Uzasadnienie
D. S. wystąpił o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Kępnie VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w O. pod sygn. akt (...)
Sąd Okręgowy ustalił i zaważył co następuje:
Zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki – zwanej dalej ustawą (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 z 2004 r. z późn. zm.) skarga powinna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Skargę nie spełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 ustawy sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków (por. art. 9 ust. 1 ustawy).
Skarżący D. S. we wniesionej przez siebie skardze wskazał, iż domaga się stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Kępnie VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w O. pod sygn. akt (...)
Z załączonych akt wskazanej przez skarżącego sprawy wynika, iż nie był on uczestnikiem wskazanego przez siebie postępowania. Również z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika, że faktycznie domaga się on stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie dotyczącej zupełnie innej materii niż sprawa prowadzona pod sygn. akt (...), która dotyczy wznowienia postępowania w sprawie o dział spadku a nie wskazanego przez skarżącego nakazu zapłaty. W treści skargi D. S. nie wskazano stron sprawy, której skarga dotyczy, tym samym nie sposób jest ustalić z urzędu w jakiej sprawie domaga się on stwierdzenia przewlekłości postępowania.
Z uwagi na powyższe okoliczności przyjąć należało, iż skarżący nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku wskazania w skardze żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy wynikającego z powołanego art. 6 ust. 2 ustawy, co na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy skutkuje odrzuceniem skargi bez wzywania do jej uzupełnienia. Z tych przyczyn orzeczono jak w punkcie I sentencji.
O zwrocie opłaty orzeczono na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy (punkt II sentencji).