiedziała o konieczności poniesienia tych kosztów.
Mając powyższe na uwadze należało, zgodnie z art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., orzec jak w sentencji.