Uzasadnienie
Decyzją z 19 stycznia 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. odmówił W. Ś. prawa do jednorazowego dodatkowego świadczenia postojowego, gdyż na dzień 30 września 2020 r. nie posiadała przeważającego rodzaju działalności gospodarczej, wymienionego w przepisie art. 15zs² ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.
Od decyzji tej odwołanie złożyła W. Ś. wnioskując o jej zmianę i przyznanie świadczenia postojowego podnosząc, że od kilku lat prowadzi działalność gospodarczą, której podstawowym rodzajem działalności gospodarczej jest działalność określona kodem według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 96.04.Z.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.
Sąd ustalił i zważył co następuje.
Od kilku lat odwołująca W. Ś. prowadzi działalność w zakresie usług solaryjnych. Dodatkową działalnością odwołującego jest sprzedaż kosmetyków używanych przez klientów zakładu w trakcie zabiegu. Zakup takiego kosmetyku jest dobrowolny. Klient może korzystać z zabiegu w gabinecie mając swój zakupiony poza zakładem kosmetyk. Zakres wyżej wskazanej działalności uległ ograniczeniu w związku z wprowadzeniem obostrzeń sanitarnych wywołanych epidemią COVID-19.
dowód: zeznania świadka Ż. P., orzeczenia lekarskie, umowa najmu, paragony z kasy fiskalnej, protokół kontroli w aktach sprawy.
Wniosek o jednorazowe dodatkowe świadczenie postojowe w związku z przeciwdziałaniem skutkom wywołanym (...) 19 odwołująca złożyła w dniu 12.01.2020 r. wykazując, że w listopadzie 2020 r. jego przychód z działalności był niższy o co najmniej 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w analogicznym miesiącu 2019 t..
W myśl art. 15 zs²ust. 1 ustawy z dnia 02.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, osobie prowadzącej na dzień 30 września 2020 r. pozarolniczą działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodem 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.2l.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.2l.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 96.01.Z, 96.O4.Z, która skorzystała ze świadczenia postojowego w trybie art. 15zs lub art. 15zua, przysługuje prawo do jednorazowego dodatkowego świadczenia postojowego, jeżeli przychód z tej działalności uzyskany w październiku albo listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego odpowiednio w październiku albo listopadzie 2019 r.
Wbrew twierdzeniom organu rentowego odwołująca na dzień 30 września 2020 r. prowadziła działalność polegającą na świadczeniu usług solaryjnych. Co prawda z wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji Podmiotów Gospodarczych wynika, że dokonane zmiany do do przeważającego rodzaju działalności wprowadzone zostały po dniu 30 września 2020 r. to jednak przedstawione przez odwołującą dokumenty w tym raporty z kasy fiskalnej, umowa najmu, protokół kontroli sanitarnej wskazuje na prowadzenie działalności w podanej wyżej branży od 2016 r.
Z tej też przyczyny podnoszone przez organ rentowy wpisy do ewidencji podmiotów gospodarczych nie mogły stanowić podstawy do uznania braku działalności w jednej z dziedzin objętej przywołaną na wstępie regulacją. Oczywiście, że organ dokonując oceny spełnienia warunków do przyznania wnioskowanego świadczenia, zwraca uwagę na treść wpisu w ewidencjach. Nie mniej jednak wpis ma jedynie znaczenie deklaratywne i w przypadku rozbieżności między wpisem a rzeczywistym obrazem działalności, zawsze pierwszeństwo przypisać należy temu drugiemu elementowi.
Mając na uwadze powyższe, orzec należało jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku mając na uwadze przepis art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.