Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2016 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu udzielił wierzycielowi Miastu K. umocowania do wykonania na koszt łużnika M. F. czynności polegających na usunięciu kiosku przenośnego pawilonu handlowego usytuowanego na działce stanowiącej własność Miasta K. i przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego oraz przyznał wierzycielowi od dłużnika sumę potrzebną na wykonanie czynności wysokości 6.150 zł.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł dłużnik działający przez ustanowionego kuratora. Wnosząc o jego uchylenie podniósł zarzut nieuwzględnienia wniosku dłużnika o zwolnienie go od ponoszenia wszelkich kosztów.
Sąd Okręgowy, zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Argumenty podnoszone w uzasadnieniu zażalenia nie odnoszą się do wysokości kosztów wykonania zastępczego. W tej sytuacji należy przypomnieć, że skarżone orzeczenie dotyczy egzekucji czynności zastępowalnych, które znajduje oparcie w art. 1049 §1 k.p.c.
Ponieważ w ramach pierwszego stadia tej egzekucji, dłużniczka mimo wezwana nie wykonała czynności w oznaczonym terminie, zasadne było orzeczenie o umocowaniu wierzyciela do wykonania czynności na koszt dłużnika i przyznanie wierzycielowi na jego żądanie potrzebnej na ten cel kwoty, które stanowi realizację drugiej fazy te egzekucji.
Postanowienie, mocą którego sąd przyznał wierzycielowi od dłużnika sumę potrzebną do wykonania czynności, stanowi po uprawomocnieniu się tytuł egzekucyjny, który po opatrzeniu klauzulą wykonalności, jest podstawą egzekucji mającej na celu uzyskanie od dłużnika tej sumy.
Niezasadne jest zatem żądanie dłużnika wyłączenia jego obowiązku zwrotu wierzycielowi kosztów niezbędnych do celowego przeprowadzenia egzekucji, wynikającego z art. 770 zd. 1. k.p.c., ponieważ stosownie do art. 2 ust.1 u.o k.s.c., zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu egzekucyjnym przed sądem, dotyczyć może jedynie opłat i wydatków sądowych związanych z tym postępowaniem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 385 p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
SSO Barbara Mokras SSO Wojciech Vogt SSO Janusz Roszewski