Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 7 sierpnia 2013 r. oddalające wniosek pozwanego R. P. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim odrzucił zażalenie pozwanego R. P. na zarządzenie referendarza Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 7 sierpnia 2013 r. w przedmiocie zwrotu wniosku pozwanego R. P. o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zażalenia na powyższe orzeczenia wniósł pozwany R. P. zaskarżając je w całości jako niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 13 września 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 7 sierpnia 2013 r. w przedmiocie oddalenia wniosku pozwanego R. P. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu podlega odrzuceniu.
W myśl art. 370 k.p.c. i 373 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca zażalenie, jeżeli ulegało ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji, m.in. z powodu jego niedopuszczalności.
Zgodnie z art. 398 ²³k.p.c. sąd rozpoznający skargę na postanowienie referendarza w przedmiocie odmowy ustanowienia adwokata lub radcy prawnego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Oznacza to, że postanowienie sądu w tym przedmiocie nie podlega zaskarżeniu, gdyż ma charakter orzeczenia drugoinstancyjnego.
Z uwagi na powyższe zażalenie pozwanego R. P. podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, o czym - na podstawie powołanych przepisów - Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Zażalenie na postanowieniem Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 13 września 2013 r. odrzucające zażalenie pozwanego R. P. na zarządzenie referendarza Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 7 sierpnia 2013 r. w przedmiocie zwrotu wniosku pozwanego R. P. o zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, z art. 394 § 1 k.p.c. wynika, że do sądu drugiej instancji przysługuje zażalenie jedynie na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie oraz wymienione enumeratywnie w 394 § 1 pkt 1 – 12 k.p.c.
Rację ma Sąd Rejonowy, że zarządzenie o zwrocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie należy do żadnej z tych kategorii, jak również jego zaskarżalność nie jest przewidziana przez jakikolwiek przepis szczególny.
W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy trafnie uznał, że przedmiotowe zarządzenie nie podlega zaskarżeniu, a zatem zażalenie pozwanego R. P. na przedmiotowe zarządzenie – na podstawie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. - należało odrzucić jako niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.